ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

Σε παραμύθι…Ένα από τα πολύ αγαπημένα μου τραγούδια από STAVENTO…Μακάρι όλη μας η ζωή να ήταν και να είναι ένα μουσικό παραμύθι…

ΜΟΥΣΙΚΗ:ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΘ ΚΟΥΙΝΕΛΗΣ
ΣΤΙΧΟΙ:ΜΙΧΑΛΗΣ ΜΕΘ ΚΟΥΙΝΕΛΗΣ
ΤΡΑΓΟΥΔΙ:STAVENTO

Μη μου πεις ποιος είσαι,ούτε από που ήρθες…
Δε με νοιάζει,μου αρκεί που είσαι τώρα εδώ…
Και γεμίζεις χρώμα,τις άχρωμες νύχτες…
Τόσο που νομίζω σε παραμύθι πως ζω…

Έσπασα πάλι το φράχτη του μυαλού μου και έφυγα,
όλα τα εμπόδια στο δρόμο μου που βρήκα τα απέφυγα…
Περπάτησα πολύ για να σε βρω…
Στολίδι μου πολύτιμο και ας ήταν ακριβό,
το αντίτιμο,τον κόπο άξιζε,σου λέω τώρα γιατρεύτηκα..
Στ’ αλήθεια είσαι ότι ονειρεύτηκα…
Πίσω μου άφησα όλα τα ψεύτικα…
Και έκανα ένα βήμα μπρος…(ένα βήμα μπρος)
Και έχει άλλο χρώμα ο ουρανός…
Και αυτός πια όμορφος φαντάζει,
δε δείχνει τίποτα να τον τρομάζει,να τον σκιάζει…
Τα γκρίζα σύννεφα δεν υπάρχουν πια…
Τώρα χαθήκανε
και οι πληγές που χρόνια δε κλείναν
και αυτές γινήκανε και όλα ανθίσανε…
Γίναν πολύχρωμα λουλούδια,
‘γίναν στιχάκια και πανέμορφα τραγούδια…
Πολλά αγγελούδια…

Μα εσύ ξεχώριζες όταν όλα κατηφόριζαν εσύ ανηφόριζες…
Και εκεί σε γνώρισα και τώρα πόσο σε θέλω
από τον ήλιο που σκορπάς εγώ ανατέλλω…
Κοίτα η ανάσα σου που με ξανά γεννά από τη στάχτη
παίρνω πάλι φωτιά,έτσι για να τους μπω στο μάτι…

Μη μου πεις ποιος είσαι,ούτε από που ήρθες…
Δε με νοιάζει,μου αρκεί που είσαι τώρα εδώ…
Και γεμίζεις χρώμα,τις άχρωμες νύχτες…
Τόσο που νομίζω σε παραμύθι πως ζω…

Τώρα ανασαίνω απ’τον αέρα που ανασαίνεις,
με κάθε άγγιγμα σου σε λουλουδότοπο με στέλνεις,
με παίρνεις μαζί σου σε κάθε όνειρο τρελό και μεγάλο
και όταν τελειώνει ξεκινάμε πάμε για άλλο…
Αύρα μου πρωινή και πρώτο αντάμωμα μου
κάνε να είναι μαζί σου η τελευταία φορά μου
γιατί τη πρώτη μου ούτε που τη θυμάμαι…
Με τις υπόλοιπες πια στα ίδια παραμύθια δε χωράμε…
Άλλο κουβάρι καινούργια άκρη…
Άλλο φεγγάρι καινούργιο δάκρυ…
Κάνε να αξίζει το κόπο,τα λόγια να πιάσουν τόπο
και εγώ θα βρω τρόπο να μαι μέσα σε παραμυθένιο κόλπο…

Μη μου πεις ποιος είσαι,
ούτε από που ήρθες…
Δε με νοιάζει,μου αρκεί που είσαι τώρα εδώ…
Και γεμίζεις χρώμα,τις άχρωμες νύχτες…
Τόσο που νομίζω σε παραμύθι πως ζω…

Να μη μου πεις ποια είσαι,
ούτε σου λέω που με νοιάζει…
Αρκεί να είσαι στο πλαί μου όταν γλυκοχαράζει…
Λευκό χαρτί σου έδωσα,το γέμισες με στίχους,
το αδειανό σου δωμάτιο το γέμισα με ήχους…
Αυτό που είσαι φαίνεται και μάσκες δεν αλλάζεις,
μονάχα στα ιδιαίτερα όταν γλυκά με ξαφνιάζεις…
Κοίτα έτσι να συννεχίσείς να μη βαλτώσουμε
και χρειαστεί αύριο, μεθαύριο να ματαναδώσουμε
δίπλα σε μπινελίκια που θα μας κάνουν στιγμές να σιχαθούμε,
υπάρχει τρόπος σου λέω άμα θέλεις να σωθούμε,
την αλήθεια να λες και να τη δέχεσαι
και από τα ανθρώπινα ποτέ να μη μπερδεύεσαι,
να γεύεσαι ότι ο ουρανός κατεβάζει,
τι και άμα είναι αστραπή, υπάρχει για να ξαφνιάζει…
Για να τη σπάει στο γαλάζιο και το γκρίζο μας
και να θυμίζει το πολύ κάπου εκεί μέσα στο λίγο μας…

Πες μου και αλλά λόγια
και ας θυμίζουν ψέμα
η αλήθεια τους με κούρασε τόσο καιρό…
Όσο θα σαι πλάι μου
μην αλλάξεις θέμα
να νομίζω πάντα ΣΕ ΠΑΡΑΜΥΘΙ πως ζω…

www.tokatafigiomou.com