ΑΦΙΕΡΩΜΑ:ΕΒΡΟΣ

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΒΡΟ

Ο Νομός ‘Εβρου στο βορειοανατολικό άκρο της Ελλάδας που είναι από τους μεγαλύτερους της χώρας, χαρακτηρίζεται από περιοχές με ιδιαίτερη φυσική ομορφιά. Έχει ως πρωτεύουσα την Αλεξανδρούπολη και χωρίζεται σε τρεις περιοχές το Σουφλί, το Διδυμότειχο, την Ορεστιάδα ενώ σε αυτόν ανήκει και η Σαμοθράκη, ένας τόπος μοναδικού φυσικού κάλους. Το βόρειο άκρο αποκαλείται «τριεθνές», διότι συναντώνται τρία διαφορετικά κράτη η Ελλάδα, η Βουλγαρία και η Τουρκία ενώ στο νομό βρίσκεται ο ποταμός Έβρος, ο μεγαλύτερος των Βαλκανίων. Έχει ένα σημαντικό ιστορικό και πολιτιστικό πλούτο με περιοχές που έχουν κηρυχθεί ως προστατευόμενα μνημεία όπως οι βιότοποι του Δέλτα Έβρου και το Δάσος της Δαδιάς. Η περιοχή είναι σε στρατηγική θέση, ενώ συνδυάζει βουνό, κάμπο θάλασσα.
Η πρωτεύουσα του Έβρου, η Αλεξανδρούπολη είναι χτισμένη στα νότια του νομού της οποίας το λιμάνι είναι από τα πιο σημαντικά με τον φάρο σήμα κατατεθέν. Ο φάρος χτίστηκε, για να βοηθάει τους ναυτικούς που περνούσαν από και προς τον Ελλήσποντο. Η χριστιανική ιστορία της παρουσιάζεται στο Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης που στεγάζεται στη Λεονταρίδειο σχολή και περιλαμβάνει εκθέματα από το 15ο έως και τον 20ο αιώνα. Διαθέτει 25 χλμ. ακτογραμμής με παραλίες γραφικές, πλούσιας βλάστησης, με μαγική θέα. Η παραλία των Δικκέλων περιλαμβάνει κάμπινγκ, εξοχικές κατοικίες ενώ η αμμουδιά και οι ελαιώνες φτάνουν μέχρι την ακτή. Κοντά στο χωριό Μάκρη βρίσκεται η Κυανή ακτή με τα πεντακάθαρα νερά της και η Αγία Παρασκευή, που αποτελεί οικισμό με μεγάλη κοσμική παραλία από την Ζώνη Αρχαίας Μεσημβρίας που προσφέρεται για θαλάσσια σπορ. Η οργανωμένη παραλία του ΕΟΤ επίσης, είναι η πιο κοντινή και την προτιμούν οι περισσότεροι.

Ηλιοβασίλεμα στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης
Σούρουπο στο λιμάνι της Αλεξανδρούπολης

Το Σουφλί είναι κτισμένο στο λόφο του Προφήτη Ηλία, της οροσειράς Ροδόπης. Φημίζεται για τα “κουκουλόσπιτα”, τα μεταξωτά και την πλούσια παράδοση. Η ιστορία του είναι συνδεδεμένη με το μετάξι και την εκτροφή μεταξοσκώληκα που συνέβαλαν στην ανάπτυξη. Στο αρχοντικό Κουρτίδι στεγάζεται το μουσείο Ελληνικού Μεταξιού με την επιβλητική καμινάδα. Στο Δημοτικό Μουσείο στεγάζεται το αρχοντικό Μπρίκα ενώ αξίζει κανείς να επισκεφτεί τον Άγιο Γεωργίο και τον Άγιο Αθανασίο.

Το δάσος Δαδιάς βρίσκονται στην περιοχή του ορεινού χωριού Ρούσσα. Το Εθνικό Πάρκο είναι από τις σημαντικότερες προστατευόμενες περιοχές της WWF σε διεθνές επίπεδο με μοναδικό πληθυσμό από ερπετά, θηλαστικά και αρπακτικά πουλιά. Νοτιότερα, το Δέλτα του Έβρου, είναι ένας σημαντικός υγρότοπος, που προστατεύεται από την σύμβαση Ramsar. Οι δύο βιότοποι, δίνουν ξεχωριστό χαρακτήρα ενώ υπάρχει Οικοτουριστικό Κέντρο και Παρατηρητήριο πουλιών.

Χωριό της Δαδιάς
Δάσος Δαδιάς πηγαίνοντας στο Παρατηρητήριο
Πτηνα στο δάσος της Δαδιάς.Τα βλέπεις με κιάλια από το Παρατηρητήριο

Το Διδυμότειχο είναι ένα πραγματικό μουσείο που συνδυάζει φυσική ομορφιά, και ιστορία. Διασχίζεται από τον παραπόταμο του Έβρου Ερυθροπόταμο και την κοσμούν παραδοσιακά αρχοντικά. Το κάστρο του Καλέ στον ομώνυμο λόφο έχει στο εσωτερικό του χτισμένο το ξωκλήσι του Αγίου Δημητρίου. Το Λαογραφικό Μουσείο έχει εκθέματα όπως εργαλεία, ενδυμασίες, εκκλησιαστικά και μαρμάρινες παραστάσεις. Το Τέμενος του Σουλτάνου Βαγιαζήτ στο κέντρο είναι το μεγαλύτερο των Βαλκανίων.

Η Γέφυρα Κήπων που ενώνει δύο έθνη η μισή είναι βαμμένη με τα χρώματα της Ελλάδας και η άλλη με της Τουρκίας.

Ορεστιάδα χαρακτηρίζεται από το σχέδιο πόλης, τα μνημεία, την ευρωστία και την ανοικοδόμηση. και αποτελεί εμπορικό κέντρο της Ελλάδας. Το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο περιλαμβάνει εργαλεία, αργαλειούς, αδράχτια, φορεσιές, σκεύη, μουσικά όργανα και εκκλησιαστικά. Η Μητρόπολη της Ορεστιάδας είναι οι Άγιοι Θεόδωροι και η παλιά εκκλησία στο Καραγάτς τους οποίους η πόλη τιμά με σειρά πολιτιστικών εκδηλώσεων τα «Θεοδώρεια».

Οι Φέρες, κωμόπολη του Έβρου, χαρακτηρίζονται από παραδόσεις, ήθη και έθιμα όλων των φυλών από την παλαιολιθική εποχή. Ιδρύθηκαν γύρω από την οχυρωμένη μονή της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας τον 12ο αιώνα.

Νότια των Φερών εκβάλλει ο Έβρος, όπου σχηματίζει το Δέλτα του ενώ ο υγρότοπος με το δάσος του συνθέτουν ένα τοπίο μοναδικής ομορφιάς που φιλοξενεί πελεκάνους, ερωδιούς, φλαμίνγκο, κορμοράνους και αγριόκυκνους.

Η Κοσμοσώτειρα είναι το καθολικό της μονής που έχτισε ο Ισαάκιος Κομνηνός με κελιά για 100 μοναχούς, νοσοκομείο, γηροκομείο, βιβλιοθήκη και υδραγωγείο που εξασφάλιζε νερό που τροφοδοτούσε τον οικισμό. Ο αρχαιολογικός χώρος της Τραϊανούπολης δίπλα στις ιαματικές πηγές που αποτελούν πόλο έλξης συνέδεε τη Ρώμη με την Κωνσταντινούπολη.

Παραδοσιακά φαγητά, γλυκά, ποτά και εδέσματα είναι το αντικείμενο με το οποίο ασχολούνται οι γυναικείοι συνεταιρισμοί του Έβρου. Διαθέτει τοπική κουζίνα που περιλαμβάνει φαγητά όπως είναι ο σαρμάς, οι σαρακατσάνικες πίτες, τα πικάντικα λουκάνικα από το Σουφλί, τα ποταμίσια ψάρια και τα χειροποίητα ζυμαρικά. Το ζυγούρι ή μοσχάρι μαγειρεμένο με λάχανα, ντοματάκια και κόκκινη καυτερή πιπεριά, ο τζιγεροσαρμάς και ο καβουρμάς σκέτος ή με αβγά είναι οι πιο φημισμένες από τις γεύσεις της περιοχής. Σε ολόκληρο το νομό μπορείτε να δοκιμάσετε τον πατσά με τις διάφορες γεύσεις: κοιλιά, ποδαράκια, μοσχαροκεφαλή και ανάμικτο. Τα σπιτικά λικέρ φτιάχνονται με βάση το κονιάκ, τα βύσσινα ή κράνα ή μούσμούλα. Βασικά προϊόντα επίσης είναι το βαμβάκι, το σιτάρι, τα τεύτλα και το καλαμπόκι.

ΤΑ 10 ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ:

Τόσα πράγματα έχει να προσφέρει στους τουρίστες ο υπέροχς Έβρος! Από φυσιολατρικές τοποθεσίες, μέχρι απίστευτες προτάσεις για φαγητό και διασκέδαση, δεν θα βαρεθείτε ποτέ εδώ.
Ένα ταξίδι στο πιο απομακρυσμένο σημείο της χώρας μας, τον Έβρο, θα σας αποδείξει ότι η Ελλάδα έχει πολλά περισσότερα να δείξει από νησιά και θάλασσα. Πανέμορφες ακριτικές πόλεις, γραφικά χωριουδάκια, εντυπωσιακοί ναοί, απίθανές σπηλιές και καταπράσινες τοποθεσίες περιμένουν να τις ανακαλύψετε!
Λίγα λόγια για τη περιοχή
Ο Νομός Έβρου είναι ένας από τους μεγαλύτερους της χώρας μας και βρίσκεται στο βορειοανατολικό άκρο της Ελλάδας, αποτελώντας το φυσικό σύνορο της με την Βουλγαρία στα βόρεια και την Τουρκία στα ανατολικά. Αποτελεί μάλιστα το ένα από τα τρία τριεθνή σημεία που υπάρχουν στην Ελλάδα, ενώ υπολογίζεται ότι σε όλο τον νομό κατοικούν 147.947 άνθρωποι. Η ιστορία του Έβρου είναι μακρά, αφού ευρήματα ηλικίας 5 εκατομμυρίων ετών μαρτυρούν την συνεχή παρουσία των Θρακών στην περιοχή. Πρωτεύουσα του νομού είναι η Αλεξανδρούπολη, ενώ χωρίζεται σε πέντε δήμους (Αλεξανδρούπολης, Ορεστιάδας, Διδυμοτείχου, Σουφλίου, Σαμοθράκης) και σε άλλες τόσες επαρχίες! Πήρε το όνομα του από τον ομώνυμο ποταμό, τον Έβρο, που είναι ο μεγαλύτερος στα Βαλκάνια, με συνολικό μήκος περίπου 530 χλμ.! Ελάτε να τoν γνωρίσουμε μετρώντας αντίστροφα.

10) ΑΡΔΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ:
Ο Άρδας είναι ένας παραπόταμος του Έβρου, που βρίσκεται στο βόρειο κομμάτι του νομού. Το συνολικό μήκος του είναι 290 χιλιόμετρα, από τα οποία τα 241 βρίσκονται σε βουλγαρικό έδαφος και μόλις τα 49 σε ελληνικό! Ο ποταμός είναι κυρίως γνωστός για το river party που διοργανώνεται στις όχθες του και πιο συγκεκριμένα στο γραφικό χωρίο Καστανιές. Η συνάντηση νέων Άρδας πραγματοποιείται από 1995 κάθε χρόνο στα τέλη Ιουλίου, οπότε αν βρίσκεστε στην περιοχή μην χάσετε την ευκαιρία να ζήσετε αυτήν την εμπειρία!

9)ΙΑΜΑΤΙΚΑ ΛΟΥΤΡΑ ΤΡΑΪΑΝΟΥΠΟΛΗΣ
Στην ένατη θέση αυτής της λίστας έχω τοποθετήσει τα ιαματικά λουτρά της Τραϊανούπολης. που ήταν αρκετά δημοφιλή από την αρχαιότητα! Η πόλη πήρε το όνομα της από τον αυτοκράτορα Τραϊανό, ο οποίος την έχτισε στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ., ενώ τα δύο κτίσματα των παλιών λουτρών χρονολογούνται από το 16ο αιώνα. Τα λουτρά που βλέπουμε σήμερα οικοδομήθηκαν μόλις το 1964 και διαθέτουν ένα υδροθεραπευτήριο με δεκαπέντε μπανιέρες και επτά υδρομασάζ, ενώ η θερμοκρασία του νερού κυμαίνεται στους 36-37 °C. Ο χώρος είναι ανοικτός καθόλη την διάρκεια του χρόνου και ενδείκνυται για χρόνιες ρευματοπάθειες και διάφορες άλλες παθήσεις.

8) ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΟΣΜΟΣΩΤΕΙΡΑΣ ΦΕΡΩΝ
Στην κωμόπολη των Φερών θα συναντήσετε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της Κωσταντινοπολίτικης αρχιτεκτονικής στον ελλαδικό χώρο. Αναφέρομαι φυσικά στην Ιερά Μονή της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας! Από την πρώτη κιόλας ματιά θα σας φανεί ιδιαίτερα οικεία, αφού θεωρείται πιστό αντίγραφο της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη! Μάλιστα σύμφωνα με τον θρύλο, οι δύο ναοί συνδέονται υπόγεια με ένα μυστικό πέρασμα! Πιθανότερη ημερομηνία ίδρυσης θεωρείται το 1152, ενώ από το 1940 άρχισαν εργασίες συντήρησης της μονής, η οποία έκτοτε λειτουργεί κανονικά μέχρι σήμερα.

7) ΟΡΕΣΤΙΑΔΑ
Η Ορεστιάδα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη του νομού Έβρου, μετά την Αλεξανδρούπολη με περίπου 23.000 κατοίκους, αποτελώντας το βορειότερο αστικό κέντρο της Ελλάδας. Θεωρείται μια από τις νεότερες πόλεις της χώρας μας, καθώς ιδρύθηκε από 6000 περίπου Έλληνες, μετά την συνθήκη της Λωζάνης! Το 1923 λοιπόν, αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν την πόλη τους, την Αδριανούπολη και κυρίως το προάστιό της το Καραγάτς και να αναζητήσουν μια νέα περιοχή για να στεγάσουν τις ζωές και τα όνειρά τους. Λόγω του ότι χτίστηκε από την αρχή η Ορεστιάδα έχει εξαιρετική ρυμοτομία με χαμηλά σπίτια, κάθετους δρόμους, πολλές πλατείες και άπλετο πράσινο. Βρισκόμενοι εκεί, αξίζει να επισκεφτείτε την κεντρική πλατεία, την Μητρόπολη, τον Σιδηροδρομικό Σταθμό και το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο της πόλης.

6) ΣΟΥΦΛΙ
Το Σουφλί βρίσκεται βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης και απλώνεται στην ανατολική πλευρά του λόφου του Προφήτη Ηλία, ενός από τα τελευταία υψώματα της οροσειράς της Ροδόπης. Είναι κυρίως γνωστό για τη βιομηχανία του μεταξιού που αναπτύχθηκε και άκμασε εκεί από τα μέσα του 19ο αιώνα, με τα κατάλοιπα του να είναι εμφανή μέχρι και σήμερα! Στην πόλη λειτουργούν αρκετά μουσεία σχετικά με το μετάξι με πιο αξιόλογα το Μουσείο Τέχνης Μεταξιού και το Μουσείο Μετάξης. Τέλος, αξίζει να περάσετε μια βόλτα από το εργοστάσιο Τζίβρε, που βρίσκεται στην είσοδο της πόλης και είναι ερειπωμένο εδώ και μισό περίπου αιώνα, αλλά στις δόξες του απασχολούσε μέχρι και 150 εργάτες!

5) ΕΘΝΙΚΟ ΠΑΡΚΟ ΔΑΔΙΑΣ
Το Εθνικό Πάρκο Δαδιάς βρίσκεται στο ομώνυμό χωρίο, το οποίο πήρε το όνομα του από τα δαδιά που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι του, λόγω της άπλετης ξυλείας του. Πρόκειται για έναν εξαιρετικό βιότοπο με συνολική έκταση 428 τετραγωνικά χιλιόμετρα, από τα οποία τα 72,9 είναι αυστηρά προστατευόμενα! Τα πευκόδεντρα και οι βελανιδιές, σε συνδυασμό με τα ξέφωτα, τα βοσκοτόπια και ορισμένες εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης, δημιουργούν το ιδανικό περιβάλλον για καταφύγιο αρπακτικών πτηνών. Στο Πάρκο μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί περίπου 400 είδη φυτών, από τα οποία τα δύο είναι ενδημικά, καθώς επίσης 36 από τα 38 είδη αρπακτικών πουλιών της Ευρώπης, πολλά από αυτά απειλούμενα, όπως ο βασιλαετός και ο κραυγαετός. Ακόμη, έχουν παρατηρηθεί 60-65 είδη θηλαστικών και 29 είδη ερπετών, 13 είδη αμφιβίων και 17 είδη ψαριών. Στο Εθνικό Πάρκος της Δαδιάς θα βρείτε ακόμη τέσσερα μονοπάτια, διαφορετικής δυσκολίας και διάρκειας, τα οποία μπορείτε να ακολουθήσετε. Το καθένα από αυτά οδηγεί σε ένα διαφορετικό σημείο, με το δυσκολότερο, που διαρκεί 1,5 ώρα να πηγαίνει έως την κορυφή της Γκίμπρενας. Τέλος, ακριβώς απ’ έξω λειτουργεί ένα Κέντρο Ενημέρωσης, στο οποίο μπορείτε να πάρτε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και να μάθετε τα πάντα σχετικά με το Εθνικό Πάρκο.

