ΤΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ…

Δύο πολύ όμορφες ιστορίες για δύο δθλιαφορετικά τριαντάφυλλα που μας διδάσκει και προσπαθεί να μας αφυπνίσει για τη διαφορετικότητα…Πάντα πιστεύω ότι η διαφορετικότητα κάθε ανθρώπου κρύβει και το μεγαλύτερο προτερημά του…Σε κάνει ξεχωριστο…Και όταν ξεχωρίζεις προκαλεις τη ζήλεια των άλλων…
ΕΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΌ ΑΠΟ ΤΑ ΑΛΛΑ

Μια φορά κι έναν καιρό, μέσα σε έναν μεγάλο κήπο με κατακόκκινα τριαντάφυλλα, υπήρχε και ένα τριαντάφυλλο που ήταν διαφορετικό από όλα τα άλλα.
Αυτό που το έκανε διαφορετικό ήταν πως δεν είχε καθόλου αγκάθια.
Έτσι τα υπόλοιπα τριαντάφυλλα του κήπου το κορόιδευαν « Χα, χα οι κάμπιες θα σου φάνε όλα τα φύλλα, αφού δεν έχεις αγκάθια να προστατευτείς!»
Ακόμα και τα μπουμπούκια, που δεν είχαν γίνει ακόμα μεγάλα τριαντάφυλλα του φώναζαν «πόσο αδύναμο μοιάζεις, τα αγκάθια είναι κάτι σαν την πανοπλία μας, κι εσύ μοιάζεις τόσο ανυπεράσπιστο!»
Το τριαντάφυλλο ένιωθε τόσο μόνο και θλιμμένο, που δεν ήταν σαν όλους τους άλλους. Η αλήθεια είναι όμως πως ο κάθε κίνδυνος που μπορούσε να εμφανιστεί για το τριαντάφυλλο, εξαφανιζόταν με μιας.
Για παράδειγμα η καλύτερή του φίλη ήταν μία κάμπια, που φυσικά δεν του έτρωγε τα φύλλα, γιατί την άφηνε να ανεβαίνει μέχρι την κορυφή του και να μπορεί κι αυτή να βλέπει τον κήπο από ψηλά.
Το τριαντάφυλλο είχε κάνει πολλούς φίλους. Οι δροσοσταλίδες έκαναν τσουλήθρα πάνω του, χωρίς να φοβούνται μήπως πέσουν πάνω σε κανένα αγκάθι.
Όλοι το λάτρευαν το τριαντάφυλλο στον κήπο, εκτός από τα άλλα τριαντάφυλλα που μάλλον το ζήλευαν.
Ένα βράδυ λοιπόν, πριν κοιμηθεί το τριαντάφυλλο, επειδή δεν άντεχε πια την περιφρόνηση των άλλων λουλουδιών ευχήθηκε να ξυπνήσει με αγκάθια.
Το ευχήθηκε με τόση δύναμη, που την επόμενη μέρα ξύπνησε με αγκάθια σε όλο του τον κορμό. Χάρηκε τόσο πολύ με αυτό. Δυστυχώς όμως η χαρά του δεν κράτησε για πολύ.
-«Καλημέρα όμορφό μου τριαντάφυλλο» λέει η κάμπια «άφησέ με να ανεβώ επάνω σου!»
-«Ανέβα, μόνο που έβγαλα αγκάθια…»
-«Έβγαλες αγκάθια; Μα γιατί; Κρίμα. Τώρα δεν θα μπορώ να βλέπω τον κήπο από ψηλά».
Έτσι σιγά σιγά έχασε όλους τους παλιούς του φίλους.
Τα άλλα τριαντάφυλλα δεν το κορόιδευαν πια. Όχι γιατί τώρα ήταν πιο όμορφο με τα αγκάθια, αλλά γιατί τώρα έμοιαζε με όλα τα άλλα τριαντάφυλλα του κήπου και έτσι δεν μπορούσαν να καταλάβουν, ποιο ήταν το τριαντάφυλλο που κορόιδευαν πριν.
Μια μέρα είπε ένα τριαντάφυλλο σε ένα άλλο «τελικά το τριαντάφυλλο που δεν είχε αγκάθια, το έβαλε στα πόδια, δεν άντεξε άλλο εδώ, έφυγε».
Μα το τριαντάφυλλο ήταν εκεί… Δεν είχε φύγει ποτέ… Είχε μετανιώσει που ευχήθηκε να αλλάξει.
Δεν είχε καταλάβει πως του είχε δοθεί ένα δώρο. Νόμιζε πως το σημαντικό ήταν να μην ξεχωρίζει.
Ο χειμώνας ήρθε και τα ροδοπέταλα του τριαντάφυλλου χάθηκαν όλα.
Ας ευχηθούμε την άνοιξη που θα ξυπνήσει ξανά και θα ανθίσε,ι να μην έχει αγκάθια.
Μα κι αν έχει… Να βρεί αυτό που το κάνει διαφορετικό, για να μπορούν να το ξεχωρίζουν τα άλλα τριαντάφυλλα του κήπου.

