ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΥ,ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ ΣΥΜΒΟΛΟ…

Προστάτευε τους φίλους του στις διαδηλώσεις, αλλά η υγεία του επιβαρύνθηκε σοβαρά απ’ τα δακρυγόνα…

Ο Λουκάνικος -που, αν και φέρεται να πέθανε τον Μάιο, μόλις σήμερα έγινε ευρέως γνωστός ο θάνατός του-, είναι γέννημα θρέμμα Εξαρχειώτης. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στο τρίγωνο Μεσολογγίου, Ναυαρίνου, Χαριλάου Τρικούπη. Οι κάτοικοι και οι ιδιοκτήτες των γύρω μπαρ τον τάιζαν και τον χάιδευαν, κι αυτός ανταπέδιδε την αγάπη.
Έγινε γνωστός παγκοσμίως την περίοδο των διαδηλώσεων του Συντάγματος, πάντα στο πλευρό των Αγανακτισμένων και απέναντι στην αστυνομία. Η συμμετοχή του στις διαδηλώσεις φυσικά μεγαλοποιήθηκε και απέκτησε συμβολισμούς που δεν ταιριάζουν σε έναν σκύλο (δόθηκαν στις πράξεις του ανθρώπινα χαρακτηριστικά, σαν να ήταν ο Τσε Γκεβάρα), όμως παρότι δεν είχε πλήρη πολιτική συνείδηση κι ούτε ήξερε πραγματικά γιατί γίνονταν οι διαδηλώσεις, ήξερε άλλα πράγματα, και πολύ καλά μάλιστα.
Ο ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ.
Ένιωθε ποιοι τον αγαπούσαν, ποιοι τον ήθελαν μαζί τους, ποιοι του φέρονταν καλά. Και ένιωθε ότι οι αστυνομία προσπαθούσε να περιορίσει και συχνά να χτυπήσει τους συντρόφους του. Διαισθανόταν ποιοι είναι οι ‘καλοί’ και ποιοι οι ‘κακοί’ και πάντα γάβγιζε τους αστυνομικούς για να αφήσουν ήσυχους τους φίλους του.
Δεν δάγκωνε τους εχθρούς: Μόνο τους γάβγιζε. Ο σκοπός του δεν ήταν να επιτεθεί, αλλά να προστατέψει -αμυνόμενος, με δυνατές φωνές- τον εαυτό του και τους φίλους του.
Ο διάδοχος του αείμνηστου Κανέλλου ήταν κάθε μέρα στην πλατεία Συντάγματος. Αποδοκίμαζε τους βουλευτές, συμμετείχε με παλμό γαβγίζοντας στα συνθήματα, χαϊδευόταν κι έκανε χαρές με όποιον τον πλησίαζε.
Δεν δάγκωνε όμως τους “εχθρούς”: Μόνο τους γάβγιζε. Ο σκοπός του δεν ήταν να επιτεθεί, αλλά να προστατέψει -αμυνόμενος, με δυνατές φωνές- τον εαυτό του και τους φίλους του.
ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ ΦΩΝΑΖΕΙ ΣΤΟΥΣ ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ
Λέγεται πως το όνομα “Λουκάνικος” του το έδωσαν θαμώνες του κέντρου διαπιστώνοντας πως απ’ όλα τα φαγητά που του έδιναν, τα λουκάνικα ήταν τα πιο αγαπημένο του.
Την περίοδο των Αγανακτισμένων, ο Λουκάνικος έγινε μεγάλη φίρμα παγκοσμίως.
Ο ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ ΦΙΡΜΑ
Έπαιξε σε ρεπορτάζ του BBC, του έγινε φωτογραφικό αφιέρωμα στον Guardian (αν και τον μπέρδεψαν με τον Κανέλλο), συζητήθηκε στα μίντια όλου του πλανήτη.
Επίσης, έγινε πρωταγωνιστής σε brief για διαφήμιση που ετοίμαζε η Nikon:

Έγινε μπαρ στη Μαδρίτη:

Δημιουργήθηκαν μπλογκ αφιερωμένα σε αυτόν, η σελίδα ΑΝΑΡΧΟΣΚΥΛΟΣ Ο ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ, αλλά και ένα Facebook Group που τον ήθελε για Πρωθυπουργό Εθνικής Ενότητας:


Έγινε και πιασάρικο αγγλικό τραγούδι!