4)ΜΑΚΡΗ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ-ΣΠΗΛΙΑ ΚΥΚΛΩΠΑ
Η Μάκρη είναι ένας παραλιακός οικισμός λίγα χιλιόμετρα έξω από την Αλεξανδρούπολη, που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα πιο διάσημα τουριστικά θέρετρα της χώρας μας! Λόγω της στρατηγικής της τοποθεσίας και σύμφωνα με ευρήματα, η περιοχή κατοικούνταν από τα αρχαία χρόνια. Κοιτάζοντας την από μακριά μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής, χτισμένη πάνω σε κατάφυτες πλαγιές με ελιές και ένα μικρό γραφικό λιμανάκι. Διαθέτει μια τεράστια αμμώδη παραλία με γαλαζοπράσινα νερά, όπου λειτουργούν δεκάδες beach bars για όλα τα γούστα και μικρά ταβερνάκια που σερβίρουν κυρίως θαλασσινά.
Πάνω από την παραλία της Νέας Μάκρης, υπάρχει ένας φυσικός όγκος με μία τούμπα στην κορυφή του. Μέσα σε αυτόν τον βράχο ανοίγεται μία σπηλιά, γνωστή στους ντόπιους ως η «Σπηλιά του Κύκλωπα»! Η συγκεκριμένη σπηλιά παρουσιάζει ίχνη χρήσης από τα προϊστορικά έως τα βυζαντινά χρόνια, ενώ περιφερειακά της έχουν λαξευτεί διάφορες κατασκευές, όπως κόγχες και σκαλοπάτια! Η πρόσβαση είναι σχετικά εύκολη, ενώ η θέα από εκεί κόβει την ανάσα.
Τέλος, βρισκόμενοι στην περιοχή αξίζει να επισκεφτείτε την παλιά εκκλησία της Αγίας Αναστασίας με το ξυλόγλυπτο τέμπλο, που χρονολογείται στα 1800 – 1833, καθώς επίσης την Ιερά Μονή Παναγίας του Έβρου και την νέα θεόρατη εκκλησία που κατασκευάζεται αυτήν την στιγμή ακριβώς μπροστά της!

Σπηλιά Κύκλωπα Μάκρης
Λιμανάκι Μάκρης

3) ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ
Η αλήθεια είναι ότι αμφιταλαντεύτηκα ιδιαίτερα για την θέση του Διδυμότειχου σε αυτήν την λίστα, καθώς ήταν από τα ομορφότερα μέρη που συνάντησα. Εν τέλει το τοποθέτησα στην θέση τρία. Το Διδυμότειχο είναι μια μικρή πόλη, με μόλις 9.263 κατοίκους, η οποία μάλιστα υπήρξε πρωτεύουσα του Βυζαντίου το 1325! Σύμφωνα με μια θεωρία, το όνομά της το πήρε από τα διπλά τείχη του Κάστρου, ενώ σύμφωνα με μια άλλη θεωρία, το όνομα οφείλεται στις δύο αντικριστές οχυρωμένες πόλεις. Βρισκόμενοι εκεί, αξίζει να επισκεφτείτε αρχικά την άνω πόλη, με τις οχυρώσεις και το κάστρο του Διδυμότειχου, από το οποίο θα έχετε τρομερή πανοραμική θέα ολόκληρης της πόλης. Αξίζει ακόμη να δείτε την εκκλησία του Χριστού και τις δύο σπηλιές δίπλα από την Μητρόπολη, το τέμενος Βαγιαζήτ (Μεχμέτ Α’) στην κεντρική πλατεία της πόλης, το οποίο θεωρείται το μεγαλύτερο μουσουλμανικό τέμενος σε ευρωπαϊκό έδαφος (!), τα λουτρά (Φεριντούν Αχμέτ Μπέη και Ορούτς Πασά), κάποια ενδιαφέροντα μουσεία, όπως το Λαογραφικό και την αρχαία Πλωτινόπολη.

2) ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ
Η Αλεξανδρούπολη είναι η πρωτεύουσα του Νομού Έβρου και μία από τις νεότερες ελληνικές πόλεις, καθώς ιδρύθηκε μόλις το 1875! Κατά την αρχαιότητα είχε το όνομα Σάλη και ιδρύθηκε από τους Μαρωνίτες. Πρόκειται για την μεγαλύτερη σε έκταση και πληθυσμό πόλη της Θράκης, καθώς επίσης το σημαντικότερο λιμάνι και εμπορικό κέντρο της βορειοανατολικής Ελλάδας. Σήμα κατατεθέν την πόλης είναι φυσικά ο Φάρος της Αλεξανδρούπολης. Έχει ύψος 18 μέτρα από το έδαφος και 27 από τη στάθμη της θάλασσας, ενώ μπροστά του θα θαυμάσετε ένα εντυπωσιακό σιντριβάνι! Στην Αλεξανδρούπολη υπάρχουν ακόμη πολλά μουσεία και χώροι τέχνης που αξίζουν την προσοχή σας. Πιο σημαντικά από αυτά είναι το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης, το Μουσείο Εκκλησιαστικής Τέχνης, το Ιστορικό Μουσείο και το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας. Τέλος, αξίζει να περάσετε μια βόλτα από τον Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Νικολάου και να περπατήσετε στον παραλιακό δρόμο, ο οποίος από το απόγευμα μετατρέπεται σε πεζόδρομο!

1) ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ
Από την κορυφή της λίστας δεν θα μπορούσε να απουσιάζει το ίσως ομορφότερο σημείο της Βορειανατολικής Ελλάδος, το Εθνικό Πάρκο Δέλτα Έβρου. Πρόκειται για έναν από τους σημαντικότερους υγροτόπους όχι μόνο της χώρας μας, αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης! Εκεί βρίσκουν καταφύγιο πλήθος πουλιών, ψαριών, ερπετών αλλά και ζώων που είτε χρησιμοποιούν το δέλτα ως ενδιάμεση στάση στο ταξίδι τους προς θερμότερα κλίματα πριν το χειμώνα, είτε διαμένουν εκεί όλο το χρόνο. Ακόμη, η χλωρίδα αυτού του σημείου δεν πάει πίσω, καθώς θεωρείται μοναδική και γεμάτη με πολλά και σπάνια είδη φυτών! Για να επισκεφθείτε το Δέλτα Έβρου θα πρέπει πρώτα να περάσετε μια βόλτα από το κέντρο πληροφόρησης Έβρου που λειτουργεί στην Τραϊανούπολη! Εκεί θα πάρετε όλες τις απαραίτητες πληροφορίες για το Δέλτα και θα κλείσετε την ξενάγηση σας με βάρκα στον υγρότοπο.

ΤΙ ΝΑ ΔΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΒΡΟ:

Ο Νομός Έβρου έχει να παρουσιάσει ένα σημαντικό ιστορικό και πολιτιστικό απόθεμα το οποίο καλύπτει μεγάλο τμήμα των ιστορικών και κλασσικών χρόνων. Στην ευρύτερη περιοχή έχουν καταγραφεί και κηρυχθεί ως προστατευόμενα μνημεία ένας σημαντικός αριθμός περιοχών.
Ο Έβρος επίσης, δίνει την ευκαιρία στον επισκέπτη για ποικίλες οικοτουριστικές δραστηριότητες, ιδιαίτερα στους βιότοπους του Δέλτα Έβρου και Δάσους Δαδιάς.
30 μόλις ναυτικά μίλια από την Αλεξανδρούπολη, δεσπόζει με τον επιβλητικό της ορεινό όγκο η Σαμοθράκη. Το νησί του Αιόλου, των κρυστάλλινων νερών, των αντιθέσεων και του μυστηρίου.
Ο Έβρος προσφέρει την ευκαιρία στους επισκέπτες του για πολλά διαφορετικά είδη διακοπών, καλοκαιρινές και χειμερινές, θρησκευτικού ενδιαφέροντος, ιαματικού, περιβαλλοντικού, κλπ.
Οι άρτιες τουριστικές υποδομές αποτελούνται από μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες, παραδοσιακούς οικισμούς, σύγχρονους ξενώνες, ενοικιαζόμενα δωμάτια, συνεδριακά κέντρα, μουσεία, κλπ, ενώ η ύπαρξη αεροδρομίου, λιμανιού αλλά και σύγχρονου οδικού δικτύου διευκολύνουν την προσέλευση κάθε ενδιαφερόμενου, όπου κι αν βρίσκεται. Η περιοχή είναι προικισμένη με την πλεονεκτική φυσική της θέση, την θαυμάσια φύση που συνδυάζει βουνό, κάμπο και θάλασσα, το πλούσιο ιστορικό παρελθόν της αλλά και τους φιλόξενους ανθρώπους της σας προσκαλεί. Δεν έχετε παρά να τα γνωρίσετε!
ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ:

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗ:μια πόλη που σου φέρνει στη μνήμη το μακρινό χθες και την ομορφιά του σήμερα. Μια πόλη “κλειδί” της Ελλάδας, είτε φεύγεις είτε έρχεσαι από ανατολή και δύση.
Αλεξανδρούπολη, μια “ανοιχτή αγκαλιά” στραμμένη στο πέλαγος. Πόλη της παράδοσης και του νεωτερισμού, πόλη της ξεκούρασης και της διασκέδασης, πόλη της θάλασσας και του τουρισμού.
Η θέση της κομβική, ενώνει Ευρώπη και Ασία, Δύση και Ανατολή και έτσι η επικοινωνία της με τον κόσμο και την υπόλοιπη Ελλάδα γίνεται με κάθε μέσο, χερσαίο, θαλάσσιο και εναέριο.
Πόλη με όλες τις υπηρεσίες στη διάθεση των επισκεπτών της, αλλά και το φιλόξενο πνεύμα των κατοίκων της. Τα θαλάσσια σπορ, οι όμορφες ταβέρνες, οι καφετέριες και τα μπαρ κατά μήκος της παραλίας, τα νυχτερινά κλαμπ, τα πολυτελή ξενοδοχεία και οι πολυάριθμες δυνατότητες διασκέδασης εγγυώνται στους επισκέπτες της πόλης μια ευχάριστη ατμόσφαιρα διακοπών και μια άνετη παραμονή.

Ο ΦΑΡΟΣ ΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ:

Ο Φάρος της Αλεξανδρούπολης αποτελεί το σήμα κατατεθέν της πόλης.
Όταν στη δεκαετία του 1850 άρχισε να δημιουργείται ένας λιμενίσκος στον ίδιο χώρο που είναι το σημερινό λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, φάνηκε η ανάγκη εγκατάστασης κι ενός φάρου που θα διευκόλυνε τους ντόπιους ναυτικούς αλλά και τους ναυτιλλομένους από και προς τον Ελλήσποντο. Έτσι δυτικά του λιμανιού, κτίστηκε ένας κυλινδρικός πύργος με φαρδιά βάση, από αρμολογημένη πέτρα, στην κορυφή του οποίου τοποθετήθηκε φάρος, δηλαδή πυρσός που χρησιμεύει στην ακτοπλοΐα και πελαγοδρομία. Το κτίσιμο του φάρου ανέλαβε η Γαλλική Εταιρεία Φάρων και Φανών της Μεσογείου.
Πόσος χρόνος χρειάστηκε για το χτίσιμο δεν είναι γνωστό. Εγκαινιάσθηκε και τέθηκε σε λειτουργία για πρώτη φορά την 1η Ιουνίου του 1880. Τότε λειτουργούσε με ασετιλίνη. Αργότερα λειτουργούσε με πετρέλαιο με τη μέθοδο της πυράκτωσης. Από το 1974 λειτουργεί με ηλεκτρικό ρεύμα αλλά διαθέτει και εφεδρικές φιάλες με ασετιλίνη για την περίπτωση διακοπής του ηλεκτρικού ρεύματος. Επισκευές και μετασκευές στο κτίριο του φάρου έγιναν το 1946 και το 1955. Το 2002 αντικαταστάθηκε ο ηλεκτρολογικός εξοπλισμός του με νέας τεχνολογίας. Στην κορυφή του κτίσματος βρίσκεται ο θάλαμος του φανού.
Γύρω από το φανό περιστρέφεται ένας κοίλος καθρέφτης που στέλνει το φως στα τοποθετημένα γύρω του πρίσματα. Η κίνηση του καθρέφτη πριν χρησιμοποιηθεί το ηλεκτρικό ρεύμα απαιτούσε μια διαδικασία με αντίβαρα και τροχαλίες που φρόντιζε ο φαροφύλακας. Για να φτάσει κανείς στην κορυφή του πρέπει να περάσει τα 98 σκαλοπάτια του με τα έξι μεγάλα πλατύσκαλα. Δίπλα από κάθε πλατύσκαλο υπάρχει στενόμακρο παραθυράκι, προς τη νότια μεριά του, για να φωτίζεται το εσωτερικό του.
Το κτίριο του φάρου έχει ύψος 18 μέτρα από το έδαφος και 27 μέτρα (εστιακό ύψος) από τη μέση στάθμη της θάλασσας. Το στίγμα του είναι 40o 50΄ 07΄΄ βόρειο, 25o 52΄ 05΄΄ ανατολικό.
Έχει φωτιστική φωτοβολία 24 ναυτικών μιλίων και η φωτεινή του δέσμη είναι ορατή σε απόσταση 44χλμ περίπου.
Λειτουργεί υπό την άμεση επιτήρηση προσωπικού της Υπηρεσίας Φάρων και είναι ένας από τους λίγους επιτηρούμενους φάρους που υπάρχουν σήμερα. Είναι το Ναυτικό σύμβολο της Αλεξανδρούπολης. Στα πλαίσια του εορτασμού της Ναυτικής Εβδομάδας του 1994, από το Σύλλογο Αρχαιόφιλων και Πολιτιστικής Κληρονομιάς Ν. Έβρου τοποθετήθηκε στην είσοδό του μαρμάρινη πλάκα με το ιστορικό του.

ΖΑΡΙΦΕΙΟΣ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ:

Η Ζαρίφειος Παιδαγωγική Ακαδημία με το νεοκλασικό της κτίριο, καλύπτει την δυτική πλευρά του πάρκου Εθνικής Ανεξαρτησίας. Για περισσότερο από μισό αιώνα (1923-1947), ήταν το μοναδικό ανώτερο πνευματικό ίδρυμα σε όλη τη Δυτική Θράκη. Με το προσωπικό και τους σπουδαστές της ασκούσε την πολιτιστική της επίδραση στην πόλη της Αλεξανδρούπολης και έβγαλε χιλιάδες δασκάλους που σκόρπισαν τα φώτα της μάθησης σε όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Ευεργετήθηκε από δωρεές της οικογένειας του εθνικού ευεργέτη Ζαρίφη και πήρε το όνομά τους.
Το νεοκλασικό κτίριο χτίστηκε το 1923 και έως το 1934 λειτουργούσε ως Διδασκαλείο. Πρώτος Διευθυντής του Διδασκαλείου ήταν ο μεγάλος δάσκαλος και παιδαγωγός Θεόδωρος Κάστανος Το 1934 καταργήθηκαν τα Διδασκαλεία Δημοτικής Εκπαιδεύσεως και ιδρύθηκαν οι Παιδαγωγικές Ακαδημίες, με διετή κύκλο μεταγυμνασιακών σπουδών, που αρχικά θα ήταν έξι σε όλη την Ελλάδα. Στο χώρο της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης Ακαδημία διεκδικούσαν αρκετές πόλεις.
Το Μάιο του 1934 ο Γυμνασιάρχης Ιωάννης Τέντες συναντήθηκε με τον καθηγητή του Διδασκαλείου Χαράλαμπο Καμπάνταη καί συνέταξαν υπόμνημα στο όποιο ανέπτυξαν όλα τα θετικά στοιχεία πού προσφέρει ή Αλεξανδρούπολη ως πνευματικό κέντρο. Ύστερα από συνεννόηση με τον τότε Δήμαρχο κ. Αλτιναλμάζη, ανατέθηκε στον κ. Καμπάνταη να μεταβεί στην Αθήνα, για να επιδώσει τα υπομνήματα στον Υπουργό Παιδείας, τους βουλευτές και τον εγγονό του εθνικού ευεργέτη Γεώργιο Ζαρίφη, πού είχε κινήσει αγωγή κατά του δημοσίου για αποζημίωση, λόγω της παράληψης του κράτους να εκπληρώσει τους όρους της συμβάσεως πού είχε συνάψει με τον παππού του, μετά την πυρπόληση του Ζαρίφειου Διδασκαλείου της Φιλιππουπόλεως από τους Βουλγάρους το 1906. Η αγωγή αυτή δεν είχε καρποφορήσει και ήταν μια ευκαιρία, για μια εκτόνωση της δοκιμασίας πού υπέστησαν οι εγγονοί του Ζαρίφη, να συνδεθεί το όνομα του Ζαρίφη με την Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρουπόλεως. Όπως αναμένονταν, ο Γ. Ζαρίφης έπαιξε αποφασιστικό ρόλο για την υλοποίηση του επιδιωκόμενου σκοπού.

