ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΚΛΕΙΣΤΟΙ…

Ο Κλειστός άνθρωπος είναι πάντα ανοιχτές πληγές, πληγές που τις αντικρίζεις να αιμορραγούν στο βλέμμα τους.


Άνθρωποι που σε κερδίζουν με τις όμορφες συλλαβές της πονεμένης τους ψυχής και όχι με τα μεγάλα ουτοπικά τους λόγια. Που έρχονται στην ζωή σου και σου αποδεικνύουν ότι οι ακριβότερες αξίες κρύβονται πίσω από εκκωφαντικές σιωπές, τα πιο δυνατά αισθήματα πίσω αθόρυβες σιγές, και η πιο μεγάλη αξιοπρέπεια πίσω από ανείπωτες λέξεις…
Αυτούς που χαμήλωσαν τις φωνές τους μπροστά στην αγριότητα του κόσμου, που έκρυψαν τις εκφράσεις τους πίσω από την λεηλασία της ύπαρξης τους και επέλεξαν την αφωνία μπροστά στα γκρεμισμένα τους όνειρα. Εκείνους που ακούνε μόνοι τον μελωδικό ήχο της καρδιάς τους διαφυλάττοντας έτσι το καθάριο της ψυχής τους, που προστατεύουν την εσωτερική ομορφιά τους μπροστά στην ασχήμια αυτού του κόσμου.
Και τους θαυμάζω γιατί άνοιξαν τα μάτια τους στην ψυχρή πραγματικότητα και κατάφεραν να κλείσουν πίσω από την αέρινη σιγή τους την πόρτα της ύπαρξής τους.
Αποδέχτηκαν τα κακώς έχοντα της ανθρώπινης φύσης και αρνήθηκαν να γίνουν ένα με αυτό. Κλείδωσαν μέσα τους ότι πιο όμορφο ένιωσαν, διαφυλάσσοντας την ευαισθησία και την καλοσύνη τους. Κράτησαν καλά κρυμμένα τα συναισθήματα τους κρύβοντας πίσω από την διάφανη οντότητα τους την αγνότητα τους. Και περιφέρονται στον θόρυβο αυτού του κόσμου ταπεινά χωρίς τυμπανοκρουσίες.
Τους αναγνωρίζεις από τον γνήσιο τρόπο που αισθάνονται και όχι με τον κάλπικο τρόπο που εκφράζονται. Απο το μεγάλο παράπονο που ζωγραφίζεται στην γαλήνια όψη τους και το θλιμμένο χαμόγελο που κρύβεται στο βελούδινο βλέμμα τους. Διαβάζεις πίσω από τα μελαγχολικά μάτια τους όλα όσα δε λένε, σκαλίζουν βαθιά μέσα σου όσα δεν μπορούν να εκφράσουν, και αγγίζουν το είναι σου με όλα αυτά που δεν μπορούν να πουν αλλά σε αφήνουν να τα ακούσεις καλύτερα από όλα ..
Ειλικρινείς και σιωπηλοί, αυθεντικοί και αθόρυβοι, φωνάζουν με την σιωπή τους την ύπαρξή τους, βογγάνε βουβά από πόνο και στέκονται ατάραχοι στις δυνατές κραυγές της ραγισμένης τους ψυχής.
Δε διεκδικούν ποτέ μερίδιο από τη σημασία σου κι ας τραβάνε όλη την προσοχή με την ήπια προσωπικότητα τους… Δεν επιζητούν την αγάπη σου κι ας κατακλύζουν την υπόσταση σου με την δική τους… Δεν προσβλέπουν σε μεγαλεία και προβολές κι ας φωτίζουν τον κόσμο σου με την προσωπικότητα τους…
Δεν διαλαλούν την παρουσία τους στο παζάρι της κοινωνίας αλλά την αφήνουν να πλανάτε από πάνω μας. Δεν κυκλοφορούν ανάμεσα μας αλλά μέσα μας… Δεν απαιτούν τίποτα και δίνονται απλόχερα…
Έρχονται στην ζωή σου σαν αερικά. Ήπια και αθόρυβα και φεύγουν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, αφήνοντας σε να αποζητάς το θόρυβο της απουσίας τους. Σου μαθαίνουν την αξία της σιγής χαράσσοντας το είναι σου με ανεξίτηλο μελάνι όσα δεν μπόρεσαν να ειπωθούν και αποχωρούν αμίλητοι, σου στιγματίζουν την πολύκροτη ζωή σου με την ήρεμη παρουσία τους και σε αφήνουν να αναπολείς τις σκιές τους, ντύνουν τις λέξεις με τις σιωπές τους και γδύνουν την πονεμένη υπόστασή σου.
Γυρνάνε αθέατοι στα σοκάκια του μυαλού σου κυριεύοντας τις σκέψεις σου. Σου μαθαίνουν να αγαπάς και χάνονται…
Οι Κλειστοί άνθρωποι είναι πάντα ανοιχτές πληγές που ρέουν χαρακώνοντας την κοσμοθεωρία σου. Είναι αυτοί που πάντα θα αναζητάς στην φασαρία αυτής της γης, αυτοί που δακρύζουν με τις λέξεις τους και μιλούν με τα δάκρυα τους…
Οι ‘ανοιχτοί’ άνθρωποι, για τον πολύ κόσμο, είναι οι εκλεκτοί της παρέας. Μιλάνε πολύ και επί παντός επιστητού. Με ευκολία θα σου εκθέσουν τα προσωπικά τους, συχνά και τα προσωπικά των άλλων. ‘Με το καλημέρα σας’ θα σου απαρριθμήσουν τα βάσανα τους, τα παράπονα για τον σύντροφό τους, τα οικονομικά χρέη και το πρόβλημα υγείας της γιαγιάς τους. Θα σου ζητήσουν τη γνώμη σου αλλά τις περισσότερες φορές αυτό που τους καίει είναι να σου αποδείξουν ότι η δική τους είναι η μόνη διέξοδος. Συνήθως, δεν αντέχουν τη σιωπή. Το βλέπεις ακόμα και στη παρουσία τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αν δεν δώσουν καθημερινά στίγμα που είναι, τι κάνουν και δεν προσδιορίσουν το κατάλληλο emoticon, νοιώθουν κοινωνικά απομονωμένοι. Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους τους είναι να τους πουν ‘κλειστούς’ κι εσωστρεφείς.