Lots of folks are revolting
They’ve had enough of this shit
The rich are getting richer
They’re saying “that’s it”
But with Louk it’s different, that’s clear
As he emerges from the fog
Let’s hear it for Loukanikos
The ri – ot dog

It’s a fight between people
But he is no pawn
He knows exactly
Which side he’s on
In the machine of capital
He is no cog
Let’s hear it for Loukanikos
The riot dog

When a smoke bomb comes towards him
He kicks it back at the fuzz
No he acts a bit diffеrent
Than a normal dog does
He’s got a fan pagе on Facebook
But he’s got no time for a blog
Let’s hear it for Loukanikos
The riot dog

Η μεγαλύτερη αναγνώριση όμως ήρθε απ’ το περιοδικό ΤΙΜΕ

Οι διαδηλωτές παγκοσμίως ονομάστηκαν απ’ το περιοδικό “Πρόσωπα της Χρονιάς” στο τέλος του 2011, και ανάμεσα σε ανθρώπους πολλών εθνικοτήτων που συμμετείχαν σε εξεγέρσεις ή διαδηλώσεις σε όλο τον πλανήτη, είδαμε και αρκετούς Έλληνες που φωτογραφήθηκαν και μίλησαν στο περιοδικό.
Δεν ήταν μόνο άνθρωποι: ξεχώριζε φυσικά ο Λουκάνικος για τον οποίο το Time είχε γράψει και στην ψηφιακή του έκδοση.
Στο τεύχος πάντα υπήρχε ένα μεγάλο portfolio του φωτογράφου Peter Hapak, που ταξίδεψε σε όλο τον κόσμο και φωτογράφησε πορτρέτα διαδηλωτών, στα οποία περιλαμβάνονταν ο Έλληνας Γιώργος Αναστασόπουλος και φυσικά ο περίφημος σκύλος.
Μετά τις συγκεντρώσεις, τον πήρε υπό την προστασία του ένας καλός Αθηναίος που τον φρόντιζε κάθε μέρα. Δεν τον φώναζε πια Λουκάνικο, αλλά Θόδωρο, όνομα στο οποίο άκουγε ο σκύλος τα τελευταία χρόνια της ζωής του.
Ο Λουκάνικος είχε αποτραβηχτεί τα τελευταία δύο χρόνια, εξαιτίας των σοβαρών προβλημάτων που είχε υποστεί η υγεία του από τα δακρυγόνα. Η καρδιά του είχε επιβαρυνθεί αρκετά και στις 21 Μαΐου σταμάτησε να χτυπά. Ο θάνατός του, που σήμερα έγινε δημοσίως γνωστός, συγκίνησε όσους τον είχαν γνωρίσει από κοντά, αλλά και όσους τον είχαν δει στην τηλεόραση ή σε φωτογραφίες

ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΓΙΑ ΤΟ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟ…


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΥ:

Από κουτάβι αλήτευα στους δρόμους της Αθήνας,
ποτέ μου δε με φόβισε ο ήχος της σειρήνας.
Με τον Κανέλλο γαύγιζα για αυτά που ενοχλούσαν,
μα κάποιοι τύποι πιο εκεί μας παρακολουθούσαν.

Στα Εξάρχεια τριγύριζα την πείνα μου να κλέψω,
και κάτι όνειρα παλιά να θέλω να χωνέψω.
Και όπως καθόμουν αραχτός και χάιδευαν τα αφτιά μου,
είπα να κάνω αληθινά τα ψεύτικα όνειρά μου.

Μια νύχτα που κατέβαινα για βόλτα στην πλατεία,
είδα καπνό και κόσμο, μεγάλη φασαρία.
Σε αυτούς που ήταν απέναντι να θέλω να γαυγίζω,
μα πες μου γιατί ξαφνικά άρχισα να δακρύζω…

Κάνε μου νόημα σε ποιους θες να αγριέψω,
με κράνη που γυαλίζουνε απόψε θα παλέψω.
Κι αν όλα είναι ασπρόμαυρα, τα χρώματα χωρίζω,
για να μπορώ το αίμα σας και γω να ξεχωρίζω.

Δεν θέλω απόψε να κρυφτώ, δεν θέλω να σας χάσω.
Κι αν τρέχω λίγο πιο πολύ δεν θα σας προσπεράσω.
Μολότοφ δεν κρατάω εγώ μα ξέρω να γρυλίζω,
για ελπίδες και για όνειρα πάντα θα τους γαυγίζω.