Το Υπουργείο δέχτηκε το αίτημα και έγινε η σχετική συμφωνία με την οικογένεια Ζαρίφη (λέγεται ότι η οικογένεια Ζαρίφη παραιτήθηκε από τυχόν διεκδικήσεις της απέναντι στην Ελληνική Κυβέρνηση για τη μη εκτέλεση των όρων της Διαθήκης Ζαρίφη). Έτσι ονομάστηκε «Ζαρίφειος» η Ακαδημία Αλεξανδρουπόλεως.
Μετά την απόφαση για ίδρυση της Παιδαγωγικής Ακαδημίας στην Αλεξανδρούπολη, ο κ. Καμπάνταης προσκάλεσε τον κ. Ζαρίφη να επισκεφθεί την Παιδαγωγική Ακαδημία Αλεξανδρουπόλεως. Ο κ. Ζαρίφης αποδέχτηκε την πρόσκληση και η επίσκεψη πραγματοποιήθηκε μετά ένα χρόνο, οπότε ο κ. Ζαρίφης πρόσφερε στην Ακαδημία μια σειρά από πνευστά όργανα, ένα πιάνο με ουρά και το σημαντικό για την εποχή εκείνη ποσό των 10.000 δρχ. για αγορά επίπλων.
Στη μεγάλη αίθουσα τελετών της Παιδαγωγικής Ακαδημίας δόθηκε δεξίωση, παρουσία των αρχών, των εκπαιδευτικών και πολλών τοπικών παραγόντων, όπου με τις προσφωνήσεις, τους χορούς, τα τραγούδια και τις άλλες εκδηλώσεις, η δεξίωση προσέλαβε διαστάσεις εθνικής γιορτής, που κατασυγκίνησε τον άνδρα, ο οποίος, με σκληρό αγώνα, χάρισε στην πόλη μας την Ακαδημία. Ο Δήμος Αλεξανδρούπολης, εκφράζοντας την ευγνωμοσύνη του, έδωσε το όνομα του ευεργέτου Ζαρίφη στο δρόμο πού περνάει μπροστά από την Ακαδημία.
Η Ζαρίφειος Παιδαγωγική Ακαδημία λειτούργησε μέχρι το 1968, όταν καταργήθηκαν οι Παιδαγωγικές Ακαδημίες και δημιουργήθηκαν οι Πανεπιστημιακές Παιδαγωγικές Σχολές.
Η μορφή του Γεωργίου Ζαρίφη σε μαρμάρινη προτομή, έργο του γλύπτη Περαντινού, βρίσκεται στον κήπο του κτιρίου που τώρα στεγάζει τα πρότυπα δημοτικά σχολεία του Παιδαγωγικού Τμήματος του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης.
ΠΛΑΤΕΙΑ ΤΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ-ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΕΙΟΣ ΣΧΟΛΗ:

Αποτελεί οικιστικό κόσμημα, με την εκκλησία του Αγίου Νικολάου και τα σχολεία από τις δύο πλευρές της. Το παλιό γυμνάσιο από τη μία, το δημοτικό σχολείο από την άλλη, με τη νεοκλασική τους εμφάνιση, σχηματίζοντας το δίπτυχο της ελληνικής παιδείας και της ορθόδοξης χριστιανικής πίστης και λατρείας.

Αγίος Νικόλαος

Στη μέση βρίσκεται ο Μητροπολιτικός ναός του Αγίου Νικολάου. Ναυτικοί ήταν οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης, στις αρχές του 20ου αιώνα κι έτσι τίμησαν τον προστάτη τους Άγιο Νικόλαο, κτίζοντας του περίλαμπρο ναό, με μαρμαρόγλυπτο τέμπλο. Μέσα στην εκκλησία, ξεχωρίζει η εικόνα της Παναγίας της Τριφώτισσας, που την έφεραν οι πρόσφυγες από την Αίνο, έργο του 13ου αιώνα. Είναι ανάγλυφη από ξύλο και σπάνιες χρωστικές ουσίες που δημιουργούν πλαστικά τα πρόσωπα και φυσικές πτυχές των ενδυμασιών της.

Αριστερά της Μητρόπολης βρίσκεται το παλιό γυμνάσιο, η ΛΕΟΝΤΑΡΙΔΕΙΟΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΣΧΟΛΗ ΑΡΡΕΝΩΝ ΔΕΔΕΑΓΑΤΣ, ένα νεοκλασικό κτίριο του 1909 δωρεά του Μαρωνίτη εμπόρου Αντώνη Λεονταρίδη, που ως το 1972 λειτουργούσε ως Γυμνάσιο, και σήμερα στεγάζει το Εκκλησιαστικό Μουσείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως. Εκτίθενται σ’ αυτό παλιές εικόνες εκκλησιών, από την Ανατολική και τη Βόρεια Θράκη, ξυλόγλυπτα τέμπλα και επισκοπικά άμφια, καθώς και ιστορικά έγγραφα της Θράκης. Ξεχωριστό τμήμα αποτελεί η πινακοθήκη με έργα Θρακών ζωγράφων, καθώς και η εκκλησιαστική βιβλιοθήκη, προσφορά του Μητροπολίτη κ. Άνθιμου.

Το τρίπτυχο συμπληρώνεται με το παλιό δημοτικό σχολείο, όπου δίδαξαν μεγάλες δασκαλικές μορφές του τόπου όπως ο Αθ. Σπανός, υπόδειγμα εκπαιδευτικού και εθνικού αγωνιστή, που στο έργο του συμπεριλαμβάνεται και η φιλοτέχνηση τοπικών χαρτών, ο Άγγελος Ποιμενίδης, από τους πρωταγωνιστές της τοπικής πνευματικής ζωής και πρωτοπόρος στις αρχαιολογικές έρευνες και ο Θεόδωρος Χαραλαμπίδης, με τις παιδικές του χορωδίες.
Μέσα στο μικρό κήπο που καλύπτει τη μια πλευρά της πλατείας, στέκουν στα βάθρα τους, κατάλευκες στο πεντελικό μάρμαρο, οι μορφές των παλιών επισκόπων.

ΦΕΡΕΣ:

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΚΟΣΜΟΣΩΤΕΙΡΑΣ:

Στο νοτιοανατολικό άκρο του Νoμού Έβρου, τριάντα χιλιόμετρα ανατολικά της Αλεξανδρούπολης και δίπλα στον θρυλικό ποταμό Έβρο και το Δέλτα του, δεσπόζει η σημερινή πόλη των Φερών με το Ναό της Παναγίας Κοσμοσώτειρας στο κέντρο της να την κοσμεί ως τις μέρες μας.
Το μοναστήρι της Παναγίας Κοσμοσώτειρας αποπερατώθηκε το 1152 από τον Σεβαστοκράτορα Ισαάκιο Κομνηνό, γιο του αυτοκράτορα Αλέξιου Α΄ του Κομνηνού και της Ειρήνης Δούκαινας.

Η Μονή περιλαμβάνει φρουριακό περίβολο (τείχη, πύργους, πύλη) και καθολικό στον τύπο του σταυροειδούς εγγεγραμμένου δικιόνιου ναού με πεντάτρουλη στέγαση. Ο εικονογραφικός διάκοσμος αποτελεί δείγμα της υψηλής τέχνης του 12ου αιώνα της Σχολής της Κωνσταντινούπολης. Στη Ν.Α. γωνία του ναού υπάρχει εντοιχισμένο κεραμικό κόσμημα με θέμα τον αετό. Ο νάρθηκας έχει κατεδαφιστεί, άγνωστο πότε. Μεταγενέστερες επιδιορθώσεις έχουν δεχτεί, η κεντρική αψίδα και η πρόθεση. Μεταγενέστερες επίσης είναι και οι τέσσερις αντηρίδες εξωτερικά.
Η μονή ιδρύθηκε το 1152 από τον Ισαάκιο Κομνηνό. Ο Ισαάκιος συνέθεσε το τυπικό της μονής, στην οποία και τάφηκε. Η ίδρυση του μοναστηριού έγινε αιτία να δημιουργηθεί εδώ ένας νέος οικισμός, η Βήρα (σημερινές Φέρες ). Οι κάτοικοί της ήταν κυρίως εργάτες γης, που απασχολούνταν στα απέραντα κτήματα της μονής. Εξαναγκάστηκαν σε μετοίκιση από γειτονικά χωριά, που ανήκαν στην κυριότητα του Ισαάκιου. Εδώ, σύμφωνα με τον ιστορικό Στέφανο Σίνο, έχουμε τη σπάνια περίπτωση αναγκαστικής μετακίνησης πληθυσμών ολόκληρων χωριών και ίδρυσης ενός νέου οικισμού, γύρω από ένα μοναστήρι.
Η εξέλιξή της είναι αξιοπρόσεχτη. Ο Νικήτας Χωνιάτης στις αρχές του 13ου αι. αναφέρει ότι το 1183 ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος 1ος, γιος του Ισαάκιου, επισκέπτεται τη Βήρα για να προσκυνήσει τον τάφο του πατέρα του.
Διακόσια χρόνια μετά, το καθολικό μετατρέπεται σε τζαμί του Σουλεϊμάν και πεντέμισι αιώνες αργότερα, πάλι σε χριστιανική εκκλησία.
Σήμερα λειτουργεί το καθολικό της μονής. Οι αναστηλωτικές εργασίες που πραγματοποιήθηκαν αποκατέστησαν τη βόρεια, την ανατολική και τη νότια όψη του καθολικού.

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΥΔΡΑΓΩΓΕΙΟ:

Στη στροφή του δρόμου προς Φέρες, πάνω στον αρχαίο ποταμό Σαμία, φαίνεται το βυζαντινό υδραγωγείο που μετέφερε το νερό από μακρινή πηγή στον οικισμό της Μονής. Μεγαλοπρεπείς οι δύο καμάρες, ύψους 5 μέτρων, ανοίγματος 7 μέτρων και πλάτους 1,30 μέτρων. Χτισμένο πριν 800 χρόνια από πυρόλιθο με πλίνθους στους οριζόντιους αρμούς, με προσωπική επίβλεψη και φροντίδα του Ισαάκιου Κομνηνού.

ΜΕΓΑΛΗ ΒΡΥΣΗ:

Στο βάθος της ρεματιάς είναι ακόμη η περίφημη “Μεγάλη Βρύση” (Κοτζά τσεσμές), που εξακολουθεί να παρέχει το χωνευτικό νερό της. Ο χείμαρρος του Κοτζά που διασχίζει την πόλη και τον αψίδωσαν οι Βυζαντινοί, για να κατασκευάσουν τα υδραγωγεία και της κρήνες της Βήρας, συνδέεται με τους θρύλους της πόλης. Μια βαθιά τομή του γρανιτένιου βράχου στην είσοδο της πόλης δημιουργεί ένα επιβλητικό τοπίο, όπου για δεκαετίες λειτούργησε νερόμυλος με την ορμή των νερών του. Εδώ χύνεται το χωνευτικό νερό και στο βάθος της ρεματιάς υπάρχει ο δρόμος που οδηγεί στο νέο οικισμό. Ο χώρος έχει αναπλαστεί και διαμορφωθεί σαν χώρος αναψυχής.

ΣΟΥΦΛΙ:
ΜΕΤΑΞΟΥΡΓΕΙΟ ΤΖΙΒΡΕ ΣΟΥΦΛΙΟΥ:

Η παραγωγή των κουκουλιών και ειδικά η επεξεργασία τους εξελίσσονται γρήγορα με την άφιξη νέων τεχνικών. Στις αρχές του 20ου αιώνα χτίζονται οργανωμένες μονάδες – εργοστάσια, που απασχολούν αρκετές εργάτριες και εργάτες.
Το βασικότερο βιομηχανικό συγκρότημα της πόλης αποτελούσε το μεταξουργείο της οικογένειας Τζίβρε που χτίστηκε από τον ιταλό Ceriano το 1910. Οι κτιριακές εγκαταστάσεις του εργοστασίου αναπτύσσονται σε ένα οικόπεδο 10.500 τ.μ.
Αποτελείται από 13 κτίσματα, από τα οποία τα σημαντικότερα είναι η τριώροφη αποθήκη κουκουλιών, συνολικού εμβαδού 469 τ.μ. και όγκου 5.900 κ.μ., με ξύλινα κρεβάτια σε όλο το ύψος της, συνολικής επιφάνειας 2.915 τ.μ. Περιλαμβάνει επίσης το ξηραντήριο (δηλαδή το χώρο απόπνιξης των κουκουλιών σε ειδικούς φούρνους), το υφαντήριο, με 24 υφαντικούς ιστούς και κλωστήριο, και το μεταξουργείο – αναπηνηστήριο, εμβαδού 500 τ.μ. με 94 αναπηνηστικές λεκάνες.
Το συγκρότημα αγοράστηκε από τον Δήμο Σουφλίου και σχεδιάζεται να αναστηλωθεί σε τεχνολογικό Μουσείο και πολύκεντρο.

ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟ:
ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΟΥ ΚΑΛΕ:

Στα Βυζαντινά χρόνια, ο οικισμός του Διδυμοτείχου, αναδεικνύεται σε μία από τις σημαντικότερες πόλεις της Θράκης, αρχικά ως το δίδυμο κάστρο επί των δύο αντίκρυ κείμενων λόφων -εξ ου και το όνομα, Διδυμότειχο- και στη συνέχεια η ισχυρότατη οχυρωμένη πόλη-κάστρο, επάνω στο λόφο του Καλέ.
Προπύργιο της Βασιλεύουσας, λίκνο αυτοκρατόρων, στρατιωτικό και διοικητικό κέντρο της αυτοκρατορικού στρατού, η πόλη αποτέλεσε δύο φορές – στο α’ μισό του 14ου αιώνα – αυτοκρατορική έδρα και αργότερα την πρώτη πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στην Ευρώπη.
Το Βυζαντινό κάστρο του Καλέ (6ος-16ος αι.), δεσπόζει στην περιοχή, σωζόμενο σε μήκος περίπου ενός χιλιομέτρου με τους 23 του πύργους, οι οποίοι φέρουν μονογράμματα, όπως του Ταρχανειώτη, ή επιγραφές, όπως του Κομνηνού, διακοσμητικά και συμβολικά μοτίβα.

Η βραχώδης σιλουέτα ξεχωρίζει από μακριά, καθώς περιβάλλεται από τα ισχυρά του τείχη. Οδηγεί σ’ αυτό, ένας κυβολιθοστρωμένος δρόμος που ξεκινά από την κεντρική πλατεία και ανηφορίζοντας ανάμεσα από παραδοσιακά κτίρια, καταλήγει στην είσοδο του “Καλέ”, όπως αποκαλείται εδώ το κάστρο. Εδώ, σε ένα κομψό οίκημα με ξύλινη επένδυση, στεγάζεται το τουριστικό περίπτερο, όπου ο επισκέπτης ενημερώνεται για την πόλη και την ιστορία της, με προβολές βιντεοκασετών, τουριστικά φυλλάδια και ηλεκτρονική βάση δεδομένων.
Η επίσκεψη αρχίζει από τη μικρή πλατεία, που μοιάζει με φυσικό εξώστη και καταλήγει στην κορφή στρογγυλού πύργου, με το μονόγραμμα του Χριστού, που ονομάζεται “Κουλάς της Βασιλοπούλας”.
Κατά τον τοπικό θρύλο, από αυτό τον πύργο ρίχτηκε στο κενό και αυτοκτόνησε, η κόρη του βασιλιά, όταν οι εχθροί κατέλαβαν το κάστρο. Αμέσως μετά, είναι ο Μητροπολιτικός Ναός του Αγίου Αθανασίου, κτίσμα του 1843, στη θέση βυζαντινής εκκλησίας, που τα ίχνη της διατηρούνται στη βορινή πλευρά του. Το ξυλόγλυπτο τέμπλο, περιλαμβάνει εικόνες αφιερώματα των σιντεχνιών. Από εδώ ξεκινά στενός δρόμος, ανάμεσα σε παλιά νοικοκυρόσπιτα και οδηγεί στο εσωτερικό του κάστρου, σαν ένας περίπατος ανά τους αιώνες.

