ΕΝΑ ΜΑΘΗΜΑ ΖΩΗΣ

Ένα χαστούκι συνείδησης
Όταν ήμουν στο λύκειο, είχαμε έναν καθηγητή που τον λέγαμε ο κύριο κλόουν, και αυτό το παρατσούκλι του επινοήθηκε ως σαρκασμός για την εμφάνιση του… φορούσε πάντα παλιά ρούχα δεν ενδιαφερόταν για την εμφάνισή του, έμοιαζε περισσότερο με κλόουν παρά ως καθηγητής στο σχολείο…
Με τους φίλους μου περιμέναμε καθημερινά να φτάσει στο σχολείο και ανάμεσα στους μαθητές του φωνάζαμε ο κύριος κλόουν ..μέχρι να αρχίσουν να γελάνε όλοι και να χαθούμε στο πλήθος των μαθητών για να μην μας βρει…Αλλά η πλάκα και ο σαρκασμός μας δεν τον ενδιέφερε!!!
Στη παρέα μας λέγαμε: είναι αναίσθητος ο τσιγκούνης.
Οι μέρες πέρασαν και οι τελικές εξετάσεις πλησίασαν, αλλά η κατάσταση της υγείας της μητέρας μου επιδεινώθηκε ξαφνικά, με έκανε να ζω σε κατάσταση άγχους και θλίψης, και αφού ο γιατρός διέγνωσε ότι είχε ηπατική βλάβη και την πήγε στο νοσοκομείο… ήμουν μόνος έζησα τις πιο δύσκολες και χειρότερες μέρες της ζωής μου, ακόμα και οι φίλοι μου με τους οποίους αστειευόμουν με ξέχασαν, ειδικά αφού τους είπα ότι χρειάζομαι χρήματα για την ακριβή επέμβαση της μητέρας μου και να βοηθήσουν οι γονείς τους που γνώριζα ότι είχαν αρκετά χρήματα. Μετά το θάνατο του πατέρα μου, ζούμε με την απλή σύνταξή του, τα έξοδα της επέμβασης είναι πάρα πολλά σε ιδιωτική κλινική, και σε δημόσιο νοσοκομείο ο χρόνος αναμονής ίσος είναι μοιραίος για την μητέρα μου.
Μετά από πέντε μέρες στο νοσοκομείο, με εξέπληξε η παρουσία του αστείου δασκάλου και ως συνήθως με τα ίδια ρούχα!!!
Είπε: Γεια σου, γιε μου, πώς είναι η μητέρα σου; Ρώτησα έναν φίλο σου και μου είπε τι περνάς…
Ήμουν έκπληκτος και σοκαρισμένος με αυτή την ερώτηση, για την οποία κανείς δεν με ρωτούσε εδώ και μέρες, ακόμη και οι πιο στενοί φίλοι που νόμιζα ότι ήταν αδέρφια μου είχαν εξαφανιστεί. Με αδύναμη φωνή είπα, είμαι καλά, ευχαριστώ.
Συνέχισε λέγοντας, γιε μου, από τότε που έμαθα για την μητέρας σου από τους μαθητές του σχολείου θέλω να σε βοηθήσω γιατί είσαι νέος και πρέπει να είσαι χαρούμενος, γι’ αυτό, και εγώ έχω μαζέψει αυτό το ποσό που μπορείς να επωφεληθείς για την επέμβαση.
Δεν μπορούσα να ελέγξω τα δάκρυά μου, δεν ξέρω αν ήταν δάκρυα λύπης ή χαράς και ευγνωμοσύνης για αυτή τη σπουδαία πράξη, παρά την αγενή συμπεριφορά μου όλα αυτά τα χρόνια απέναντί του μου έδωσε ένα μεγάλο μάθημα ανθρωπιάς και γενναιοδωρίας που δεν θα ξεχάσω όσο ζω. Ο καθηγητής όταν έφευγε μου είπε: όταν χρειαστείς βοήθεια επικοινώνησε μαζί μου.
Mε τα χρήματα που έλαβα η επέμβαση ολοκληρώθηκε με επιτυχία και η κατάσταση της μητέρας μου βελτιώθηκε.
Αργότερα, ανακάλυψα ότι ο δάσκαλος αφαιρούσε πάντα το μισό του μισθού του για να τον δωρίσει σε φτωχές και άπορες οικογένειες, οπότε δεν του έμεναν χρήματα εκτός από αυτά που διαθέτει μόνο για να αγοράσει τρόφιμα για αυτόν και την οικογένειά του, λες και είχε κλωτσήσει αυτή τη ζωή με μια κλωτσιά γενναιοδωρίας και προσφοράς.
Δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα έβρισκα έναν τέτοιο άτομο στη ζωή μου, πάντα άκουγα για αυτούς στο παρελθόν μέχρι που νόμιζα ότι ήταν μια ψευδαίσθηση, αλλά αυτή είναι η ζωή που σε χαστουκίζει κάποια στιγμή χωρίς προειδοποίηση…
Ο καθηγητής δε ξαναεμφανίστηκε, μετά από αυτό, αλλά δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή μου έμεινε κολλημένος στη μνήμη μου ως ακτίνα φωτός που με οδηγεί μέσα στο σκοτάδι που ζούμε. Τώρα μεγάλωσα έκανα οικογένεια και όταν τον θυμάμαι κλαίω!!!

Please follow and like us:
www.tokatafigiomou.com