Λουκάνικο με είπατε και έγινα πρώτη μούρη,
εξώφυλλο στο time για να μας φέρει γούρι.
Και όπως λοιπόν ξεφύλλιζα, σκυλίσια η ζωή μου,
σας γλύφω πάλι τις πληγές με την αναπνοή μου.
Και τώρα πια που έφυγα, μου λείπετε, και λείπω.
Τα όνειρά σας τα έχω εδώ, δεν τα εγκαταλείπω.
Μη τα πετάξετε ποτέ, μην γίνουν όλα ίδια,
οι σκύλοι δε μπορούν να βρουν όνειρα σε σκουπίδια.

Πέθανε σε ηλικία δέκα ετών ο αγαπητός σε όλους μας τετράποδος Λουκάνικος. Ο “σκύλος επαναστάτης, “σκύλος της πρώτης γραμμής στην Ελλάδα”, όπως τον είχαν αποκαλέσει και όχι άδικα αφού έδινε το παρών σε κάθε διαδήλωση στο κέντρο της Αθήνας.
Ο Λουκάνικος, τον οποίο είχε βαφτίσει Θεόδωρο ο άνθρωπος που τον είχε εντοπίσει σε μικρή ηλικία να περιφέρεται στο κέντρο της Αθήνας είχε γίνει η μασκότ των διαδηλωτών ενώ μαζί του ασχολήθηκαν το BBC, το CNN, το Al Jazeera.
Μάλιστα, έγινε εξώφυλλο σε δεκάδες περιοδικά ανά τον κόσμο, έγινε τραγούδι, και η απόλυτη καταξίωση ήρθε όταν το περιοδικό TIME τον ενέταξε στις 100 προσωπικότητες της χρονιάς του 2011.
Πρωτοστατούσε στις πορείες του 2011, αλλά και των προηγούμενων ετών, στο κέντρο της Αθήνας, πάντα στο πλευρό των εξεγερμένων. Τα σωθικά του πνίγηκαν από τα χημικά της αστυνομίας, το κορμί του γέμισε πληγές από τις κλωτσιές των αστυνομικών. Πριν δύο χρόνια ο καφετί σκύλος εξαφανίσθηκε από την πλατεία Συντάγματος και αποσύρθηκε από την ενεργό συμμετοχή σε πορείες και διαδηλώσεις. Επέστρεψε, κουρασμένος και με σοβαρά προβλήματα υγείας στο σπίτι του ανθρώπου που όλα αυτά τα χρόνια τον φρόντιζε και τον περιέθαλπτε. Εκεί, δίπλα στον ανώνυμο φίλο του, ο Θόδωρος έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του. Ώς την ημέρα που η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά
Η υγεία του όπως έλεγε ο κτηνίατρος που τον παρακολουθούσε, ήταν αρκετά επιβαρυμένη, κυρίως λόγω των χημικών και των δακρυγόνων που είχε εισπνεύσει όλα αυτά τα χρόνια που βρισκόταν στην πρώτη γραμμή των διαδηλώσεων.
Όπως αναφέρει η Αυγή, “μια συνάδελφος επικοινώνησε τηλεφωνικά χθες με τον άνθρωπο που φιλοξενούσε τον Λουκάνικο και έμαθε τα δυσάρεστα νέα”.
“Ήταν ξαπλωμένος στον καναπέ και κοιμόταν, όταν ξαφνικά σταμάτησε να χτυπά η καρδιά του. Ο Θόδωρος, έφυγε” της είπε.
Σήμερα, ο τετράποδος ήρωας που έγραψε τη δική του ιστορία στους δρόμους της Αθήνας αναπαύεται στη σκιά ενός δέντρου σε κάποιο λόφο στο κέντρο της πρωτεύουσας. Ο Λουκάνικος δεν θα γαυγίσει ξανά στους άντρες των ΜΑΤ, δεν θα δεχτεί ξανά το φιλικό χάδι των διαδηλωτών.
Ο δικός μας Λουκάνικος έφυγε νωρίς για έναν κόσμο χωρίς δακρυγόνα, χωρίς κλομπ και χημικά.

ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ: Ο ΣΚΥΛΟΣ – ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΩΝ ΔΙΑΔΗΛΩΣΕΩΝ
Ο Λουκάνικος, ο φύλακας άγγελος των διαδηλώσεων, έγραψε τη δική του ιστορία στους δρόμους της Αθήνας. Πρωτοστάτης στις κινητοποιήσεις, πάντα στη πρώτη γραμμή, έφυγε στα δέκα του χρόνια το 2014, μια μέρα σαν κι αυτή.
Γέννημα – θρέμμα Εξαρχειώτης, ανατράφηκε στις οδούς Ναυαρίνου – Τρικούπη – Μεσολογγίου. Πήρε αστείρευτη αγάπη, από κουτάβι ακόμη, από τους κατοίκους, αλλά και τους περαστικούς που τον φρόντιζαν και τον τάιζαν. Πιθανολογείται ότι ονομάστηκε “Λουκάνικος” από την αγαπημένη του λιχουδιά.
Φέρεται να έκανε την πρώτη του εμφάνιση στις κινητοποιήσεις του Δεκέμβρη 2008, υπερασπιζόμενος τους διαδηλωτές. Πολλοί υπέθεσαν ότι επρόκειτο για έναν άλλο σκύλο, επίσης μεγάλο μαχίμι, τον Κανέλλο. Δυστυχώς ο Κανέλλος είχε ήδη αφήσει την τελευταία του πνοή, έναν χρόνο πριν. Ο Λουκάνικος στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων, πέρνωντας τα ηνία από τον προπάτορα του, Κανέλλο.

(Ο ΚΑΝΕΛΛΟΣ)

Ο διάδοχος πλέον, Λουκάνικος (ή Λουκ) ήταν παρών σε κάθε διαδήλωση, σε κάθε συνέλευση, πάντα με τη μεριά αυτών που θεωρούσε καλούς. Φήμες λένε ότι ταξίδεψε μέχρι και τις Σκουριές της Χαλκιδικής. Αγαπήθηκε από αυτούς που ένιωθε φίλους του και μισήθηκε από τους αστυνομικούς. Δεν επιτέθηκε ποτέ σε κανέναν. Αντιθέτως, πάντα γάβγιζε στην αντίθετη πλευρά, υπερασπίζοντας τους συντρόφους του.
Η φήμη του Λουκάνικου πέρασε τα σύνορα και διεθνή πρακτορεία, όπως η«Guardian», το «BBC», η ιταλική «Corriere de la Sera», το αμερικανικό «Νewsweek» και η γαλλική «Liberation» έκαναν ολόκληρα αφιερώματα στο τετράποδο σύμβολο των εξεγερμένων


Η “Times” τον ανακύρηξε πρόσωπο της χρονιάς, κάνοντας τον εξώφυλλο, όταν συμμετείχε στο κίνημα των Αγανακτισμένων το 2011.

Δυστυχώς ο γενναίος Λουκάνικος απέκτησε προβλήματα υγείας από τις μεγάλες ποσότητες χημικών, που είχε εισπνεύσει όλα αυτά τα χρόνια της αδιάκοπης δράσης του. Τα δύο με τρία τελευταία χρόνια της ζωής του αποσύρθηκε από τις κινητοποιήσεις. Κάποιος Αθηναίος τον μάζεψε σπίτι του και τον φρόντιζε, αλλάζοντας το του όνομα σε Θοδωρής.
Η καρδιά του σταμάτησε να χτυπά στις 21 Μαΐου 2014. Ωστόσο, η είδηση του θανάτου του, έγινε γνωστή πέντε μήνες αργότερα.
Προς τιμήν του ονομάστηκε ένα μπαρ στη Μαδρίτη και ο David Rovics κυκλοφόρησε το τραγούδι “The Riot Dog”.
Η μπυραρία στη Μαδρίτη που πήρε το όνομα του θρυλικού Λουκάνικου.
Το μπαρ “LOUKANIKOS” είναι στέκι πολιτικών και καλλιτεχνών της πόλης, ενώ σπουδαίες πολιτιστικές εκδηλώσεις διοργανώνονται στο εσωτερικό του, με τις πολιτικές συζητήσεις να δίνουν και να παίρνουν καθημερινά.