Η πρώτη στάση, γίνεται σ’ ένα μικρό ναίδριο, πέτρινο οικοδόμημα, που θυμίζει αρχαίο βωμό με διαστάσεις 2,5 μ. μήκος και 1,5 μ. πλάτος και ύψος. Στην ανατολική του πλευρά, έχει ανάγλυφο σε μάρμαρο εικόνα του Αγίου Δημητρίου, που θυμίζει τα ανάγλυφα του Θράκα ιππέα. Στη νότια πλευρά του, είναι χαραγμένοι τέσσερις κύκλοι με σταυρούς, με επιγραφή που δείχνει το όνομα του Βυζαντινού πρίγκιπα Ραούλ Ασάνη Παλαιολόγου.
Εδώ οι κάτοικοι του Διδυμότειχου, θυσίαζαν κοκόρια κάθε χρόνο τη γιορτή του Αγίου Δημητρίου κατάλοιπο προχριστιανικό, που γίνονταν προς τιμήν του Ασκληπιού.
Λίγο ψηλότερα και προφυλαγμένη με ψηλό μαντρότοιχο, είναι η αρμενική εκκλησία του Αγίου Γεωργίου (Σουρπ Κεβόρκ). Είναι κτισμένη στη θέση του βυζαντινού ναού του Αγίου Γεωργίου του Παλαιοκαστρίτη, όπου στις 26 Οκτωβρίου του 1341, στέφτηκε αυτοκράτορας των Ρωμαίων (του Βυζαντινού κράτους), ο Ιωάννης Στ΄ Καντακουζηνός.

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΤΕΜΕΝΟΣ ΤΟΥ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ(ΤΕΜΕΝΟΣ ΒΑΓΙΑΖΗΤ):

Σύμφωνα με την παράδοση το Μεγάλο Τέμενος αρχίζει να κτίζεται στο κέντρο του Διδυμότειχου στα τέλη του 14ου αιώνα (1389-1402), αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρωθεί λόγω της επέλασης των Μογγόλων στην Μικρά Ασία, από το σουλτάνο Βαγιαζήτ Α’ τον Γιλντιρίμ (Κεραυνό), για το λόγο αυτό ονομάζεται τόσο από τους ντόπιους όσο και τους Οθωμανούς περιηγητές «Βαγιαζήτ Τζαμισί». Το άλλο του όνομα είναι «Μπουγιούκ» (Μεγάλο) ή «Ουλού» Τζαμί.
Ολοκληρώθηκε με εντολή του σουλτάνου Μωάμεθ Α’ (1420-1421) από τον αρχιτέκτονα Ιβάζ πασά, από τους πιο φημισμένους αρχιτέκτονες της εποχής του.
Είναι το μεγαλύτερο τέμενος των Βαλκανίων και το πρώτο που κατασκευάστηκε από τους Οθωμανούς σε Ευρωπαϊκό έδαφος και θεωρείται το σημαντικότερο οθωμανικό μνημείο της περιοχής και ένα από τα αρχαιότερα, μεγαλύτερα και πλέον αξιόλογα μωαμεθανικά κτίσματα στην Ευρώπη.
Τα θεμέλια του τεμένους προβάλλουν σε κάποια σημεία έξω από το κτίριο, προκαλώντας τη δη­μιουργία εικασιών περί προγενέστερου κτίσματος στους ντόπιους λογίους. Μία τέτοια εικασία είναι ευλογοφανής, καθώς οι καθαγιασμένοι χώροι είχαν συνεχή χρήση, που περνούσε από τη μία θρησκεία στην άλλη.
Η δενδροχρονολόγηση ξυλείας με δείγματα από το ανώτερο τμήμα της κατασκευής δίνει έτος 1418, ενώ η μεγάλη επιγραφή επάνω από την κύρια είσοδο αναφέρει ότι η «κατασκευή του ευλογημένου βελτιωμένου τιμημένου τεμένους διατάχθηκε από τον υπέρτατο σουλτάνο Μεχμέντ (Μωάμεθ Α’) και διακηρύχθηκε το Μάρτιο του 1420». Δεύτερη επιγραφή επάνω από την πλάγια είσοδο δίνει το έτος 1421 και τα ονόματα δύο χορηγών του κτιρίου, του Awwad Ibn Bayazid και του αρχιτέκτονα που ολοκλήρωσε το έργο Haci Ivaz Pasa ο οποίος είναι γνωστός από την ανέγερση κτιρίων, όπως το Πράσινο Τέμενος στην Προύσα.

Το κτίσμα είναι σχεδόν τετράγωνο σε κάτοψη, με μέσες εξωτερικές διαστάσεις 32,40μ x 30,20μ. Το εξωτερικό εμβαδόν του είναι σχεδόν ένα στρέμμα. Έχει τρεις θύρες, από τις οποίες η κεντρική προβάλλεται με θαυμάσια αραβουργήματα και αρχαΐζοντα ζιγκ-ζαγκ μοτίβα ενώ οι δύο εκατέρωθεν θύρες έχουν φραχθεί, από ό,τι φαίνεται σε πρώιμη φάση.
Το εσωτερικό του τεμένους παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον.
Τον κεντρικό χώρο καλύπτει θαυμάσι­ος διακοσμητικός θόλος, ο οποίος αποτελείται από μικρές σανίδες, κατάλληλα συναρμοσμένες μεταξύ τους και αναρτάται από τον ξύλινο σκελετό της στέγης, καταλήγοντας σε τέσσερις πεσσούς μέσω ισάριθμων διακοσμητικών, ξύλινων τριγώνων.
Στο βόρειο τοίχο μέχρι πριν από λίγα χρόνια μπορούσε ο επισκέπτης να αντικρίσει μία μοναδική στην ισλαμική τέχνη παράσταση προσευχόμενης γυναίκας, η οποία δυστυχώς καταστράφηκε ολοσχε­ρώς από την υγρασία. Μία άλλη, επίσης μοναδική τοιχογραφία, σώζεται ακόμη στον νότιο τοίχο, επάνω από το ιερό. Πρόκειται για παράσταση της ουράνιας πόλης, η οποία επαναλαμβάνει το θέμα του περίφημου ψηφιδωτού του Τεμένους Ομάρ στη Δαμασκό. Η παράσταση του Διδυμοτείχου εντυπωσι­άζει με την κομψότητα, την ακρίβεια και τη λεπτομέρεια απόδοσης των οικοδομημάτων, όπως και το χρησιμοποιούμενο χρωματικό φάσμα, σε μία άμεση συνέχεια της υστεροβυζαντινής ζωγραφικής.

Εκτός αυτών, οι τοίχοι είναι διακοσμημένοι με ρητά και γνωμικά από το Κοράνι, σύντομες προσευχές και επικλήσεις ιερών προσώπων, δοσμένα με παχιά καλλιγραφικά γράμματα σε ασυνήθιστη διάταξη. Μία από τις προσευχές, γραμμένη σε σχήμα αστραπής, θεωρούνταν από τους μωαμεθανούς ως αποτρεπτική πτώσης κεραυνού.
Από τον εξοπλισμό του εσωτερικού σώζονται ακόμη ο «θρόνος» δίπλα στο ιερό, ενώ στο βόρειο τμήμα υπάρχει εξέδρα. Το δάπεδο απαρτίζεται από καλά συναρμοσμένες πλινθόπλακες, ενώ παλαιά καλυπτόταν από βαρύτιμους και πολύχρωμους τάπη­τες.
Ενσωματωμένος στο περίγραμμα του κτιρίου, αλλά με δική του εξωτερική είσοδο, ο κομψός και πανύψηλος μιναρές που είχε αρχικά έναν εξώστη.
Στα 1912 οι Βούλγαροι μετέτρεψαν το Τέμενος σε Ναό, αφιερωμένο στον Άγιο Γεώργιο.
Όταν οι Τούρκοι ανακατέλαβαν το Διδυμότειχο από τους Βούλγαρους στα 1913, ξανάκτισαν τμήμα του μιναρέ που είχε γκρεμιστεί και πρόσθεσαν δεύτερο εξώστη ψηλότερα. Ο αυλόγυρος πάλι οριοθετούνταν με μαρμάρινες πλάκες εκατέρωθεν της εισόδου με κομψοτεχνήματα αρίστης μαρμαρογλυπτικής τέχνης.
Κατά το με­σοπόλεμο το κτίριο πουλήθηκε από τη μουσουλμανική κοινότητα σε ιδιώτη.
Σήμερα το Μεγάλο Τέμενος αποτελεί μνημείο που ανήκει στο Υπουργείο Πολιτισμού και προστατεύεται από το ελληνικό κράτος.

ΚΑΣΤΡΟ ΠΥΘΙΟΥ:

Το κάστρο του Πυθίου είναι ένα από τα σημαντικότερα και καλύτερα διατηρημένα έργα στρατιωτικής αρχιτεκτονικής της Ελλάδας. Δεσπόζει σε χαμηλό γήλοφο, μπροστά στην κοιλάδα του ποταμού Έβρου, στο βορειοανατολικό άκρο του ομώνυμου χωριού και σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από το Διδυμότειχο.
Ιδρύθηκε από τον Ιωάννη ΣΤ’ Καντακουζηνό (1341-1355) με σκοπό να αποτελέσει το προσωπικό του καταφύγιο στις επιχειρήσεις που διεξήγαγε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου που ξέσπασε ανάμεσα σ΄αυτόν και τον νόμιμο διάδοχο. Η ίδρυση του τοποθετείται στα 1330-1340.

Το όλο συγκρότημα αποτελούνταν από δύο περιβόλους, έναν εξωτερικό και έναν εσωτερικό. Ο εξωτερικός, από τον οποίο σήμερα σώζονται ελάχιστα τμήματα ανάμεσα στα σπίτια του οικισμού, απλωνόταν σ΄ όλη την έκταση του λόφου. Ο εσωτερικός καταλαμβάνει το άκρο του λόφου. Οι δυο περίβολοι ενισχύονταν με πύργους στις τρεις γωνίες, ενώ στα σημεία ένωσης των δύο περιβόλων υψώνονται οι δύο σωζόμενοι πύργοι.


Ο μεγάλος κεντρικός πύργος είναι σχεδόν τετράγωνος στην κάτοψη με μήκος πλευράς 15 μ. Είναι τριώροφος και χρησίμευε ως κατοικία. Η είσοδος βρίσκεται στην ανατολική πλευρά. Στην ίδια πλευρά βρίσκεται και η διαμορφωμένη μέσα στο πάχος των τοίχων κτιστή κλίμακα που οδηγεί στους ορόφους και το δώμα του πύργου. Στη σωζόμενη απόληξη του πύργου διαμορφώνονται ισχυροί πρόβολοι που στήριζαν τον εξώστη ενός διευρυμένου ορόφου, ίσως και δύο, οι οποίοι περιλαμβάνονταν στον αρχικό σχεδιασμό, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι κατασκευάστηκαν. Οι πρόβολοι αυτοί αποτελούν καινοτομία της φρουριακής αρχιτεκτονικής στα χρόνια των Παλαιολόγων.
Ο δεύτερος πύργος εδράζεται σε χαμηλότερο επίπεδο, αλλά σώζεται σε μεγαλύτερο ύψος. Είναι και αυτός σχεδόν τετράγωνος, αλλά μικρότερος με διαστάσεις 7,40 Χ 7,30 μ. και σώζεται σε ύψος 20 μ. Αποτελείται από τέσσερις ορόφους που στεγάζονται με σφαιρικούς θόλους.
ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ:
ΟΙ ΠΥΡΓΟΙ ΤΗΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ:ΠΥΡΓΟΙ ΓΚΑΤΙΛΟΥΖΙ:

Γύρω στο 1430 η Σαμοθράκη περιέρχεται στην κυριαρχία της Γενουάτικης οικογένειας των Gattilusi. Ο ηγεμόνας Παλαμήδης Gattilusi την οχύρωσε για να την προστατεύσει από τους Τούρκους και τους πειρατές, όπως μαρτυρούν οι πύργοι της Χώρας, της Παλαιόπολης και του Φονιά. Τα Γενουάτικα οχυρά που παραμένουν μέχρι σήμερα αποτελούν σημαντικά μνημεία και παραδείγματα υστεροβυζαντινής φρουριακής αρχιτεκτονικής του ελλαδικού χώρου.
Δυτικά της Χώρας, στην κορυφή του απόκρημνου και δεσπόζοντος βραχώδους λόφου σώζονται τμήματα οχύρωσης. Η θέση αυτή πρέπει να τειχίστηκε από τους Γκατιλούζι γύρω στο 1430, πάνω σε παλαιότερο βυζαντινό κάστρο του 10ου αιώνα, όταν οι κάτοικοι αποσύρθηκαν από την Παλαιόπολη προς το εσωτερικό προκειμένου να αποφύγουν τις πειρατικές επιδρομές.


Οι Γκατιλούζι δεν οχύρωσαν μόνο την Χώρα. Στην Παλαιόπολη πάνω στον επιβλητικό βραχώδη λόφο, κοντά στο αρχαίο λιμάνι ίδρυσαν φρουριακό συγκρότημα που αποτελείται από τρεις πύργους. Για την κατασκευή τους χρησιμοποιήθηκε αρχαίο δομικό υλικό άφθονο στη γύρω περιοχή.
Στο ακρωτήρι, εκεί που εκβάλλει ο Φονιάς βρίσκεται μεμονωμένος ο Πύργος του Φονιά, ένα από τα απομεινάρια των κάστρων των Γκατιλούζι, να δεσπόζει στις εκβολές του ρέματος δίπλα στη θάλασσα.

ΜΟΥΣΕΙΑ:


ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ:


Το Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης άνοιξε τις πύλες του στο κοινό στις 27 Μαρτίου 2018, φιλοξενώντας την περιοδική έκθεση του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης «Ραιδεστός – Θεσσαλονίκη. Αρχαιότητες σ’ ένα ταξίδι προσφυγιάς». Η έκθεση παρουσιάστηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης με μεγάλη επιτυχία από 29 Ιανουαρίου 2016 έως 1 Μαΐου 2017.
Κέντρο της εκθεσιακής αφήγησης αποτελούν οι μαρμάρινες αρχαιότητες που συγκέντρωσε από το 1871 και μετά ο Θρακικός Φιλεκπαιδευτικός Σύλλογος στη Ραιδεστό, οι οποίες μεταφέρθηκαν στη Θεσσαλονίκη από τους πρόσφυγες μετά την εκκένωση της Ανατολικής Θράκης το 1922 και έκτοτε αποτελούν μέρος της «Συλλογής Ραιδεστού» του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης.

Μέσα από την παρουσίαση 37 λίθινων αντικειμένων, που χρονολογούνται από τον 6ο αι. π.Χ. έως τον 4ο αι. μ.Χ. και προέρχονται από την περιοχή της βόρειας Προποντίδας, ξετυλίγονται η ιστορία και οι μνήμες των Ελλήνων που ζούσαν στην Ανατολική Θράκη. Ένας κούρος και μια κόρη, ταφικές στήλες, αναθηματικά ανάγλυφα, τραπεζοφόρα, αρχιτεκτονικά μέλη και επιγραφές, σκιαγραφούν ποικίλες εκφάνσεις της ζωής στη βόρεια Προποντίδα από τους αρχαϊκούς μέχρι τους πρώιμους βυζαντινούς χρόνους και μας καλούν, παράλληλα, να στοχαστούμε πάνω στο διαχρονικό και επίκαιρο, θέμα της προσφυγιάς.
Στη μόνιμη έκθεση του Μουσείου περισσότερα από 1000 αρχαία αντικείμενα αφηγούνται την ανθρώπινη περιπέτεια στην περιοχή του Έβρου.

Αρχαιολογικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης
Λεωφόρος Μάκρης 44
68131, Αλεξανδρούπολη
Τηλέφωνο: 25510 26103
https://am-alexandroupolis.gr/

ΕΘΝΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΘΡΑΚΗΣ:


Το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης Αγγελική Γιαννακίδου στεγάζεται στο πέτρινο νεοκλασικό του 1899, επί της οδού 14ης Μαΐου 63. Ο διαμορφωμένος χώρος του Μουσείου, το εκθεσιακό υλικό, η μουσική επένδυση, η χρήση των πολυμέσων, το πωλητήριο και το καφέ αποτελούν μια αφορμή για μια επανεκτίμηση της παράδοσης.
Το Εθνολογικό Μουσείο Θράκης είναι ένα ζωντανός τόπος γνωριμίας με το λαϊκό πολιτισμό της Θράκης, που θα συνδέσει την παράδοση και τη γνώση που εμπεριέχεται σε αυτήν, με τον προβληματισμό της σύγχρονης κοινωνίας.
Σκοπός του μουσείου δεν είναι η συντήρηση του φολκλόρ με την αισθητικά αποδεκτή έκθεση κάποιου υλικού μόνο, αλλά η μελέτη, η προβολή και η προώθηση του πολιτισμού της Θράκης.
Στόχος του είναι η δημιουργία ενός ζωντανού τόπου γνωριμίας με τον πολιτισμό της Θράκης ώστε αυτό να αποτελέσει ένα ορμητήριο, μια αφορμή για επανεκτίμηση της παράδοσης. Το εκθεσιακό υλικό οργανώθηκε έτσι ώστε ο επισκέπτης να μπορεί να αποκομίσει μια εικόνα της παραδοσιακής ζωής της Θράκης και ειδικότερα του Ν. Έβρου από το τέλος του 17ου αι. ως τις αρχές του 20ου αιώνα.

Εθνολογικό Μουσείο Θράκης
14ης Μαΐου 63
68132, Αλεξανδρούπολη
Τηλέφωνο 25510 36663
http://www.emthrace.org/

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ:


Το τριώροφο κτίριο του Ιστορικού Μουσείου Αλεξανδρούπολης βρίσκεται στο κέντρο της πόλης επί της οδού Λ. Δημοκρατίας 335.
Το μουσείο έχει συνολικό εμβαδόν 700 τ.μ. τα οποία αναπτύσσονται σε τέσσερα επίπεδα.


• Στον Α’ όροφο του κτιρίου υπάρχει η μόνιμη έκθεση με την ιστορία της Αλεξανδρούπολης η οποία περιλαμβάνει θεματικές ενότητες, για τους αρχαιολογικούς χώρους και τα ευρήματα της περιοχής, τη δημιουργία της πόλης και τη σχέση της με το σιδηρόδρομο και το λιμάνι, την αστική και αρχιτεκτονική φυσιογνωμία της, την οικονομική και πολιτική διαδρομή της, την πνευματική και κοινωνική ζωή και τις πληθυσμιακές ομάδες που τη συγκρότησαν.
Η έκθεση αρθρώνεται μέσα από μια σύγχρονη μουσειολογική προσέγγιση, με τη χρήση φωτογραφικών συνθέσεων και αναπαραστατικού υλικού, με διαδραστικά οπτικοακουστικά μέσα και προβολές, όπως επίσης και με συλλογές τεκμηρίων και κειμηλίων από δωρεές αρχειακού υλικού συλλεκτών και ιδιωτικών και δημόσιων φορέων
• Ο ημιώροφος φιλοξενεί τη συλλογή της Σαρακατσάνικης φορεσιάς της Ελένης Φιλιππίδη, προσωπικότητας με καθοριστικό ρόλο στη πολιτιστική ζωή της πόλης μεταπολεμικά. Μέσα από μοναδικά εκθέματα και αναπαραστάσεις, παρουσιάζονται η ζωή, οι δραστηριότητες και τα τέχνεργα των Σαρακατσάνων γυναικών στον ιδιαίτερο νομαδικό τους βίο.
• Ο ισόγειος χώρος χρησιμοποιείται για τις περιοδικές εκθέσεις και για τις διάφορες εκδηλώσεις του Μουσείου.
• Στο υπόγειο υπάρχουν οι συλλογές, το αρχειακό υλικό και η βιβλιοθήκη του Μουσείου.
To Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης στα πλαίσια των δραστηριοτήτων του, διοργανώνει περιοδικές εκθέσεις, ημερίδες, διαλέξεις, παρουσιάσεις βιβλίων, εκπαιδευτικά μουσειοπαιδαγωγικά προγράμματα, πολιτιστικές εκδηλώσεις καθώς και εκδρομές ιστορικού και πολιτισμικού ενδιαφέροντος στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ιστορικό Μουσείο Αλεξανδρούπολης
Λ. Δημοκρατίας 335
68131, Αλεξανδρούπολη
Τηλέφωνο 25510 28926
http://www.ismo.gr/

ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Σε ένα όμορφο και καταπράσινο σημείο του Πλατανότοπου της Μαΐστρου έχει κατασκευαστεί το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Αλεξανδρούπολης. Πρόκειται για ένα σύγχρονο κτίριο εναρμονισμένο πλήρως με το φυσικό περιβάλλον.
Η ιδέα για την δημιουργία του Μουσείου ξεκίνησε από την παρουσία στην περιοχή πλούσιων βιοτόπων και προστατευόμενων περιοχών. Η ανάγκη της παρουσίασης του φυσικού αυτού πλούτου στους ντόπιους και στους επισκέπτες οδήγησε στην ένταξη του έργου κατασκευής Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Αστικό Πιλοτικό Πρόγραμμα Αλεξανδρούπολης, ως μία από τις βασικές του πτυχές και στην κατασκευή του μουσείου με τη σημερινή του μορφή.
Κριτήριο της επιλογής της συγκεκριμένης τοποθεσίας για την κατασκευή του Μουσείου αποτέλεσε η ανάγκη της ανάπτυξης και ανάδειξης της ανατολικής περιοχής της Αλεξανδρούπολης.

Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Δήμου Αλεξ/πολης
68100, Μαΐστρος Αλεξανδρούπολης
Τηλέφωνο 25510 80204

ΜΟΥΣΕΙΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥΠΟΛΗΣ

To Εκκλησιαστικό Μουσείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξανδρουπόλεως ιδρύθηκε το 1976 από τον μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως και νυν Θεσσαλονίκης κ.κ. Άνθιμο. Αρχικά στεγάσθηκε σε δύο αίθουσες του Πνευματικού Κέντρου της Ιεράς Μητροπόλεως, παραπλεύρως του μητροπολιτικού ναού του Αγίου Νικολάου. Το 1982 η συλλογή, εμπλουτισμένη στο μεταξύ και με άλλα κειμήλια, μεταφέρθηκε στην Λεονταρίδειο Σχολή, κηρυγμένο διατηρητέο μνημείο ήδη από το 1978.
Η συλλογή του Μουσείου περιλαμβάνει περισσότερα από 400 κειμήλια εκκλησιαστικής τέχνης: εικόνες, ιερά σκεύη, ιερατικά άμφια, ξυλόγλυπτα και παλαίτυπα. Τα αντικείμενα αυτά προέρχονται από την ευαίσθητη περιοχή γύρω από τις δύο όχθες του ποταμού Έβρου και χρονολογούνται από τον 16ο έως και τον 20ο αιώνα.
To Εκκλησιαστικό Μουσείο είναι χώρος πολιτισμού και ιστορικής μνήμης. Τα εκθέματά του αντιπροσωπεύουν την πίστη απλών ανθρώπων που έζησαν σε παλαιότερες από εμάς εποχές. Στον επισκέπτη προσφέρεται η ευκαιρία να δει τα αντικείμενα αυτά όχι μόνο ως ωραία έργα τέχνης, αλλά και ως μάρτυρες ενός κομματιού της εθνικής μας ζωής, ποτισμένης με τις σωτήριες αξίες της χριστιανικής πίστης.

Εκκλησιαστικό Μουσείο της Ιεράς Μητροπόλεως Αλεξ/πoλεως
Πλατεία Μητρόπολης
68132, Αλεξανδρούπολη
Τηλέφωνο 25510 82282
website Ιεράς Μητροπόλεως

ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΑΡΑΚΑΤΣΑΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Το Μουσείο στεγάζεται στον οικισμό Αισύμη (23 χλμ. βόρεια της Αλεξανδρούπολης) σε οίκημα που παραχωρήθηκε από το Δήμο Αλεξανδρούπολης.
Ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Ν. Έβρου, μετά από πολύμηνες προσπάθειες συγκέντρωσης υλικού, που αφορά στη Σαρακατσάνικη παράδοση, κατόρθωσε να έχει μια αξιοζήλευτη συλλογή με αυθεντικό υλικό, όπως στολές γυναικείες, ανδρικές (σιγκούνια, φουστανέλες), κάπες, κοντόκαπες, παναούλες, ποδιές, τσουράπια, τροβάδες, δισάκια, χαράρια, γκιούμια, κακάβια, κουδούνια, λανάρια, τσιατούρα, βελέντζες, φλάμπουρες, τζαμάρες, κλειδοπίνακα, τσ’κάλια, σαραμανίτσες, κλίτσες, υλικά αργαλειού, ρόκες, αδράχτια, πανωφόρια γυναικεία, τάβλες, κ’λουροτροβάδες και άλλα πολλά, καθώς και πάρα πολλές παλιές φωτογραφίες (1900-1940).
Το μουσείο εγκαινιάσθηκε την 28 Ιανουαρίου 2009 από τον Υπουργό ΠΕ.ΧΩ.Δ.Ε. κ. Σουφλιά.
Παραδοσιακός Σαρακατσάνικος Οικισμός Λεπτοκαρυάς

Λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Αισύμης, στη Λεπτοκαρυά, ο Σύλλογος Σαρακατσαναίων Νομού Έβρου κατασκεύασε Παραδοσιακό Σαρακατσάνικο Οικισμό, ως πρότυπο οικισμού με τα Καλύβια (κονάκια), Μπάτζιο, Μαντρί, Δασκαλοκάλυβο κλπ, όλα όσα διέθετε ένα Παραδοσιακό Τσελιγκάτο.
Η αναπαράσταση ενός παραδοσιακού οικισμού των Σαρακατσάνων αποτελεί παράλληλα ζωντανό μουσείο και χώρο αναψυχής. Προσφέρει μία μοναδική ευκαιρία στον επισκέπτη να γνωρίσει τον καθημερινό τρόπο ζωής των Σαρακατσάνων, την τεχνική κατασκευής της περίφημης κυκλικής καλύβας από ξύλα και καλάμια, του κονακιού με το σταυρό στην οροφή (κατσούλα), το ορεινό σχολείο και γενικότερα την οργάνωση του κατοικήσιμου χώρου
Επιπλέον έχει διαμορφωθεί ο χώρος, ως χώρος Αναψυχής και εκδηλώσεων , με όλες τις απαραίτητες υποδομές ώστε να μπορεί να εξυπηρετεί τους επισκέπτες που μαζί με την ενημέρωση για τον παραδοσιακό τρόπο ζωής των Σαρακατσαναίων θα μπορούν να απολαμβάνουν τη φύση, σ’ένα χώρο με οξιές, καθαρό αέρα και κρύο νερό από την πηγή της Λεπτοκαρυάς.

Μουσείο Σαρακατσάνικης Παράδοσης
68011, Αισύμη Αλεξ/πολης
Τηλέφωνο 25510 93262 , 25510 20217

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΚΑΠΠΑΔΟΚΩΝ


Το μουσείο άρχισε να κατασκευάζεται το 2007 στον 150 τ.μ. υπόγειο χώρο της Καππαδοκικής Εστίας. Σχεδιάστηκε έτσι ώστε να ταιριάζει με την “ατμόσφαιρα” των σπιτιών της Καππαδοκίας. Όσα από τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν δεν είναι αληθινά, προσπαθήσαμε να είναι όσο το δυνατόν πιο κοντά στα υλικά της εποχής εκείνης.
Σκοπός της δημιουργίας του μουσείου αυτού ήταν η συγκέντρωση, η συντήρηση και η διαφύλαξη των αντικειμένων από την ευρύτερη περιοχή της Καππαδοκίας. Το σκεπτικό για τη δημιουργία του μουσείου είναι η αναπαράσταση με τρόπο παραστατικό ορισμένων καθημερινών δραστηριοτήτων της περιοχής (Καππαδοκίας) ώστε ο επισκέπτης να μπορεί να φανταστεί τον τόπο και τον τρόπο ζωής των προγόνων μας.

Σύλλογος Καππαδοκών Ν. Έβρου
Μητροπούλου 1
68100, Αλεξανδρούπολη
Τηλέφωνο 25510 20270

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΕΡΩΝ
Λαογραφική Συλλογή Νίκου Γκότση

Στις Φέρες, 30 χλμ. ανατολικά της Αλεξανδρούπολης, βρίσκεται το Λαογραφικό Μουσείο Φερών σε ένα ιδιόκτητο μικρό αλλά ζεστό χώρο των 80 τ.μ. Είναι ένας συλλεκτικός πλούτος από αντικείμενα και γραπτά στοιχεία που αφορούν την μέχρι πριν λίγα χρόνια ζωή των κατοίκων του Έβρου και των προσφύγων από την Ανατολική Θράκη. Περισσότερα από 1700 αντικείμενα εκτίθενται σε ειδική αίθουσα και στην αυλή του σπιτιού του πρώην αστυνομικού Νίκου Γκότση.
Υπάρχουν οι γωνιές των επαγγελμάτων: του πεταλωτή, του τσαγκάρη, του σιδερά, του καροποιού, του χασάπη, του μαραγκού, του κουρέα, της υφάντρας. Σε ειδική προθήκη, εκτίθενται αντικείμενα από την Ίμβρο, ενώ οι γυναικείες στολές από χωριά του Έβρου δίνουν ξεχωριστή νότα με τα χαρούμενα χρώματά τους.
Υπάρχει επίσης πολύ μεγάλος αριθμός κουδουνιών από τα κυπροκούδουνα των τράγων, μέχρι τα κουδουνάκια των προβάτων.
Τα έπιπλα και σκεύη του παλιού νοικοκυριού, έχουν μια νότα νοσταλγίας. Διάφορα μαγειρικά σκεύη, κασέλες, σκαμνιά, σίδερα, σάτσια για λαγκίτες που ήταν οι κρέπες των παλιότερων, νερόμυλοι σε μεγάλη ποικιλία, πέτρινα γουδιά, κουπιά, σαμάρια και σέλλες.
Η συλλογή είναι εμπλουτισμένη και με αρχειακό υλικό όπως, φωτογραφίες, δημόσια έγγραφα και σχολικά έγγραφα που αναφέρονται στους παλιού κατοίκους των Φερών που ήρθαν από την Ανατολική Θράκη.

Λαογραφικό Μουσείο Φερών
Σμύρνης 20
68500, Φέρες
Τηλέφωνο 25550 23214

ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ


Το Αρχαιολογικό Μουσείο Σαμοθράκης βρίσκεται στην Παλαιάπολη, 6,5 χλμ. από την Καμαριώτισσα. Χτίσθηκε από την Αμερικανική Αρχαιολογική Αποστολή (1939-1955). Η βόρεια πτέρυγα προστέθηκε το 1960-61. Έγινε με σχέδια του αρχιτέκτονα Stuart M. Shaw του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Το μουσείο στεγάζει σήμερα όσα τοπικά ευρήματα έχουν απομείνει. Τα πιο πολλά ήρθαν στο φώς μετά τις ανασκαφές των Αμερικάνων, υπάρχουν μερικά που βρήκαν οι κάτοικοι καθώς και όσα είχε συλλέξει ο πνευματικός άνθρωπος της Σαμοθράκης Νικόλαος Φαρδύς.
Ο χώρος του μουσείου περιλαμβάνει ευρήματα κυρίως από την ανασκαφή στο Ιερό των Μεγάλων Θεών και διαρθρώνεται σε τέσσερις αίθουσες:
Στην κεντρική αίθουσα βρίσκονται αρχιτεκτονικές αποκαταστάσεις από τα κυριότερα κτίρια του ιερού, όπως ο θριγκός της Αυλής του Βωμού του Ιερού και του Θόλου της Αρσινόης Β΄, που την κοσμούν ταύροι και μαργαρίτες. Επίσης τμήματα της ανωδομής της Αίθουσας των Αναθημάτων, μαρμάρινη επιγραφή που απαγόρευε την είσοδο των αμύητων στο άδυτο του Ανακτόρου (Αμύητον μη εισιέναι).
Στη δεύτερη αίθουσα υπάρχουν τμήματα της ανάγλυφης μαρμάρινης ζωφόρου του Πρόπουλου του Τεμένους γύρω στο 340 π.Χ. με τις χορεύτριες, οι οποίες σύμφωνα με τον Ciriaco dAncona ήταν Μούσες, η προτομή του μάντη Τειρεσία, ολόσωμη αλλά ακέφαλη μορφή ίσως της Περσεφόνης κ.α.
Μπαίνοντας στην τρίτη αίθουσα ο επισκέπτης βλέπει ένα πάγκο με μαρμάριναστηρίγματα τα οποία προέρχονται από την Ιερή Οικία. Στο βάθος στέκεται συγκολλημένο ένα ακέφαλο άγαλμα της Νίκης, πίσω γωνιακό ακρωτήριο του Ιερού. Ήταν αφιέρωμα του Δημητρίου του Πολιορκητή μετά την νίκη του στη Κύπρο και είχε τοποθετηθεί πάνω στη πλώρη ενός πλοίου με ανοιχτά φτερά σαλπίζοντας ορμητικά τη νίκη. Είναι φτιαγμένη από πάριο μάρμαρο και έχει ύψος 2,75 μ.
Στις προθήκες εκτίθενται μεταλλικά αντικείμενα ξεχωρίζει μια περσική καρφίτσα σε μορφή λιονταριού.
Νίικη της Σαμοθράκης


Στην τέταρτη αίθουσα εκτίθενται ευρήματα από τις Νεκροπόλεις και ένα εκμαγείο της Νίκης της Σαμοθράκης, η οποία σήμερα βρίσκεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Επίσης στην αίθουσα αυτή σε προθήκη βρίσκονται τα περισσότερα από τα πολύτιμα κοσμήματα και ασημένια νομίσματα που έδωσε η ανασκαφή των Νεκροπόλεων και περιλαμβάνει ασημένια και χρυσά σκουλαρίκια, πόρπες, δαχτυλίδια, χρυσό περιδέραιο, χρυσά στεφάνια κ.ά. που χρονολογούνται από το τέλος του 6ου αι. π.Χ. μέχρι την εποχή του Αυγούστου.
Βγαίνοντας ο επισκέπτης έξω από το Μουσείο και ακολουθώντας το λιθόστρωτο μονοπάτι φτάνει στην είσοδο του αρχαιολογικού χώρου. Τα λατρευτικά και δημόσια κτίρια είναι αυτά που, κατά κύριο λόγο, διασώζονται σε ερείπια μέχρι σήμερα.

