ΠΕΡΙ ΣΤΕΙΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΤΑ ΘΕΛΩ ΤΩΝ ΙΔΙΟΚΤΗΤΩΝ ΤΟΥΣ…

Θα ήθελα να πω κατι…Για το θέμα της στείρωσης…Καταλαβαινω και συμφωνώ μόνο στο θέμα υγειας και ειναι καλό…Αλλα αν ο Θεός τα ήθελε στειρωμένα δε θα τα έφερνε έτσι στη ζωή…???Γιατί γινόμαστε Θεοί στη θεση του Θεού…???Κάποιος Γέροντας(που δε θυμάμαι τώρα) είπε ο Θεός τα πάντα εν σοφία εποιησεν… Και όσο για το να μην υπάρχουν αδέσποτα σε αυτο δε φταίει η φύση του ζώου που όποτε το βαρεθούν ο κοσμος τα πετάνε στο δρομο…Αυτούς που τα πετάνε να στειρώσουν…Ή μάλλον να τους κόψουν τα χερια…Εγώ είχα κουνελάκι…Ήταν τόσο ζωηρό,χαρούμενο,έκανε τις φούρλες του,τα πηδηματάκια του…Άκουσα μια κτηνίατρο και το στείρωσα γιατι ήταν λεει πολυ ζωηρό…Έχασε καθε χαρά και ενέργεια που είχε αυτό το ζωντανό…Σταμάτησε να κανει πηδηματάκια που όποιος ξερει απο κουνέλια σημαινει σταμάτησε να ειναι χαρούμενο…Αν εσένα σε ευνουχίζανε πως θα ένιωθες…???Έτσι έρχονται στη ζωή…Γιατί να παρέμβαίνουμε στη φυση του ζώου επειδή έτυχε να έχουμε δύναμη πάνω τους και αυτά δεν έχουν επιλογή…;;;
Ποτέ δε κατάλαβα γιατι είναι τοσο σημαντικό…Ο Θεός και δημιουργός τους δε ξέρει…???
Kαι κάτι ακόμα πιστεύω όλο αυτό προέρχεται από το δικό μας ξεκάθαρο ΕΓΩ…Επειδή έχουμε ένα ζώο που μας έχει ανάγκη και ουσιαστικά ζει και μας έχει ανάγκη,κάνουμε ότι θέλουμε πάνω στο ζώο…Θα σας πω ένα παράδειγμα που μου έκανε απίστευτη εντύπωση και μου προκάλεσε μεγάλη λύπη…Να πω αρχικά γνωρίζω καλά τη γλώσσα σώματος του σκύλου και από τη ψυχολογιά τους…
Βλέπω σκυλάκι στο μέτρό, και βλέπω κουνάει ουρά και θέλει χάδια…πάω κοντά του, Χαμούλης…Τρελή χαρά το ζώο…Το βλέπω θέλει να δώσει φιλάκια, κατεβαίνω στο ύψος του σκύλου και λένε και τα δύο αφεντικά του “οχι οχι φιλιά”…Έφυγα μετά γιατί δεν ήθελα να μπω σε διένεξη με το ζευγάρι…Αλλα παρακολουθούσα το σκύλο μετά πόσο θλιμμένο προσωπάκι είχε και υπάκουγε στις εντολές τους και πως με κοίταγε στα μάτια με θλιμμένο ύφος…Μου σπάραξε τη καρδιά και τη ψυχή το βλέμμα του…
Όσο και να θες να βάλεις όρια ρε φίλε στο σκύλο σου, ‘κανε του και τα χτίρια ,βλέπεις πόσο το χαίρεται, κουνάει ουρές, ανεβαίνει πιάνω σε κάποιον που βλέπει, σημαίνει χαρά ,κοινωνικότητα, γιατί πρέπει -συγνώμη κιόλας για τη φράση αλλά έχω μεγάλο θυμό μέσα μου με αυτό το θέμα-για ένα γαμημένο ΕΓΩ και ένα εγώ είμαι το αφεντικό του σκύλου και βάζω κανόνες και όρια να του τη χαλάσεις του ζώου…Πόσο θα ζήσει,15 20 χρόνια το πολύ ζουν τα σκυλιά αστό να χαρεί…Δεν έκανε κάτι κακό,δεν επιτέθηκε, δε γαύγιζε, ήθελε φιλάκια μόνο, το έβλεπα το λαχταρούσε, γιατί λίγο που με φίλησε στα μούτρα το έκανε με τόση λαχτάρα…ή το άλλο το παράλογο που γίνουμε τρελή όταν το βλέπω…Έχεί τύχει πολλές φορες οι ιδιοκτήτες τους να περναώ μπροστά απο τα σκυλάκια, αυτά να τρεχουν,να τραβάνε το λουρί να έρθουν κοντά μου και να τα μαζευουν τα σκυλιά τους…Βρε μη σε πω τίποτα βλέπεις δεν είναι επιθετικός, απλα θέλει κοινονικοποίηση με το κόσμο ή ζώα τι το τραβάς…Αστο να κοινονικοποιηθει…Καλό κάνει…Ή το άλλο τραγικό που έχω δει στις βόλτες, ΒΓΑΖΟΥΝ ΒΟΛΤΑ ΤΟ ΣΚΥΛΟ ΤΟΥΣ μυρίζει ο σκύλος, το αφεντικό “άντε άντε πάμε, τι μυρίζεις τόση ώρα”…Βρε κακομοίρη για το σκύλο βγήκες βόλτα, η χαρά του σκύλου είναι να μυρίζει…Για το σκύλο βγαίνεις, όχι για σένα…
Ρε φίλε δηλαδή όταν έχετε σκύλο κάντε του και καμιά φορά τα χατίρια…Δώστε του χαρά όπως σας δίνει και εσάς…Ένα έχω να πω, δε φοβήθηκα ποτέ τα ζώα,τα αφεντικά τους ναι, πολλές φορές τα έχω φοβηθεί από τη συμπεριφορά τους…

www.tokatafigiomou.com