Το 2014 δημιουργήθηκε και το εμβληματικό γκράφιτι προς τιμήν του Λουκάνικου, στου Ψυρρή, από τον Βασίλη Γρυπάρη και την παρέα του


Ο Κανέλλος, ο Λουκάνικος και οι σκύλοι “σύμβολα”
Τα ΜΜΕ βρίσκουν άλλη μια είδηση στο θάνατο του Λουκάνικου ή Θόδωρα, ενός σκύλου “επαναστάτη”, ενός σκύλου “διαδηλωτή”, ενός σκύλου “σύμβολο” που εκείνοι ασεβώς δημιούργησαν.
Ο Λουκάνικος ήταν ένα αδέσποτο σκυλί της Αθήνας, σαν τα τόσα άλλα που καθημερινά περιφέρονται, ζουν και πεθαίνουν δίπλα μας χωρίς να δίνουμε την παραμικρή σημασία. Δεν ήταν κάτι το διαφορετικό, δεν αγωνιζόταν για τον 13ο ή τον 14ο μισθό, δεν πάλευε για τις μαζικές απολύσεις στο Δημόσιο, δεν ήταν συνδικαλιστής της ΓΣΕΕ ή της ΑΔΕΔΥ και δεν υπερασπιζόταν κανένα συμφέρον ή κεκτημένο, δικό του ή άλλων…ήταν απλά ένας σκύλος.
Όχι πως είναι τόσο “απλό” να είσαι ένας αδέσποτος σκύλος στην Αθήνα. Η κάθε σου μέρα μπορεί να είναι και η τελευταία. Η κάθε σου μέρα είναι μια διαρκής προσπάθεια επιβίωσης που η επιτυχία της επαφίεται στην δική σου (του σκύλου) προσαρμοστική ικανότητα και στην τύχη. Πρέπει να γλυτώσεις από τα αυτοκίνητα, από τις πέτρες, από τις κλωτσιές που δεν τις ρίχνουν μόνο τα ΜΑΤ στον Λουκάνικο αλλά τις “μοιράζουν” γενναιόδωρα πολλοί συνάνθρωποι μας, καθημερινά, σε πολλά αδέσποτα, από τις παντός τύπου φόλες που “κερνάνε”, επίσης, πολλοί συνάνθρωποι μας. Ακόμα και το φαγητό ή το νερό σε μια ζεστή και αφιλόξενη πόλη σαν την Αθήνα δεν είναι πάντα εύκολη υπόθεση. Τι να συζητήσουμε ύστερα; Για την ανύπαρκτη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη με την παραμικρή ασθένεια να είναι απειλή για την ζωή σου;
Μόνο και μόνο η ύπαρξη του Λουκάνικου, ενός αδέσποτου στο κέντρο της πρωτεύουσας με αυτόν τον τρόπο και τις συνθήκες, δείχνει την έλλειψη σωστής νοοτροπίας και σεβασμού σε ακόμα ένα τομέα. Μόνο αυτή θα έπρεπε να αρκεί για να ντρεπόμαστε και να προσπαθούμε να κάνουμε κάτι για αυτό και όχι θεαματικές φωτογραφίες και δίστηλα.
Παρ’ όλα αυτά, ο Λουκάνικος δεν αγωνιζόταν και δεν εξαγριωνόταν ούτε για αυτά τα θέματα. Αν το έκανε (που θα έπρεπε) θα έπρεπε να δαγκώνει και τα ΜΑΤ και τους διαδηλωτές, εναλλάξ και ασταμάτητα διότι κανένας από τα δύο “στρατόπεδα” δεν τον σεβάστηκε ποτέ, ότι και αν εκπροσωπούσε ή αντιπροσώπευε ο καθένας τους (κράτος, εξουσία, παιδεία, συνδικαλισμό, σωματεία, εργατιά, φοιτητές, κλπ).