Αρχαιολογικό Μουσείο Σαμοθράκης
68002, Παλαιόπολη Σαμοθράκης
Τηλέφωνο 25510 41474

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ


Στο κέντρο της πρωτεύουσας του νησιού στη Χώρα, σε διώροφο αρχοντικό των αρχών του 1900 στεγάζεται το Λαογραφικό Μουσείο Σαμοθράκης, με διάφορα αντικείμενα που συνθέτουν την πολιτιστική κληρονομιά του νησιού.
Ο επισκέπτης στο ισόγειο του κτιρίου μπορεί να δει διάφορα αντικείμενα εκτεθειμένα όπως τα σύνεργα του «Κεχαγιά» (όπως λέγεται ο κτηνοτρόφος στη Σαμοθράκη), γεωργικά εργαλεία, διάφορα εργαλεία για την επεξεργασία της κλωστής και ο παραδοσιακός αργαλειός με όλα του τα εξαρτήματα.
Ανεβαίνοντας στον πρώτο όροφο του Λαογραφικού Μουσείου ο επισκέπτης βλέπει την αναπαράσταση ενός Σαμοθρακίτικου νοικοκυριού, με ανάμεικτα στοιχεία (λαϊκά και αστικά). Μονόχωρο δωμάτιο το οποίο φιλοξενεί την κουζίνα, το καθιστικό και την κρεβατοκάμαρα. Δεσπόζουσα θέση έχει η ξύλινη «μεσάνδρα» των αρχών του 20ου αι. εντοιχισμένη ντουλάπα που συναντούσες σε όλα τα σαμοθρακίτικα σπίτια.
Τους τοίχους στολίζουν «μαρχαμάδες» (μεταξωτές και βαμβακερές υφαντές πετσέτες) και πλούσιο φωτογραφικό υλικό.
Η «γωνιά» (κουζίνα) με το τζάκι, το σοφρά και όλα εκείνα που χρειάζεται μια νοικοκυρά για την προετοιμασία του φαγητού. Το καθιστικό με τον ξύλινο καναπέ και το τραπεζάκι (έπιπλα που συναντούσε κανείς μόνο σε σπίτια εύπορων οικογενειών). Το σιδερένιο κρεβάτι του 1929 που είναι σκεπασμένο με ολομέταξη κουβέρτα. Τα πανέμορφα σεντούκια και διακοσμητικά πιάτα που είχαν έρθει στο νησί τα περισσότερα από τα παράλια της Μ. Ασίας.
Πλούσια επίσης είναι και η συλλογή υφαντών με τα ολόμαλλα κιλίμια, τα βαμβακερά στρωσίδια, τα βαμβακομέταξα και μεταξωτά των οποίων η πρώτη ύλη επεξεργαζόταν στη Σαμοθράκη.
Και τέλος το ξυλόγλυπτο εικονοστάσι των αρχών του 20ου αι. με σπάνιες εικόνες του περασμένου αιώνα που προέρχονται από τις εκκλησίες του νησιού.
Στο Λαογραφικό μουσείο υπάρχουν επίσης και οι τοπικές φορεσιές.

Λαογραφικό Μουσείο Σαμοθράκης
68002, Χώρα Σαμοθράκης
Τηλέφωνο 25510 41227

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΟΥΦΛΙΟΥ


Στεγάζεται στο αρχοντικό Μπρίκα, που έχει αναγερθεί, γύρω στο 1890.
Εκτός από κατοικία του ιδιοκτήτη, χρησίμευε για εκτροφή μεταξοσκωλήκων, αποθήκη ξηρών κουκουλιών και παραγωγή μεταξόσπορου.
Το αρχοντικό δωρήθηκε στο Δήμο Σουφλίου το έτος 1991, από τον αείμνηστο Μαυρουδή Μπρίκα και τη σύζυγό του Βάγια, με σκοπό να αποτελέσει μελλοντικά μια εστία πολιτισμού.
Η συλλογή του Μουσείου περιλαμβάνει:
Μόνιμη Έκθεση από την Ιστορία της πόλης.
Δημοτική Πινακοθήκη.
Λαογραφικό Τμήμα:
Έκθεση από σπάνια εργόχειρα – υφαντά και την ιστορία του μεταξιού, της ύφανσης και τεχνοτροπίας από τον Σύλλογο Φίλων της Μετάξης “Χρυσαλλίδα”.
Αγροτικά εργαλεία, σπιτικά έπιπλα και σκεύη που ήταν οι αχώριστοι σύντροφοι των παλιών Σουφλιωτών, στολίδια και κοσμήματα και στολές αντρικές και γυναικείες.
Ιδιαίτερα οι γυναικείες στολές των αρχών του 20ου αιώνα, δείχνουν το μέγεθος της ευημερίας του Σουφλίου και της καλαισθησίας των κατοίκων του.

Δημοτικό Μουσείο Σουφλίου
Πλατεία Μεσοχωρίου
68400, Σουφλί
Τηλέφωνο 25540 23652

ΜΟΥΣΕΙΟ ΜΕΤΑΞΗΣ ΣΟΥΦΛΙΟΥ

Το Μουσείο Μετάξης του Πολιτιστικού Ιδρύματος Ομίλου Πειραιώς (ΠΙΟΠ) λειτουργεί στο Σουφλί από το 1990 και παρουσιάζει όλες τις φάσεις και τα στάδια από την προβιομηχανική διαδικασία της εκτροφής των μεταξοσκωλήκων (σηροτροφία) και της επεξεργασίας του μεταξιού (μεταξουργία), μέσα στο κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο που ανέδειξε την περιοχή ως σημαντικό μεταξοπαραγωγικό κέντρο της Ελλάδας (τέλη 19ου – μέσα 20ού αιώνα).
Το Μουσείο στεγάζεται σε ένα ξεχωριστής αρχιτεκτονικής ομορφιάς κτήριο, το Αρχοντικό του γιατρού, λόγιου και πολιτικού Κ. Κουρτίδη. Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1883. Το ισόγειο χρησιμοποιήθηκε ως χώρος σηροτροφικός ενώ στον όροφο στεγάστηκε η οικογένεια. Ένα δεύτερο ισόγειο κτίσμα στο ίδιο οικόπεδο λειτούργησε επίσης ως κατοικία. Λόγω της ποιότητας των υλικών και της καλής κατασκευής του, το αρχοντικό διατηρήθηκε σε αρκετά καλή κατάσταση.
Οι εργασίες συντήρησης και αποκατάστασης έγιναν το διάστημα 1978-85, μετά τη δωρεά του κτηρίου στο Ίδρυμα από την κυρία Μ. Κουρτίδου-Πάστρα το 1976.
Το 1986, ξεκίνησε η διεξαγωγή συστηματικής ιστορικής, εθνολογικής και αρχιτεκτονικής έρευνας με σκοπό την αξιοποίηση του αρχοντικού και την οργάνωση μίας μόνιμης έκθεσης που προβάλλει τη σηροτροφική και μεταξουργική παράδοση της πόλης.
Η έκθεση αποτελείται από τέσσερις εκθετικές ενότητες και περιλαμβάνει συνολικά 46 εκθετικές μονάδες με δισδιάστατο τεκμηριωτικό πληροφοριακό υλικό (κείμενα, φωτογραφίες, σχέδια, χάρτες) και παραδοσιακά αντικείμενα σχετικά με τη σηροτροφία και τη μεταξουργία.
Η πρώτη εκθετική ενότητα παρουσιάζει διαχρονικά την ιστορία του μεταξιού που ξεκινά από την Κίνα, συνεχίζει με την Ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα και το Βυζάντιο, προχωρά στη Δύση και φθάνει ως την Οθωμανική περίοδο.
Η δεύτερη εκθετική ενότητα έχει ως θέμα τα στάδια της εκτροφής των μεταξοσκωλήκων από την παραγωγή του μεταξόσπορου έως την απόπνιξη (“ψήσιμο”) των κουκουλιών.
Η τρίτη εκθετική ενότητα αναφέρεται στην επεξεργασία του μεταξιού από τον καθαρισμό και τη διαλογή των κουκουλιών ως τη διαδικασία της ύφανσης των περίφημων σουφλιώτικων μεταξωτών.
Η τέταρτη εκθετική ενότητα αναλύει το ευρύτερο κοινωνικο-οικονομικό πλαίσιο ανάπτυξης της μεταξουργίας, τόσο στον ελλαδικό όσο και στον ευρωπαϊκό χώρο (19ος-20ος αιώνας) με ιδιαίτερη έμφαση στην ακμή και παρακμή της μεταξοβιομηχανίας στο Σουφλί και τη συμβολή της στην ανάπτυξη της πόλης.

Μουσείο Μετάξης Σουφλίου
Ελευθερίου Βενιζέλου 73
68400, Σουφλί
Τηλέφωνο 25540 23700

ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΕΧΝΗΣ ΜΕΤΑΞΙΟΥ


Ο Οίκος μεταξιού Τσιακίρη που εδώ και 60 χρόνια δραστηριοποιείται στην παραγωγή και επεξεργασία μετάξης στο Σουφλί δημιούργησε με πολύ αγάπη και μεράκι έναν μοναδικό πολυχώρο στο κέντρο της πόλης του Σουφλίου. Σκοπός του είναι να αναδείξει και να διασώσει την πλούσια παράδοση της περιοχής στην Μεταξουργία.
Το Μουσείο Τέχνης Μεταξιού στεγάζεται σε ένα νεοκλασικό ανακαινισμένο κτήριο.
Πρωτότυπα εκθέματα σε συνδυασμό με την σύγχρονη τεχνολογία, οδηγούν τον επισκέπτη βήμα προς βήμα σε ένα ταξίδι τόσο μοναδικό όσο και ίδιο το μετάξι.
Ο επισκέπτης του μουσείου μπορεί να πάρει μια γεύση των σταδίων παραγωγής του μεταξιού μέσα από τα εκθέματα που δουλεύουν όπως αναπίνηση, επεξεργασία του νήματος μέχρι και ύφανση. Τα εκθέματα συμπληρώνονται με video που προβάλλουν όλα τα σταδία από την εκτροφή του μεταξοσκώληκα μέχρι τελικό προϊόν.
Στο Μουσείο γίνονται ειδικές ξεναγήσεις στους διαμορφωμένους χώρους του, σε οργανωμένα γκρουπ και σχολεία.

Μουσείο Τέχνης Μεταξιού
Βασ. Γεωργίου 199
68400, Σουφλί.
Τηλέφωνο 25540 22371
website Μουσείου

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ


Το Βυζαντινό Μουσείο στεγάζεται σε ένα νέο κτίριο 2.470 τ.μ. με ισόγειο, υπόγειο και όροφο, όπου αναπτύσσονται, εκτός από τον εκθεσιακό χώρο (400 τ.μ.), αποθήκες, εργαστήρια, αναψυκτήριο, αίθουσα πολιτιστικών εκδηλώσεων και περιοδικών εκθέσεων. Το οικόπεδο έκτασης 5.500 τ.μ. αποτελεί δωρεά του Δήμου Διδυμοτείχου για την δημιουργία και στέγαση του Μουσείου.


Το Μουσείο παρουσιάζει την ιστορία του Διδυμοτείχου σε μια παράλληλη αφήγηση ξεκινώντας από τον 2ο αι. μ.Χ. όταν ιδρύθηκε στον λόφο της Αγίας Πέτρας η Πλωτινόπολη από τον αυτοκράτορα Τραϊανό. Οι επισκέπτες θα γνωρίσουν πως το Διδυμότειχο ήταν μία από τις σημαντικότερες πόλεις του Βυζαντίου και αποτέλεσε σε διάφορες περιόδους διοικητική και στρατιωτική βάση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.
Έγινε πρωτεύουσα του Βυζαντίου τρεις φορές και είναι το μέρος όπου διάλεξε να στεφθεί αυτοκράτορας ο Ιωάννης Καντακουζηνός διαδεχόμενος τον Ανδρόνικο Γ΄.

Βυζαντινό Μουσείο Διδυμοτείχου
Πλωτινουπόλεως 9
68300, Διδυμότειχο
Τηλέφωνο 2553023960

ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ


Σε ένα από τα πιο όμορφα παραδοσιακά κτίρια της περιοχής, στο νεοκλασικό κτί­ριο Χατζηρβασάνη, χτισμένο το 1900, εγκαταστάθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 80 η πλουσιότατη συλλογή του τοπικού συλλόγου του Λαογραφικού Μουσείου Διδυμοτείχου.
Η έκθεση με το μεγάλο πλούτο των εκθεμάτων της αντανακλά το πολυδιάστατο και πολύμορφο του τοπικού πολιτισμού. Πάνω από χίλια εκθέματα αναπτύσσονται σε τέσσερις ορόφους και καλύπτουν κάθε πλευρά του υλικού βίου του παραδοσιακού Διδυμοτείχου και της περιοχής του.
Λαογραφικό Μουσείο Διδυμοτείχου


Το Λαογραφικό Μουσείο περιλαμβάνει στις συλλογές του παραδοσιακές ενδυμασίες της περιοχής, άλλα είδη ένδυσης, κεντητά και υφαντά στρωσίδια του σπιτιού καθώς και παραδοσιακά κοσμήματα, εκκλησιαστικά εί­δη, εικόνες και σκεύη, αγροτικά εργαλεία και εργαλεία υφαντικής, εργαλεία των πα­ραδοσιακών τεχνιτών της περιοχής: ξυ­λουργού, σιδερά, τσαγκάρη, βαφέα ρούχων και υφαντικών ινών.
Επίσης εκτίθενται ο παραδοσιακός αποστακτήρας για την παρα­σκευή της ρακής και ένα παλιό κατάστιχο οινοπωλείου καθώς και σύνεργα παλιού τυπο­γραφείου. Ακόμη, δύο μαρμάρινα ανάγλυφα με παράσταση του «Θράκα ιππέα», του ήρωα των Θρακών, αποτελούν τα αρχαιότερα απο­κτήματα του Μουσείου.
Αξιόλογο είναι και το αρχειακό υλικό που δι­αθέτει το Μουσείο, το οποίο προέρχεται από δωρεές και περιλαμβάνει προγράμμα­τα θεάτρου, προγράμματα εξετάσεων απότα εκπαιδευτήρια του Ζαππείου της Αδρια-νούπολης(1882) και διάφορα άλλα έντυπα και χειρόγραφα.
Τέλος στην αυλή του Μουσείου, εκτίθεται ένα σησαμελαιοτριβείο (γιαχανάς), εργαστή­ριο παραγωγής σησαμέλαιου. Στο Διδυμότει­χο τέτοια εργαστήρια λειτουργούσαν μέχρι και τη δεκαετία του 1960.

Λαογραφικό Μουσείο Διδυμοτείχου
Βατατζή και Κολοκοτρώνη
68300, Διδυμότειχο
Τηλέφωνο 2553022316

ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΔΙΔΥΜΟΤΕΙΧΟΥ


Ένα από τα χαρακτηριστικά προβιομηχανικά κτίρια του Διδυμοτείχου, που χτίστηκε το 1907, το οποίο αγόρασε και με υποδειγματικό τρόπο αποκατέστησε ο Δήμος σε συνεργασία με το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης.
Στους τρεις ορόφους του μπορεί ο επισκέπτης να προχωρήσει σε μία αναδρομή στην ιστορία της σύγχρονης Ελλάδας και ιδιαίτερα του ελληνικού στρατού, από τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής του μέχρι σήμερα μέσα από πλουσιότατο οπτικοακουστικό υλικό, όπως χάρτες, φωτογραφίες, προβολές και κυρίως τα ίδια τα ιστορικά αντικείμενα, όπλα, στολές διαφόρων εποχών, σημαίες, μετάλλια και παράσημα, πίνακες ζωγραφικής και άλλα στρατιωτικά κειμήλια.

