ΤΡΙΛΟΓΙΑ:ΠΩΣ ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΩ & ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΝΕΧΙΣΩ & ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΩ

Αν και έχω αποφασίσει δε θα ανεβάζω πολύ στενάχωρα τραγούδια γιατί πραγματικά αυτό το site για μένα είναι το ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ ΜΟΥ… Στα όσα μου συμβαίνουν στη ζώη εδώ έρχομαι και χόνομαι…και κουρνιάζω…Τέσπα έχω πει θα ανεβάζω μόνο ωραία πράγματα αλλά το έχω πει πολλές φορές υπάρχουν τα τραγούδια που ταυτίζεσαι και αυτά που απλά σου αρέσει να τα ακούς… αυτό το τραγούδι η τριλογία έιναι ένα από τα τραγούδια που μου αρέσουν πολύ να την ακούω ειδικά το ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΩ…

ΜΟΥΣΙΚΗ:ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΘ ΚΟΥΙΝΕΛΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ:ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΘ ΚΟΥΙΝΕΛΗΣ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ:STAVENTO

ΠΩΣ ΘΑ ΗΡΕΜΗΣΩ:
Σαν προσευχή λυπάμαι σε ξέχασα
Σαν καρδιοχτύπι όμως σήμερα εδώ ήρθες
Το χέρι σου ‘πιασα σε σφιχταγκάλιασα
Κι ένα χαμόγελο απ’ τα χείλη μου, μου πήρες
Πέρασα δύσκολα, το ίδιο απάντησα
Τα δάκρυα βρέξαν της αυλής μου το χώμα
Να ‘ξερες πόσο σε λαχτάρησα
Το ίδιο απάντησες και τράβηξα το πώμα
Κρασί σου έβαλα, μου χαμογέλασες
Είχα καβάτζα ένα μπουκάλι από τότε
Σε μια στιγμή μοιάζεις να γέρασες
Το παθαίνω κι αυτό, σου ‘πα πότε-πότε
Παθαίνω κι άλλα, ποτέ δεν έκατσες,
ποτέ δεν έκατσα κι εγώ να μάθω
Για ένα εγώ όλα τα έκαψες
Αφού είμαι τέτοιος καλά να πάθω.
Δε βρήκα άκρη μακριά σου όσο κι αν έψαξα,
στη φασαρία και στη γαλήνη
Τα γράμματά σου ποτέ δεν τα ‘καψα,
άσε τι έλεγα όταν γέμιζε η σελήνη
Τα αντίγραφά σου κι εγώ δεν τα ‘σκισα,
μέσα στην κούτα τα ‘χω πάνω στο πατάρι
Απ’ τα τσιγάρα κι απ’ τα ξίδια χολή έφτυσα
Κι εγώ που νόμιζα δεν έπαιρνες χαμπάρι
Εσύ όλο νόμιζες, ποτέ δε κοίταγες
τι ήταν κρυμμένο πίσω απ’ τις λέξεις
Κι εσύ όλα τα ‘ξερες και μόνο ζήταγες,
ποτέ δε ρώτησες μπορείς ν’ αντέξεις;

Ένιωσα άσχημα κουβέντα άλλαξα
Σε ρώτησα τι κάνει η λευκή μας σαύρα
Μου ‘πες ζευγάρωσε βρέθηκε θηλυκό,
που τον εβάφτισε κι αυτόνα άντρα
Το σπίτι τι έγινε του άλλαξες χρώματα;
Τα πάντα άλλαξα μα δεν μπορώ να μείνω,
έχει ακόμα αναμνήσεις κι αρώματα
και στη θύμησή σου αργοσβήνω
Αργά το σκέφτηκες τα χείλη σου έβρεξες
από πηγή που δεν ήτανε δικιά μου
Λες και θα έχανες γρήγορα έτρεξες,
βιάστηκες βλέπεις να σβήσεις τη φωτιά μου
Τα ίδια έκανες, τα ίδια άρχισες;
Τα ίδια δεν έκανα, τα ίδια όμως αρχίζω
Ήσουνα για μένα λουλούδι ξέχωρο,
κι όταν σκέφτομαι πως σ’ άγγιξε άλλος εγώ λυγίζω
Για σένα ήπια δηλητήρια πολλά,
αυτό λυπάμαι όμως δεν το πίνω.
Τα πράγματα εντέλει δεν ήρθαν βολικά
Τούτη η κουβέντα με πονάει γι’ αυτό και την αφήνω.