Τα ΜΜΕ, οι φωτογράφοι, οι δημοσιογράφοι με “βοηθό” την άγνοια τους, “παντοτινό συνοδοιπόρο” την αδιαφορία τους για την ουσία και την ανάγκη τους για ένα τίτλο, ένα σύμβολο, μια αράδα…έδωσαν διαστάσεις που δεν υπάρχουν σε συμπεριφορές “σκυλίσιες” που κάθε σκύλος επιδίδεται σε καταστάσεις “μπάχαλου” και “αναμπουμπούλας”. Το “ωραίο” είναι πως όποιος έχει παρευρεθεί σε πορείες και διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας, γνωρίζει πως δεν υπάρχει (υπήρχε) μόνο ο Λουκάνικος σαν “συνοδός” των διαδηλώσεων, μα αρκετά αδέσποτα που κάνουν “τα δικά τους”. Ένας όμως μπορεί να είναι σύμβολο και θα είναι αυτός που θα φωτογραφηθεί και θα “επιλεχθεί” πρώτος. Μετά η διαδικασία είναι γνωστή σε όλους για την ανάδειξη του και την αναγωγή του σε κάτι που δεν είναι και που δεν έχει αξία, σε είδηση. Γίνεται με ανθρώπους, ζώα και γεγονότα, αδιάκριτα και με τον ίδιο τρόπο…κοινή χρήση, κατανάλωση και “πέταμα”.
Κανείς ποτέ δεν βρέθηκε να μιλήσει, έστω και με την “ψεύτικη” αφορμή του σκύλου επαναστάτη, για τα αδέσποτα της Αθήνας και της Ελλάδας γενικότερα. Κανείς δεν προσπάθησε να προστατέψει τον Λουκάνικο από τα χημικά, να τον πάρει από εκεί και να τον προφυλάξει μια που εκτιθόταν σε άλλον έναν κίνδυνο που δεν μπορούσε ο ίδιος να γνωρίζει…Όλοι τον έκαναν “χάζι”, όλοι στην ουσία αδιαφορούσαν. Το ίδιο συμβαίνει καθημερινά, σε πολλές γωνιές της χώρας μας.
Βέβαια, θα σκεφτείτε “Εδώ βαρούσαν ηλικιωμένους και ψέκαζαν στη μούρη παιδιά και κανείς δεν ασχολείται παραπάνω…” και έτσι είναι. Επιφανειακή κάλυψη ειδήσεων και καταγραφή γεγονότων για εντυπωσιασμό.
Οι σκύλοι, τα κατοικίδια ζώα ικανοποιούν δικές μας ανάγκες και επιθυμίες. Δεν ερωτώνται για τίποτα και στην ουσία δεν επιλέγουν τίποτα. Τα χρησιμοποιούμε με κάθε τρόπο, από την διασκέδαση μας μέχρι την “λύτρωση” μας και τα αναγάγουμε σε σύμβολα του οτιδήποτε μας ικανοποιεί και μας βολεύει. Έχουμε, πιθανόν, μακρύ δρόμο να διανύσουμε μέχρι τον σεβασμό για αυτό που πραγματικά είναι.
Τώρα ο Λουκάνικος, χθες ο Κανέλλος, αύριο σίγουρα θα διαβάσουμε και θα ακούσουμε για τον “αντικαταστάτη-επαναστάτη” σκύλο…Στην φωτογραφία ένας τυχαίος σκύλος, δεν έχει σημασία…και μόνο όταν το κατανοήσουμε αυτό, ίσως, κάτι αρχίσει να γίνεται.
ΣΥΜΒΟΛΟ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ Ο ΛΟΥΚΑΝΙΚΟΣ
Έζησε και πέθανε, ελεύθερος. Από τον Μάιο του 2014, αυτό το αξιαγάπητο πλάσμα, δεν βρίσκεται κοντά μας. Πέθανε σε ηλικία 10 ετών από πρόβλημα στην καρδιά ταλαιπωρημένος από την έντονη ζωή του στους δρόμους της Αθήνας. Εμείς, βέβαια, μάθαμε τα μαντάτα από τους ξένους, πέντε μήνες μετά τον θάνατό του…
Τον εξαφάνισαν και δαύτον. Τα σωθικά του πνίγηκαν από τα χημικά στις πορείες, ενώ το κορμί του γέμισε πληγές από τις κλωτσιές των αστυνομικών. Κατόπιν τούτου, αποσύρθηκε από την ενεργό συμμετοχή στις διαδηλώσεις. Ευτυχώς, δεν πήγε σαν το σκυλί στ΄αμπέλι, όπως ένας άλλος μεγάλος επαναστάτης, ο Μητσάρας, που αν και άνθρωπος και όχι σκύλος ακόμα δεν ξέρουμε πως στο διάτανο πέθανε και πού τον έθαψαν. Θα γράψω άλλο και για τον Μητσάρα, το θέμα μας τώρα, είναι ο Λουκάνικος.