ΕΝΑ ΜΑΥΡΟ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΑ ΥΠΟΛΛΟΙΠΑ…

Ήταν κάποτε μέσα σε ένα πυκνό δάσος μία τριανταφυλλιά. Όλα της τα τριαντάφυλλα ήταν κατακόκκινα. Όλα, εκτός από ένα, αυτό που ήταν στο κέντρο και πιο ψηλά από όλα. Το τριαντάφυλλο αυτό ήτανε μαύρο και λαμπερό. Όποιος περνούσε μπροστά από την τριανταφυλλιά, απορούσε με το διαφορετικό τριαντάφυλλο και το θαύμαζε! Και κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί την πραγματική ιστορία του που ήταν η εξής:
Κάποτε ένα σύννεφο περνούσε πάνω από την τριανταφυλλιά. Ήταν τόσο φορτωμένο με σταγόνες που είχε κατέβει πολύ χαμηλά. Πέρασε λοιπόν και πάνω από την τριανταφυλλιά και εκείνη, χωρίς να το θέλει, τρύπησε το σύννεφο. Εκείνο πόνεσε, τινάχτηκε επάνω και επειδή θύμωσε πολύ με την τριανταφυλλιά της έριξε έναν κεραυνό. Εκεί λοιπόν που χτύπησε ο κεραυνός στην τριανταφυλλιά, έβγαινε μόνο ένα μαύρο τριαντάφυλλο.
Ήταν μεγαλύτερο από τα υπόλοιπα τριαντάφυλλα και είχε μία παράξενη ευωδιά, που θύμιζε μέντα. Έτσι όπως ήτανε ψηλότερο από τα άλλα τριαντάφυλλα, έμενε μοναχό του και ο μόνος φίλος που είχε ήταν ένα έλατο που φύτρωνε κοντά στην τριανταφυλλιά.
Ήταν και το έλατο μονάχο του και βρήκε στο μαύρο τριαντάφυλλο έναν ανέλπιστο φίλο. Έσκυβε κάθε μέρα από πάνω του και έκαναν οι δυο τους την καλύτερη παρέα. Τα υπόλοιπα όμως τριαντάφυλλα ζήλευαν αυτήν τη φιλία. Νόμιζαν πως αν γινόταν κι εκείνα μαύρα, θα μπορούσανε να κάνουνε παρέα με το έλατο και να μοσχοβολούν σαν μέντα. Φώναξαν τότε το σύννεφο και το παρακάλεσαν να τους ρίξει πολλή βροχή. Φώναξαν και τον ήλιο και του ζήτησαν να τους ζεσταίνει με όλη του τη δύναμη. Έτσι και έγινε! Όμως η βροχή από το σύννεφο και η ζεστασιά από τον ήλιο δεν άλλαξε το χρώμα τους. Μαλάκωσε όμως την καρδιά τους και την γέμισε με πολλή αγάπη.
Άπλωσαν τότε τα κλαδιά τους προς τα επάνω και αγκάλιασαν το μαύρο τριαντάφυλλο. Έσκυψε και το έλατο, στήριξε τα λουλούδια τους και τα σήκωσε ψηλά. Και η ευωδιά τους έγινε τόσο δυνατή που έφτασε στα πέρατα της γης!!

ΠΗΓΗ: https://paramythades.org/2019/03/08/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%AC%CF

www.tokatafigiomou.com