Στρατιωτικό Μουσείο Διδυμοτείχου
68300, Διδυμότειχο
Τηλέφωνο 25530 26518

ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΚΑΙ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΟΡΕΣΤΙΑΔΑΣ

Το Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Νέας Ορεστιάδας και Περιφέρειας φιλοξενεί την ιστορία της Νέας Ορεστιάδας, τη δημιουργία της, αλλά και στιγμές από την καθημερινότητα των κατοίκων της, προσφέροντας στους επισκέπτες του ένα ταξίδι στον χρόνο και την ιστορία.
Τα εκθέματα, οργανωμένα σε θεματικές ενότητες, καθώς και σύγχρονα ψηφιακά μέσα βοηθούν τον επισκέπτη να πάρει μία μυρωδιά από το Καραγάτς και τη Νέα Ορεστιάδα.
Από τα σημαντικότερα εκθέματα που φιλοξενούνται στο Μουσείο είναι ιερά κειμήλια του Αγίου Κυρίλλου Στ’, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, τα οποία μέχρι πρόσφατα βρίσκονταν στο Μουσείο Μπενάκη. Η πλειοψηφία των εκθεμάτων είναι δωρεές κατοίκων της περιοχής.
Ο επισκέπτης από την πρώτη στιγμή κατά την είσοδό του στο Μουσείο ενημερώνεται για την πρόσφατη ιστορία της περιοχής, ενώ γίνονται αναφορές και στις ρίζες των κατοίκων της Νέας Ορεστιάδας σε εκτυπωμένα ιστορικά κείμενα και φωτογραφίες που είναι τοποθετημένα σε κάθετες επιφάνειες. Στο ισόγειο της παλιάς πτέρυγας υπάρχουν διηγήσεις για τη μετακίνηση των προσφύγων και την εγκατάστασή τους στη Νέα Ορεστιάδα, ενώ εκτίθενται μία άμαξα φορτωμένη με την οικοσκευή των προσφύγων αλλά και ιστορικά χώματα που μεταφέρθηκαν από τις αλησμόνητες πατρίδες.
Στο ισόγειο της νέας πτέρυγας αντικρίζει κανείς παραδοσιακές άμαξες, που χρησιμοποιούνταν ως μέσα μεταφοράς, καθώς και παραδοσιακά γεωργικά εργαλεία, ταυτόχρονα προβάλλεται βίντεο με φωτογραφίες από την ίδρυση της νέας πόλης και τη ζωή των πρώτων κατοίκων.
Συνεχίζοντας την περιπλάνηση στο Μουσείο, στον πρώτο όροφο εκτίθενται εκκλησιαστικά κειμήλια που μεταφέρθηκαν από το Καραγάτς και από την Αδριανούπολη, καθώς και τα ιερά κειμήλια του Αγίου Κυρίλλου Στ’. Στη συνέχεια, ο επισκέπτης συναντά παραδοσιακά μουσικά όργανα της περιοχής και έχει τη δυνατότητα να ακούσει παραδοσιακές μελωδίες της προτίμησής του με τη βοήθεια οθόνης αφής. Επιπλέον, υπάρχουν εργαλεία τα οποία χρησιμοποιούνταν στα συνήθη επαγγέλματα και ασχολίες των κατοίκων συνοδευόμενα από φωτογραφίες και πληροφορίες για το καθένα.
Προχωρώντας στην επόμενη αίθουσα, αντικρίζει κανείς παραδοσιακές στολές της ευρύτερης περιοχής, μία επιπλωμένη σάλα και ένα πλήρες υπνοδωμάτιο. Επιπλέον, έχει εγκατασταθεί οθόνη αφής στην οποία ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να ενημερωθεί για την ιστορία του Μουσείου και της περιοχής στη ροή του χρόνου μέσα από κείμενα και φωτογραφίες.
Στον δεύτερο όροφο εκτίθενται ιστορικά έγραφα που αναφέρονται στη ζωή των προσφύγων και στρατιωτικά ιστορικά έγγραφα που αναφέρονται στη συμμετοχή των κατοίκων στους αγώνες του Έθνους. Ακόμη, εκτίθεται στρατιωτικό μουσειακό υλικό, αλλά και προσωπικά αντικείμενα του Σπύρου Δάσιου ιδρυτή της πόλης της Νέας Ορεστιάδας. Προβάλλεται επίσης ντοκιμαντέρ που παρουσιάζει την Ορεστιάδα τόσο ιστορικά όσο και σαν σύγχρονη Ελληνική πόλη.

Ιστορικό και Λαογραφικό Μουσείο Νέας Ορεστιάδας
Αγίων Θεοδώρων 103
68200, Ορεστιάδα
Τηλέφωνο 25520 28080
website Μουσείου

ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΜΟΣ ΝΟΜΟΥ ΕΒΡΟΥ:


ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ

Στο νοτιοανατολικό άκρο του Νομού Έβρου, στα σύνορα με την Τουρκία, ο ποταμός Έβρος σχηματίζει ένα πλούσιο Δέλτα, έναν υγρότοπο διεθνούς σημασίας, συνολικής έκτασης 200 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η μεγάλη ποικιλία τύπων βλάστησης του Δέλτα Έβρου συνθέτει ένα ποικιλόμορφο μωσαϊκό. Η σπάνια χλωρίδα και πανίδα που χαρακτηρίζουν την περιοχή οφείλονται στις επιδράσεις που δέχεται ο υγρότοπος εξαιτίας της πλεονεκτικής γεωγραφικής του θέσης.

Το Δέλτα Έβρου φιλοξενεί μια μεγάλη ποικιλία πουλιών και ζώων, μοναδική στον ευρωπαϊκό χώρο. Για παράδειγμα, μέχρι σήμερα έχουν καταγραφεί εδώ 319 είδη πουλιών, αριθμός ιδιαίτερα μεγάλος αν συγκριθεί με το σύνολο των ειδών που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα (425 είδη).
Ιδιαίτερα σημαντική είναι η αξία του υγρότοπου τόσο για τη μετανάστευση, όσο και για το ξεχειμώνιασμα πολλών ειδών της ορνιθοπανίδας. Τον χειμώνα δεκάδες χιλιάδες υδρόβια πουλιά, που προέρχονται κυρίως από τη Βόρεια Ευρώπη και τις χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, ξεχειμωνιάζουν στο Δέλτα. Την εποχή αυτή, μπορεί κανείς να θαυμάσει εκατοντάδες φοινικόπτερα και κύκνους και χιλιάδες πάπιες να τρέφονται στις λιμνοθάλασσες του Δέλτα, ενώ το σούρουπο να μετακινούνται προς τις ακτές.

Μεγάλος είναι επίσης και ο αριθμός των πουλιών που χρησιμοποιούν τον υγρότοπο ως ενδιάμεσο σταθμό κατά τις μεταναστεύσεις τους από την Ευρώπη προς την Αφρική και αντίστροφα. Ανάμεσα στα είδη που διέρχονται από το Δέλτα Έβρου ξεχωρίζουν ο ροδοπελεκάνος, η χαλκόκοτα, η χουλιαρομύτα, ο αργυροπελεκάνος, ο νανόγλαρος, και το μαυρογλάρονο, με πιο σημαντική τη παρουσία της λεπτομύτας, ενός από τα πιο σπάνια είδη πουλιών στον κόσμο.
Το Δέλτα του Έβρου είναι ένας σημαντικός υγρότοπος σε εθνικό, ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο. Είναι εδώ και πολλά χρόνια Προστατευόμενη Περιοχή, καθώς έχει πολύ μεγάλη αξία για την άγρια ζωή και τον άνθρωπο. Στο Δέλτα του Έβρου βρίσκουν καταφύγιο και τροφή χιλιάδες πουλιά όλες τις εποχές του χρόνου, ενώ αυτό αποτελεί ένα πολύ σημαντικό πόρο για την τοπική κοινωνία, αλλά και όλη την ανθρωπότητα, λόγω της αξίας που έχει για την αλιεία, την κτηνοτροφία, τη γεωργία, το κλίμα, την προστασία από τις πλημμύρες, την εκπαίδευση, την αναψυχή, τις επιστήμες.

ΚΕΝΤΡΟ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΗΣ ΔΕΛΤΑ ΕΒΡΟΥ


Βρίσκεται 14 χλμ. ανατολικά της Αλεξανδρούπολης, σε κομβικό σημείο για την πρόσβαση στον υγροβιότοπο του Δέλτα Έβρου, κοντά στα Λουτρά Τραϊανούπολης.
Στις εγκαταστάσεις του περιλαμβάνει εκθεσιακό χώρο, αίθουσα προβολών, πωλητήριο, γραφεία και ξενώνα.
Εκπονεί προγράμματα ενημέρωσης και ξενάγησης ανάλογα με την ιδιότητα και τον διαθέσιμο χρόνο των επισκεπτών. Σ’ αυτά περιλαμβάνεται αρχική ενημέρωση στον εκθεσιακό χώρο του Κέντρου με πληροφορίες για το οικοσύστημα, φωτογραφικό υλικό, χάρτες και αναπαραστάσεις βιοτόπων. Ακολουθεί προβολή βίντεο ή φωτεινών διαφανειών.
Για τους μαθητές περιλαμβάνονται περιβαλλοντικές δραστηριότητες και παιχνίδια.
Για τις επισκέψεις στο οικοσύστημα το Κέντρο διαθέτει μικρά λεωφορεία και βάρκες 8 ατόμων, καθώς και ειδικούς οικοξεναγούς.
Οι επισκέπτες μπορούν με την περιήγηση στον εκθεσιακό χώρο και την προβολή ταινίας να ενημερωθούν για τις λειτουργίες και αξίες των υγροβιότοπων και ειδικότερα του Δέλτα του Έβρου. Στη συνέχεια, οι επισκέπτες μπορούν να επιβιβαστούν στα λεωφορεία του Φορέα Διαχείρισης και να περιηγηθούν στον υγρότοπο. Η περιήγηση περιλαμβάνει παρατήρηση πουλιών με κιάλια και τηλεσκόπια, καθώς και βαρκάδα.

Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Πάρκου Δέλτα Έβρου
Κέντρο Πληροφόρησης Δέλτα Έβρου
68100, Τραϊανούπολη
Τηλ. 25510 61000
http://www.evros-delta.gr/

ΤΟΥΡΙΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΦΕΡΩΝ


Στις Φέρες λειτουργεί Δημοτικό Τουριστικό Κέντρο που βρίσκεται στην παλιά είσοδο της πόλης. Φτάνοντας στο Τουριστικό Κέντρο, οργανωμένα ή μη, έχετε τη δυνατότητα να ενημερωθείτε υπεύθυνα για τις Φέρες και για όλο τον νομό. Οι συνεργάτες του Κέντρου, οικοξεναγοί και βαρκάρηδες, θα σας δείξουν τις μοναδικές διαδρομές, χερσαίες και πλωτές, στο μαγευτικό Δέλτα του Έβρου. Ξεναγήσεις – Περιηγήσεις – Βαρκάδες.
Λειτουργεί όλο το χρόνο και δέχεται επισκέπτες όχι μόνο από την Ελλάδα αλλά κι απ’ όλο τον κόσμο. Ανθρώπους που αγαπάνε τη φύση, με όρεξη για εξερεύνηση και απόδραση, έτοιμοι να γευτούν όλα όσα έχει να προσφέρει η Θρακική γη.

Τουριστικό Κέντρο Φερών
68500, Φέρες
Τηλ. 25550 24310

ΔΑΣΟΣ ΔΑΔΙΑΣ


Το Δάσος της Δαδιάς βρίσκεται στο μέσο του Νομού Έβρου και αποτελεί τμήμα της νοτιοανατολικής απόληξης του ορεινού όγκου της Ροδόπης. Εντάσσεται στην πεδινή-ημιορεινή ζώνη, με υψόμετρο που κυμαίνεται από 10 μέχρι 604 μέτρα. Δυτικά της περιοχής βρίσκεται μια ορεινή ζώνη με υψηλότερες κορυφές τη Σάπκα (1.044μ.) και το Σίλο (1.065μ.). Είναι προστατευόμενη περιοχή και περιλαμβάνει δύο ζώνες αυστηρής προστασίας συνολικής έκτασης 72.900 στρεμμάτων, καθώς και μία περιφερειακή ζώνη έκτασης 357.100 στρεμμάτων.

Η ανάγκη προστασίας της περιοχής κρίθηκε αναγκαία στα τέλη της δεκαετίας 1970, καθώς εκείνη την εποχή, προβλέπονταν εντατικές δασικές εργασίες που θα επέφεραν αρνητικές επιπτώσεις στους βιοτόπους των αρπακτικών πουλιών. Εξάλλου την ίδια εποχή, σημαντικά είδη αρπακτικών, όπως ο Μαυρόγυπας, ο Βασιλαετός, ο Θαλασσαετός και ο Γυπαετός, κινδύνευαν να εξαφανιστούν, αφού ο πληθυσμός τους είχε αγγίξει οριακά επίπεδα. Έτσι το 1979, δύο διεθνείς οικολογικές οργανώσεις, η Διεθνής Ένωση για τη Διατήρηση της Φύσης και των Φυσικών Πόρων (IUCN) και το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση (WWF), χρηματοδότησαν μια μελέτη αξιολόγησης της περιοχής που συντάχθηκε από τον ορνιθολόγο B. Hallmann. Με βάση αυτή τη μελέτη, το Δάσος Δαδιάς κηρύχτηκε «Προστατευόμενη Περιοχή» το 1980.
Χλωρίδα
Το ποικίλο ανάγλυφο με την παρουσία ενός μεγάλου αριθμού μικρών και μεγάλων ρεμάτων, οι βραχώδεις σχηματισμοί, τα μικρά και μεγάλα διάκενα του δάσους, οι φυσικοί φράκτες από ποικίλα δασικά είδη και τα αγροκτήματα παραδοσιακών καλλιεργειών συνθέτουν ένα πολύ ενδιαφέρον δασικό τοπίο. Το δάσος αποτελείται από αμιγή και μεικτά είδη δρυός, από άλλα πλατύφυλλα είδη, καθώς και από μαύρη και τραχεία πεύκη.
Στον πυρήνα της περιοχής κυριαρχεί το πευκοδάσος (με τραχεία πεύκη και λίγες συστάδες μαυροπεύκων). Στην περιφερειακή ζώνη απαντώνται κυρίως δρυοδάση και μεικτά δάση πεύκων-δρυών και άλλων φυλλοβόλων όπως γαύρος, φράξος και σφενδάμι. Στις νότιες παρυφές υπάρχει εκτεταμένος θαμνότοπος, χαρακτηριστικός των μεσογειακών οικοσυστημάτων, ενώ κατά μήκος των ποταμών αναπτύσσεται πλούσια βλάστηση με ιτιές, λεύκες, οστρυές και πλατάνια που περιβάλλονται από κισσούς και άλλα αναρριχώμενα φυτά.