Μπράβο, Θόδωρε. Ο Λουκάνικος, λοιπόν, επέστρεψε στο σπίτι του ανθρώπου που όλα αυτά τα χρόνια τον φρόντιζε. Πλάι στον Θόδωρο, έζησε τα δύο τελευταία χρόνια της ζωής του ο διάδοχος του Κανέλου, του σκύλου που συνόδευε τους φοιτητές στις πορείες τους, που απεβίωσε το 2008.
Ο Λουκάνικος, όμως, έγινε διάσημος…
Το ήξεραν, αλλά… Αν δεν ήταν, που λες, το περιοδικό ΤΙΜΕ που του έκανε μεγάλο αφιέρωμα και τα μεγάλα ειδησεογραφικά δίκτυα BBC, CNN και Al Jazeera, δεν θα γνωρίζαμε τον θάνατο του Λουκάνικου. Γκέγκε.
Μετά θάνατον, επανάσταση. Το ΤΙΜΕ χαρακτήρισε τον Λουκάνικο ως «προσωπικότητα της χρονιάς» με αφορμή τον θάνατό του, την ώρα που κανένα από τα ελληνικά ΜΜΕ, δεν μας είχε ενημερώσει για το γεγονός. Μην ξύνουμε πληγές…
Απ’ τον Μάη, πιάσαμε Οκτώβρη. Πέντε μήνες αργότερα, δηλαδή, μάθαμε για τον θάνατο του Λουκάνικου. Και μη μου πεις ότι δεν γνώριζαν. Βλέπεις, δεν βρήκαν κανένα ενδιαφέρον στο θέμα, για να το δημοσιοποιήσουν. Μπάτε σκύλοι αλέστε, θα γίνουμε; Τέτοιες μέρες ήτανε που ενημερωθήκαμε ότι ο Λουκάνικος είχε φύγει από κοντά μας…
Μην μπαίνουν και ιδέες. Άσε μην βρούμε και κάνα μπελά. Επικίνδυνος ο Λουκάνικος, μπορεί να προκαλέσει καμιά νέα εξέγερση αν πλακώσουμε και γράφουμε για τα κατορθώματά του παρέα με τους αγανακτισμένους. Έτσι το είδαν, μερικοί και το πέρασαν στα ψιλά.
Ο πιο διάσημος σκύλος. Τελικά η αναγνώριση για τον Λουκάνικο ήρθε από το εξωτερικό. Μπορεί να τον «έφαγε» η Ελλάδα που τρώει τα παιδιά της, αλλά εκτός των συνόρων έγινε πασίγνωστος, αναγνωρίστηκε η μοναδικότητά του. Ένας επιχειρηματίας από την Μαδρίτη, μάλιστα, τον τίμησε, φτιάχνοντας μια μπυραρία με το όνομά του, που έγινε στέκι για πολιτικές συζητήσεις, πριν ακόμα πεθάνει… Εύγε.
Άγαλμα στο Σύνταγμα, ο Λουκάνικος. Όπως έγινε με τον Χάτσικο στον σταθμό Σιμπούγια του Τόκιο τα παλιά χρόνια, τον πασίγνωστο Ιάπωνα σκύλο ράτσας Ακίτα, ο οποίος έγινε σύμβολο πίστης και αφοσίωσης σε ολόκληρη την Ιαπωνία…

Ο Χάτσικο που πέθανε το 1935 σε ηλικία 12 ετών, ήταν επίσης μοναδικός γιατί περίμενε το πεθαμένο αφεντικό του να βγει από τον σταθμό για 10 χρόνια. Και οι Ιάπωνες τον αξιοποίησαν και εμπορικά.
Τον τιμούν μέχρι σήμερα. Ο Χάτσικο βρίσκεται βαλσαμωμένος στο μουσείο φυσικής ιστορίας και επιστημών του Τόκιο, ενώ τα όργανά του διατηρούνται στη φορμόλη στο πανεπιστημίου της πόλης. Δίπλα, στην προτομή του ιδιοκτήτη του.
Ειδική τελετή. Κάθε χρόνο στις 8 Απριλίου εκατοντάδες Ιάπωνες πηγαίνουν στον σταθμό Σιμπούγια για να τιμήσουν την μνήμη του και την θρυλική του αφοσίωση. Ο Λουκάνικος όμως, αυτός ο μέγας και μοναδικός επαναστάτης σκύλος, πήγε άκλαυτος. Μόνο από τους έξω, αναγνωρίστηκε. Κρίμα.

www.tokatafigiomou.com