Τα τραγουδάκια σου τι κάνουνε;
Σου ‘πα καλά είναι ζουν και ταξιδεύουν
Χέρι με χέρι εκεί που πρέπει φτάνουνε
Βλέπεις κι αυτά τ’ απάγγειό τους γυρεύουν
Η ώρα μου πες ότι πέρασε,
και θα περάσουν όπου να ‘ναι να σε πάρουν
Τούτη η στιγμή χειρότερα με γέρασε
Η πεθυμιά κι ο εγωισμός μεταξύ τους κοντράρουν
Τα μάτια ακόμα δε σε χόρτασαν,
πάρτους τηλέφωνο λιγάκι ν’ αργήσουν
Τα δάκρυα μέσα σου δε χώρεσαν
Κι άρχισαν πάλι να ξεχειλίζουν

Η κόρνα βάρεσε, τ’ αστέρια σβήσανε,
λες και το φως το πήρες μαζί σου
Ο ουρανός μου ξανασκοτείνιασε
Να κυνηγάω άρχισα την πνοή σου
Άφησα την αυλή, στους τοίχους κλείστηκα
Κι έπιασα πάλι στο χέρι μου…
Μ’ αυτήνα λέει αποκοιμήθηκα
Όμως με ξύπνησε η άλλη μέρα
Το όνομά σου σιγοτραγούδησα
Κι ονειροκρίτη άνοιξα να το εξηγήσω
Τ’ όνειρο που είδα με ταλαιπώρησε
Άντε να δω πως θα ηρεμήσω..

ΠΩΣ ΘΑ ΣΥΝΝΕΧΙΣΩ:
Άντε να δω πως θα ηρεμήσω.

Κοίτα που η μέρα μου πάλι ξεκίνησε
και στον καφέ απέναντί μου δεν σε βλέπω.
Ως και το μπρίκι μου, σε αποθύμησε
για μένα μη ρωτάς εγώ απλά αντέχω.
Βάζω τα ρούχα μου και τα παπούτσια μου
φοράω τη μάσκα για να βγω στο καρναβάλι.
Ο ονειροκρίτης, μου ‘πε διστακτικά
πως και αυτή η μέρα θα ‘ναι χάλι.

Μα δε γαμιέται, τώρα συνήθισα
έγινα ένα μ’ όλα τ’ άψυχα του κόσμου.
Σιγά τα λάχανα, μαλάκα μου,
κάτι θα βρω μες τη ρωγμή του χρόνου.
Δεν είμαι δα κι ο πρώτος που έχασα
ο,τι αγαπούσα για ένα εγώ και μόνο.
Τι κι αν για λίγο όμορφα ένιωσα,
ο τρισκατάρατος ακόμα το πληρώνω.
Ακόμα καίγομαι, ακόμα σέρνομαι,
ακόμα φτύνω τη χολή μου μες τη χούφτα.
Μη με ρωτάς, σου λέω, αν ντρέπομαι,
έχω τον εαυτό μου που φωνάζει ”γιούχα”.

Καίω τα ρούχα σου και τα αντίγραφα
νομίζοντας πως έτσι θα σε αποφύγω.
Φτύνω τα κρίνα σου, μα και τα νούφαρα,
μονολογώ “που θα πάει θα ξεφύγω.”

Στο πρώτο απάγκιο μας νόμιζα σ’ άδειασα
απ’ το κεφάλι, μα η καρδιά μου αγκομαχάει.
Δεύτερη στάση: ούτε που δάκρυσα
το γαμημένο το κεφάλι μου πονάει.
Τρίτη και τέλειωσα είπα από μέσα μου
κοίτα τραγούδια όμως ακόμα σου γράφω.
Αναρωτιέμαι, που πήγε η μπέσα μου,
Λες να την άφησα στον αδειανό μου τάφο;

Το πήρα απόφαση δε συνεχίζεται,
αυτή η κατάσταση κατάντησε αηδία.
Δεν είσαι πλάι μου γιατί το διάλεξα,
γιατί το να’ μαστε μαζί δεν είχε ουσία.

Δεν είχε νόημα, ούτε και χρώματα
χάθηκαν όλα ξεθωριάσαν απ’ το ξύδι.
Τα όμορφα αρώματα, δυστυχώς γίναν’
κι αυτά λεκές σε σάπιο σανίδι.
Το άγγιγμά σου θυμάμαι δε μ’ άγγιζε
και η φωτιά σου, γίνηκε στάχτη.
Η αγάπη έπαψε να υφαίνεται
για τα καλά στο μικρό μας τ’ αδράχτι.

Το όνειρό μου δεν το κατάλαβες
το όνειρό σου, δεν έκατσα ν’ ακούσω.
Άρα συμπέρασμα: Έφτασε η στιγμή,
το τραγούδι κάπου εδω να κλείσω

Στον εαυτό μου αυτά ψιθύρισα,
αυτά μου είπα μπας κι ηρεμήσω.
Λυπάμαι ακόμα που δεν σε νίκησα,
μα που θα πάει,κάποτε θα σε νικήσω

Κάποτε θα μπορώ χωρίς τη σκέψη σου
απλά κι εγώ σαν άνθρωπος να ζήσω.
Να μη με τυραννά το κάθε βήμα μου,
θα βρω τον τρόπο το μυστήριο να λύσω.
Θα βρω τη δύναμη, μακριά από σένανε
καινούργια όνειρα να ξαναχτίσω.
Δεν είναι πρόσκληση, ούτε και κάλεσμα,
ούτε που θέλω να σε συναντήσω.