Πανίδα
Η περιοχή αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους βιότοπους για τα αρπακτικά πουλιά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Τριάντα έξι είδη ημερόβιων αρπακτικών, από τα 38 της Ευρώπης, βρίσκουν στο δάσος τροφή, μέρη κατάλληλα για φώλιασμα και την απαραίτητη ησυχία για την ευαίσθητη περίοδο της αναπαραγωγής. Από αυτά τα είδη μερικά παραμένουν στο δάσος καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, άλλα περνούν κατά τη μετανάστευση, ενώ 20 περίπου είδη φωλιάζουν στις δασικές εκτάσεις της ευρύτερης περιοχής.
Μαυρόγυπες στο Δάσος Δαδιάς

Πρόκειται για το μοναδικό δάσος σε ολόκληρη την Ευρώπη, στο οποίο ζουν και οι τέσσερις ευρωπαϊκοί γύπες: το όρνιο, ο μαυρόγυπας, ο ασπροπάρης και ο γυπαετός. Ιδιαίτερα για το μαυρόγυπα, η προστατευόμενη περιοχή του δάσους έχει εξαιρετική σημασία, διότι, μαζί με την περιοχή της Εξτρεμαδούρας στην Ισπανία, φιλοξενεί τους τελευταίους πληθυσμούς του σπάνιου αυτού αρπακτικού στην Ευρώπη. Από το 1980, όταν άρχισαν να εφαρμόζονται τα μέτρα προστασίας, παρατηρήθηκε ανάκαμψη του πληθυσμού, ο οποίος το 1997 ανήλθε στα 90-100 άτομα. Από το 1988 στη ζώνη αυστηρής προστασίας λειτουργεί ταΐστρα για τα αρπακτικά πουλιά.
Άλλα σημαντικά είδη της ορνιθοπανίδας της περιοχής είναι ο σφηκιάρης, ο θαλασσαετός, η γερακίνα, ο φιδαετός, το διπλασάινο, το σαΐνι, η αετογερακίνα, ο κραυγαετός, ο βασιλαετός, ο χρυσαετός, ο σταυραετός, ο πετρίτης, ο μπούφος, ο μαυροπελαργός, η χαλκοκουρούνα, η μεσοτσικλιτάρα, η λιοστριτσίδα, ο δρυομυγοχάφτης και ο παρδαλοκεφαλάς. Το τοπίο και η βλάστηση ολόκληρης της περιοχής χαρακτηρίζονται από έντονη ποικιλομορφία. Εκτεταμένα δάση πεύκων και δρυών εναλλάσονται με ρεματιές, μικρά χωράφια, βοσκοτόπους και ορθοπλαγιές: ένα μωσαϊκό βιοτόπων όπου βρίσκει καταφύγιο μεγάλος αριθμός ζώων. Μόνο μέσα στην προστατευόμενη περιοχή έχουν καταγραφεί 40 είδη ερπετών και 36 είδη θηλαστικών, όπως η καφέ αρκούδα και η βίδρα, είδη που κινδυνεύουν με εξαφάνιση.

ΚΕΝΤΡΟ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ ΔΑΣΟΥΣ ΔΑΔΙΑΣ


Για τους επισκέπτες, στο χωριό της Δαδιάς (65 χλμ. από την Αλεξ/πολη) λειτουργεί Οικοτουριστικό Κέντρο το οποίο περιλαμβάνει ξενώνα, αναψυκτήριο, εστιατόριο, κέντρο ενημέρωσης και μόνιμη έκθεση. Στην αίθουσα του Κέντρου Ενημέρωσης, οι επισκέπτες μπορούν να πληροφορηθούν γενικά για την περιοχή, αλλά και για άλλα ενδιαφέροντα μέρη σε όλο το Νομό. Να διαβάσουν την έκθεση κειμένων και φωτογραφίας για το βιότοπο και να παρακολουθήσουν προβολή διαφανειών ή βιντεοταινίας με εικόνες από το δάσος της Δαδιάς.
Μετά την ενημέρωση οι επισκέπτες μπορούν να επισκεφτούν το δάσος και το παρατηρητήριο αρπακτικών πουλιών με δύο τρόπους:
α) Μετακίνηση με Mini Bus, συνοδεία ξεναγού, ενώ παρέχονται κιάλια, τηλεσκόπια και βιβλία – οδηγοί πουλιών. Η διάρκεια της επίσκεψης είναι περίπου 40 λεπτά.
β) Για όσους αγαπούν την πεζοπορία, υπάρχουν δύο μονοπάτια για το Παρατηρητήριο μέσα από το δάσος με συνολική διάρκεια 2-3 ώρες. Επίσης δύο μονοπάτια οδηγούν στη κορυφή Γκίμπρενα (520 μ.) στην οποία σώζονται ερείπια Βυζαντινού κάστρου και ο επισκέπτης μπορεί να απολαύσει μία καταπληκτική θέα του βιότοπου και τα πετάγματα των πουλιών από πολύ κοντά.

Οικοτουριστικό Κέντρο Δάσους Δαδιάς
68400, Δαδιά Σουφλίου
Τηλ. 25540 61000
http://www.dadia-np.gr/

ΟΙΚΟΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΥΧΕΡΟΥ


Στo Τυχερό, 50 χλμ. βορειοανατολικά της Αλεξανδρούπολης, περιμετρικά της τεχνητής λίμνης Τυχερού, απλώνεται ένα πλήρες, πρωτότυπο και ιδιαίτερο συγκρότημα αναψυχής, με υποδομές διασκέδασης, άθλησης και χαλάρωσης.
Ξενώνας, με εκπληκτική θέα στη λίμνη Τυχερού, αποτελεί εξαιρετική πρόταση για εναλλακτικές διακοπές και ξεκούραση.
Λειτουργεί ως ορμητήριο για κοντινές εκδρομές στο Δέλτα Έβρου και το Δάσος Λευκίμης – Δαδιάς.
Παράλληλα προσφέρει εναλλακτικές προτάσεις διασκέδασης, άσκησης και επαφής με τη φύση. Ποδήλατο, μαθήματα ιππασίας ή βόλτες με άλογα, κανό, τοξοβολία κ.α.

ΠΑΡΟΧΘΙΕΣ ΠΕΡΙΟΧΕΣ ΑΡΔΑ


Σημαντικό οικοσύστημα στην περιοχή του Δήμου Ορεστιάδας αποτελεί, ο ποταμός Άρδας με το παραποτάμιο δασός κατά μήκος της κοίτης του. Μια μεγάλη ποικιλία από δένδρα, φτελιές, κισσούς, πλατάνια, αγριοτριαντάφυλλα κ.α., Σπάνια ειδή πουλιών όπως ερωδιοί, δρυοκολάπτες, κύκνοι, βουτηχτάρια και αγριόπαπιες συνθέτουν την χλωρίδα και πανίδα της περιοχής.

Το φράγμα του Άρδα σε απόσταση 8 χλμ. από τον Κυπρίνο, κατασκευάστηκε το 1969. Έχει μήκος 350 μετρά. Ο ποταμός Άρδας, ο όποιος πηγάζει από την οροσειρά της Ροδόπης, μετά από μια διαδρομή 216 χλμ. επί του βουλγαρικού εδάφους, εισέρχεται στο ελληνικό έδαφος από τον οικισμό της Γαλήνης και διασχίζει, μέχρι την εκβολή του στον ποταμό Έβρο.
Ο ποταμός Άρδας αποτελεί σημαντικό οικοσύστημα για την περιοχή και το δασός του το οποίο αναπτύσσεται κατά μήκος της κοίτης του, είναι ένας βιότοπος εξαιρετικής σημασίας σε εθνικό επίπεδο. Η περιοχή χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερο φυσικό κάλος, με κυρίαρχο στοιχείο το νερό και προσφέρεται για αναψυχή και άσκηση αθλητικών δραστηριοτήτων. Όλη η περιοχή εντάσσεται στο πρόγραμμα Natura 2000.

ΒΑΘΡΕΣ ΣΑΜΟΘΡΑΚΗΣ


Η Σαμοθράκη είναι πλούσια σε νερά, εκατοντάδες μικρά ρυάκια και ποταμάκια, με γάργαρο νερό που έρχεται από το Όρος Σάος (Φεγγάρι), κυλούν ορμητικά προς τη θάλασσα. Πλήθος πηγών, οι οποίες κατεβαίνοντας ακτινωτά από το βουνό σχηματίζουν κλιμακωτά καταρράκτες και τις περίφημες «Βάθρες». Φημισμένες είναι οι βάθρα του ποταμού Τσιβδογιάννη.

Κοντά στα Θέρμα είναι «η γριά Βάθρα», από όπου ξεκινά και η ανάβαση στο Όρος Φεγγάρι. Τα μικρά και μεγάλα ρυάκια σχηματίζουν επίσης πολλούς καταρράκτες, το μεγαλύτερο ρέμα του νησιού είναι ο «Φονιάς» με ψηλότερο καταρράκτη του την «Κλείδωση» ύψους 35 μέτρων. Άλλοι καταρράκτες είναι: της «Κακιάς Πλακάς», της «Καριάς» κ.α.
Όμορφους καταρράκτες προσφέρουν ακόμη και τα ρυάκια του Ξεροποτάμου, του Καραγιαννάκη, ο Κρεμαστός, το Γυαλί, ο Άγκιστρος, της Πλατιάς και του Αράπη.

ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΣ ΑΝ ΘΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΘΡΗΚΕΥΤΙΚΑ ΑΞΙΟΘΕΑΤΑ:


ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ “ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΟΥ ΕΒΡΟΥ”


Βρίσκεται στην παραθαλάσσια περιοχή της Μάκρης και σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από αυτήν. Ιδρύθηκε το 1978 από τον τότε Μητροπολίτη Αλεξανδρουπόλεως και νυν Θεσσαλονίκης κ. Άνθιμο και επανδρώθηκε το 1983.
Το κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει το αρχικό σε σχήμα Π διώροφο οίκημα κελιών και χώρων υποδοχής γύρω από το Καθολικό της “Κοιμήσεως της Θεοτόκου” και τη νέα πτέρυγα δηλαδή τράπεζα, κουζίνα, αποθηκευτικοί χώροι, εργαστήρια, βιβλιοθήκη και συμπληρωματικά κελιά. Η Ιερά Μονή είναι περιτειχισμένη και περιβάλλεται από ελαιώνες καλλιεργούμενους από τις Μοναχές. Τέσσερα Παρεκκλήσια, Αγίου Χαραλάμπους, Αγίου Βλασίου, Αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης, Αγίας Ευφημίας, οριοθετούν την περιοχή της Μονής και δύο του Αγίου Ανθίμου και του Αγίου Ανδρέα είναι ενσωματωμένα σ’ αυτήν.


Τα ασκούμενα στην Ιερά Μονή παραδοσιακά διακονήματα είναι: Η Βυζαντινή αγιογραφία, η ιερορραπτική, η εκκλησιαστική κεντητική, η κατασκευή μοσχοθυμιάματος και μικροαντικειμένων και η κηροπλαστική. Η Μονή συνδέεται με Ιερές Μονές ομόδοξων χωρών Βουλγαρίας, Σερβίας, Ρουμανίας, Ρωσίας, Συρίας, Λιβάνου και φιλοξενεί τις εξ αυτών μοναχές προς εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, της βυζαντινής μουσικής και των ενεργών διακονημάτων της.
Τα πολλά αποθησαυρισμένα άγια Λείψανα Ιεραρχών, Οσίων, Μαρτύρων, αποτελούν μέγιστη ευλογία για τη Μοναστική Αδελφότητα και τους προσκυνητές.
Η ετήσια Πανήγυρις τελείται την 23η Αυγούστου, κατά την απόδοση της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ ΑΕΤΟΧΩΡΙΟΥ


Στο χωριό Αετοχώρι, περί τα 11 χιλιόμετρα ανατολικά της Αλεξανδρούπολης, το έτος 1981 ο τότε Μητροπολίτης Αλεξανδρουπόλεως, και νυν Θεσσαλονίκης, Άνθιμος ίδρυσε το ανδρικό μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Θεμελιώθηκε στις 26-9-1989 και εγκαινιάστηκε επίσημα στις 21/6/1992. Αν και νεότευκτο και χωρίς ιστορία, σύντομα κατέστη γνωστό στην ευρύτερη περιοχή και αποτελεί όαση πνευματική στην ακριτική και ευαίσθητη περιοχή του Έβρου.


Το κτιριακό συγκρότημα με επίκεντρο το καθολικό (ρυθμού βυζαντινού τρίκοχο), είναι άνετο, ευρύχωρο και φιλόξενο. Όλα είναι καινούργια εκτός από μια εικόνα της Παναγίας (του 1786) και μία εικόνα του Χριστού του 18ου αιώνα δώρα του ιδρυτού και κτήτωρος Μητροπολίτου. Το Μάιο του 1996 εγκαινιάστηκε η νέα πτέρυγα της Μονής (ξενώνες δυνατότητας φιλοξενίας 50 ατόμων και συνεδριακό κέντρο πλήρως εξοπλισμένο 120 θέσεων).
Κάθε χρόνο φιλοξενούνται περίπου 500 άτομα. Στο συνεδριακό κέντρο φιλοξενήθηκαν διεθνή, κυρίως ιατρικά, συνέδρια. Επίσης το πανελλαδικό συνέδριο της Αστυνομίας και το διαβαλκανικό των συλλόγων εθελοντών αιμοδοτών, αλλά και διάφορα άλλα τοπικού χαρακτήρα.
Την Κυριακή των Αγίων Πάντων του 2003 θεμελιώθηκε και έχει ολοκληρωθεί ο ναός προς τιμήν Πάντων των Θρακών Αγίων. Πολύτιμο θησαύρισμα της Μονής αποτελούν τα τεμάχια των ιερών λειψάνων, των εκ Σαμοθράκης πέντε νεομαρτύρων (Μανουήλ, Γεωργίου, Μιχαήλ, Θεοδώρου και Γεωργίου) που μαρτύρησαν το 1835 στη Μάκρη Αλεξανδρούπολης, του αγίου Παντελεήμονος, του αγίου Χαραλάμπους κ.ά.
Η Ιερά Μονή πανηγυρίζει τρεις φορές το χρόνο. Στις 8 Μαΐου, του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, στις 26 Σεπτεμβρίου, για την Μετάσταση του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου, και την Κυριακή των Αγίων Πάντων που πανηγυρίζει το νεόκτιστο Παρεκκλήσιο Πάντων των Θρακών Αγίων.

Ο ΒΡΑΧΩΔΗΣ ΝΑΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΘΕΟΔΩΡΩΝ


Στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της Ροδόπης, βόρεια της Αλεξανδρούπολης, στο δρόμο προς τον Άβαντα και στην διασταύρωση του Πόταμου, σχηματίζεται ένα πέρασμα που διασχίζει σήμερα η σιδηροδρομική γραμμή Αλεξανδρούπολης – Κομοτηνής. Στην είσοδό του προβάλει επιβλητικό ένα βυζαντινό φρούριο με τετράγωνους πύργους και σε ορισμένα σημεία διπλό τείχος. Η οχύρωση ελέγχει ένα στενό πέρασμα, μια χαράδρα του ορεινού όγκου της Ροδόπης, που χρησιμοποιεί η σύγχρονη σιδηροδρομική γραμμή. Πρόκειται όπως λένε για την βυζαντινή Περιστεριά, απ’ όπου πέρασαν το 1225 ο Θεόδωρος Κομνηνός, ακολουθώντας το δρόμο από τη Γρατσιανού (σημερινή Γρατινή του Ν. Ροδόπης) για τον Έβρο και οι στρατοί του Ιωάννη Καντακουζηνού το 1345. Συνεχίζοντας δυτικά στο δρόμο που περνάει μπροστά από τα κάστρα του Πόταμου και μετά από πορεία 5 χλμ. περίπου δίπλα στη σιδηροδρομική γραμμή, βρίσκεται ο χώρος αναψυχής και το περίφημο σπήλαιο των Αγίων Θεοδώρων.

Το σπήλαιο των Αγίων Θεοδώρων είναι διαμορφωμένο σε ναΐδριο με την προσθήκη χτιστού τέμπλου και με την τοιχογράφηση των επιφανειών του βράχου, θυμίζοντας τις σπηλαιώδεις εκκλησίες της Καππαδοκίας. Οι τοίχοι και το εικονοστάσιο είναι πλούσια διακοσμημένοι με βυζαντινές τοιχογραφίες δύο φάσεων: Η πρώτη χρονολογείται στα τέλη του 11ου αι. και ανήκει στη λεγόμενη “μοναστική” τεχνοτροπία, η δεύτερη στη στροφή του 12ου με τον 13ο αι. και διακρίνεται από τα χαρακτηριστικά της λεγόμενης “μεταβατικής εποχής”. Η τέχνη τους αντανακλά τη μεγάλη παράδοση αγιογραφιών της Κωνσταντινούπολης.


Ζωγραφική διακόσμηση καλύπτει τα πλάγια τοιχώματα του διαδρόμου εισόδου και του ναΐσκου, όλη την επιφάνεια του κτιστού τέμπλου και τα τοιχώματα του ιερού βήματος. Είναι πολύ πιθανό ότι αρχικά στο σπήλαιο υπήρξαν μεμονωμένες ζωγραφικές παραστάσεις με χρονική ίσως απόσταση μεταξύ τους και στη συνέχεια έγινε ένα ενιαίο τοιχογραφικό σύνολο που κάλυψε και τις παλαιότερες τοιχογραφίες, όπου υπήρχαν.
Η θεματική κυριαρχία των απεικονίσεων της Θεοτόκου και στο αρχικό και στο νεώτερο στρώμα, ενισχύει την άποψη ότι το παρεκκλήσιο ήταν αφιερωμένο αρχικά στην Παναγιά. Οι τοιχογραφίες διακρίνονται για την εξαιρετική τεχνοτροπία τους, σπάνια δείγματα μνημειακής ζωγραφικής της περιόδου αυτής.

ΝΑΟΣ ΑΓΙΑΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑΣ ΜΑΚΡΗΣ


Στην Αγία Αναστασία της Μάκρης η κτητορική επιγραφή αναγράφει “το έτος 1833”, δηλαδή ο ναός στη σημερινή του μορφ