Ποτέ τα μέσα μου, απλά δε δέχτηκαν
τούτη την εποχή που όλα τα σηκώνει.
Αγάπες δανεικές…(δευτεροφορεμένες)γεμάτες σκόνη.
Δεν είναι αυτά σου λέω για μένανε
και για κανένανε, απλά συμβιβαζόμαστε όλοι.
Ψάχνουμε μάταια το ρόλο μας
μα για το έργο τούτο δεν μείναν άλλοι ρόλοι.
Αυτά μου είπα και ξεκίνησα
τη μέρα εν τέλει δεν μπόρεσα να πείσω.
Είναι και γκρίζος ο καιρός
άντε να δω πως θα συνεχίσω..

ΠΩΣ ΘΑ ΚΑΤΑΝΤΗΣΩ:

Άντε να δω πως θα συνεχίσω

Έφτασα στη δουλειά λιγάκι άργησα,
στραβά με κοίταξε το αφεντικό μου,
μου είπε άργησες και ανησύχησα,
σιγά μαλάκα μου μη θες και το καλό μου
Είπα από μέσα μου,
του χαμογέλασα,
του είπα κάτι για το αυτοκίνητο μου
Άλλη μια μέρα δήθεν ξεκίνησε
και εγώ ακόμα ψάχνω να βρω τον εαυτό μου.
Πάλι απέναντι ήρθες και κάθισες
με τις χιλιάδες σου τις ερωτήσεις,
α Παναγία μου μόνο μου με άφησες,
δεν έχω πάνω μου χιλιάδες απαντήσεις,
ενώ απορίες έχω αμέτρητες
δε ζήτησα όμως ποτέ να βρω τις λύσεις.
Κράτησα απόσταση τόση όση έπρεπε,
ποτέ στα μάτια της δάκρυ μου μη κυλίσεις
Ποτέ στις μαύρες της και τις σκοτούρες της,
ούτε στιγμή μη της υπενθυμίσεις,
πως ήμουν κάποτε εγώ στο πλάι της,
άστηνε ήσυχη να κάνει την αρχή της.
Να πάει όπου γούσταρε και όπου λαχτάρησε
να βρει ότι έλειπε απ’τη ζωή της,
κόντα της τίποτα εμένα δε μου λείπε,
απάγκιο μου ήταν μονάχα η φωνή της.
Σκοντάφτω πάνω της όπου και να σταθώ,
λες και είναι όλοι οι δρόμοι δικοί της.
Χιλιάδες οι φωνές που υπάρχουν γύρω μου
εγώ ακούω, μονάχα τη δική της

Και αυτό το πάτημα πάνω στο στέρνο μου,
Θέε μου πάρτο, άλλο δε το αντέχω,
οι δρόμοι ανοίγονταί, να τρέξω λεύτερος
ακόμα πες μου γιατί κοντά της τρέχω.

Πολύ με κούρασα και με σιχάθηκα
στο κάθε βήμα της να μαι το θύμα,
αυτή αμέριμνη μπορεί να κάθετε
και εγώ ακροβατώ επάνω σε ένα νήμα.
Αίντε ψυχούλα μου, πάρτο απόφαση,
ότι και αν γίνει θα ναι πάντα στο μυαλό μου,
πάντα κρυστάλλινη και αψεγάδιαστη
η καθαρότητα στο πλάνο το θολό μου.
Πάντα υπέροχη και απροσάρμοστη
αν ήταν αλλιώς πως θα ‘τανε τραγούδι,
σα προσευχή είναι στο στόμα μου,
πάνω στο σώμα μου το πιο όμορφο λουλούδι.
Η όμορφη η βροχή πάνω στο τζάμι μου,
που συντροφιά κάνει στη μοναξιά μου,
αν ήταν πλάι μου θα τέλειωνε άδοξα,
υπέυθυνη για τη κακορουτινιά μου.
Αυτό δε γίνεται πλέον στις μέρες μας,
ο έρωτας λέει γίνεται αγάπη,
η αγάπη φόβητρο μα και συνήθεια
και έτσι γίνονται με τη ταμπέλα αγάπη…
Δε διαφέρω από κανένα,
το ίδιο μπέρδεμα έχω μες στο μυαλό μου,
αλλιώς το σκέφτομαι και το ονειρεύομαι
και αλλιώς το λέω και περνάω το καιρό μου.
Όλα τα είπα και όλα τα έκανα,
ελπίζω κάποιοι τα μισά να καταλάβαν,
ετούτο θα ήταν το κύκνειο άσμα μου,
μα τα δαιμόνια μου όλο φωτίες μου ανάβαν…
Ώρα καλή όπου και αν βρίσκεσαι,
για σένανε δε θα με ξαναρωτήσω,
αρκεί που έφτασα ως τα αυτάκια σου
ζωή μισή και πως θα καταντήσω.

www.tokatafigiomou.com