Η κατάθεση ενός κλειστού ανθρώπου

Αυτή εδώ, λοιπόν, είναι η κατάθεση ενός ‘κλειστού’ ανθρώπου και η προσπάθειά του να υπερασπιστεί τη «φυλή» του.
Η αλήθεια είναι ότι ένας ‘κλειστός άνθρωπος’ προτιμά τα πιο σημαντικά του, να τα επεξεργάζεται πρώτα και κύρια εσωτερικά. Δεν θα σε κάνει εύκολα φίλο. Αλλά αν συμβεί, θα είσαι φίλος της καρδιάς του. Και θα είναι για πάντα.
Τα λόγια δεν τα χει εύκολα. Αλλά όταν σου μιλάει, επικοινωνεί με όλο του το είναι και χωρίς δεύτερες σκέψεις. Μπορεί να θυμώσει με τη γνώμη σου και να απομακρυνθεί αλλά συνήθως θα γυρίσει και θα ρωτήσεi ‘για πες τώρα τι εννοούσες’.
Θα κλάψει με τη λύπη σου αλλά το κυριότερο θα κάτσει δίπλα σου στο τραπέζι για να γιορτάσει τη χαρά σου.
Δεν θέλει να κάνει λάθη, ούτε να σε πληγώνει κι όταν το κάνει, το παίρνει όλο πάνω του. Καμιά φορά αναλαμβάνει και τις δικές σου αστοχίες και τις κάνει δικές του.
Το ‘ευχαριστώ’ τον συγκινεί, στο ‘συγγνώμη’ κατεβάζει το κεφάλι και στο ‘έλα’ σου έχει φύγει για να σε συναντήσει, χωρίς άλλες ερωτήσεις.
Οι κλειστοί άνθρωποι ντρέπονται συχνά
Βλέπεις έχουν συσσωρεύσει και εσωτερικεύσει αυτή τη ντροπή για χρόνια και τους έχει γίνει δεύτερη φύση. Συνήθως μπορεί να το παρερμηνεύεις και να το θεωρήσεις σνομπισμό. Αλλά κάνεις λάθος.
Αν τους αφήσεις να σε αγγίξουν, θα διαπιστώσεις ότι το χάδι τους είναι απαλό και διεισδυτικό. Σε αγγίζουν τρυφερά για να φτάσουν μέχρι το βάθος της καρδιάς σου και σαρώνουν κάθε αμφιβολία. Αρκεί να τους αφήσεις να σε αγγίξουν.
Με έχουν εμπιστευτεί αρκετοί τέτοιοι άνθρωποι στα δύσκολά τους κι αυτό είναι το πολυτιμότερο μετάλιο που έχω πάρει στη ζωή.
Σ’ αυτούς , λοιπόν, που εσύ αποκαλείς ‘κλειστούς’, αξίζει να τους ρίξεις μια δεύτερη ματιά. Να ξέρεις πως τους ανθρώπους που επιλέγουν να συναναστραφούν τους κάνουν οικογένεια.
Και ναι, συχνά αποσύρονται και κλείνονται στη σπηλιά τους
Το κάνουν γιατί η μοναχικότητα είναι ο δικός τους τρόπος να βρούν το κέντρο και τη δύναμή τους. Σε παρακαλώ, λοιπόν, μην μας κατακρίνεις, εμάς ‘τους κλειστούς’. Είμαστε συχνά ‘δύσκολοι’ αλλά αυτό μπορεί να οφείλεται στο ότι ο δρόμος μας για την αγάπη είναι δύσβατος. Μην παρεξηγείσαι που δεν έχουμε χρόνο για κουτσομπολιά και συμβατικότητες. Απλά, έχουμε κάνει άλλες επιλογές που δεν είναι εύκολο στο σημερινό κόσμο να τις υποστηρίξουμε. Και κυρίως. Να μας αγαπάς. Το χρειαζόμαστε…

ΟΙ ΚΛΕΙΣΤΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ

Δε γεννήθηκαν όλοι οι άνθρωποι κοινωνικοί, ούτε σαν βιβλίο ανοιχτό έτοιμο για διάβασμα. Κάποιοι δε θα σου ανοιχτούν εύκολα, ούτε θα τους δεις με έναν περίγυρο κοινωνικό όλο χαρά και γέλια, όλο κουβέντες κι αστεία. Δεν θα τους δεις να γίνονται η ψυχή της παρέας και το επίκεντρο κάθε συζήτησης.
Υπάρχουν κάποιοι που διάλεξαν ένα μονοπάτι διαφορετικό από αυτά. Άνθρωποι που σήκωσαν τείχη προστασίας κι έφτιαξαν τον δικό τους κόσμο εκεί μέσα, πίσω απ’ το οχυρό όπου κανένα αδιάκριτο βλέμμα δεν μπορεί να αντικρίσει τη δική τους αλήθεια, την προστατευμένη, την απροσπέλαστη κι ίσως το μοναδικό αγαθό κι αγνό προϊόν που έχει περισσέψει στον άνθρωπο -κι αυτοί διάλεξαν να προφυλάξουν.
Όχι, δεν είναι σνομπ, ούτε υπερόπτες και στρυφνοί. Αυτή είναι μια άλλη πάστα ανθρώπων, που η κακία αναβλύζει ακόμα κι απ’ την αύρα τους, ακόμα κι απ’ το βλέμμα τους, ό,τι ρούχα κι αν φοράνε κι όσα χαμόγελα κι αν χαραμίσουν πάνω στο αδιάφορο και σχεδόν πάντοτε άδειο χαρακτήρα τους.
Εδώ μιλάμε για ανθρώπους κλειστούς, δύσκολους προς ανάγνωση, με ένα απρόσιτο –και παρ’ όλα αυτά μυστήριο– ενδιαφέρον. Δεν επέλεξαν την ασπίδα αυτή λόγω στιλ και κύρους, ούτε είναι άτομα ψεύτικα. Άλλες καταστάσεις τους ώθησαν σε αυτό. Ίσως να βαρέθηκαν τον υπέρμετρο ζήλο για το θεαθήναι και τον ψεύτικο χτιστό χαρακτήρα που επιβάλλουν οι νόρμες πλέον
Ίσως πάλι να πληγώθηκαν βαθιά και να σιχάθηκαν το εύκολο δούναι των συναισθημάτων της μιας βραδιάς και την κατάχρηση της σάρκας. Μπορεί να αγάπησαν στο τέρμα κάποιους δίχως ανταπόκριση και να αποφάσισαν σαν άλλες χελώνες της σύγχρονης εποχής, να κλειστούν στα δικά τους καβούκια. Αυτά της απομόνωσης και της ψυχρότητας των συναισθημάτων.
Μπορεί εν τέλει να μη γνωρίζει κανείς ακριβώς τι τους ώθησε στο να ονομαστούν κλειστοί χαρακτήρες, αυτό που ξέρω καλά είναι πως είναι αυτό που ονομάζουμε «όμορφοι άνθρωποι». Άνθρωποι αληθινοί με όλη τη σημασία της λέξης. Περιέχει μια τεράστια δόση ίντριγκας η συναναστροφή με τέτοιου είδους άτομα.
Το ενδιαφέρον που κρύβουν αυτά τα τείχη προστασίας είναι πέραν κάθε προσδοκίας. Είναι δύσκολη υπόθεση να τους κερδίσεις, να τους κάνεις να σε εμπιστευτούν έστω και στο ελάχιστο. Θέλει κόπο κι υπομονή και τόλμη υπερβολική για σου ανοίξουν δρόμο ή έστω μονοπάτι για να μπεις.
Παρ’ όλα αυτά όμως δε θα χάσεις ποτέ τον χρόνο σου γιατί είναι πλάσματα ενδιαφέροντα κι ιδιαίτερα με μια δόση άλλης εποχής, παλαιικής και γεμάτη αγνότητα. Σε κεντρίζει η σοβαρότητα που βγάζουν προς τα έξω και σε κάνουν να αισθάνεσαι παιδί μπροστά τους. Έναν παλιάτσο γλυκό που τους δίνει χαρά και γελάν με την ψυχή τους.
Γιατί μόνο έτσι θα μπορέσεις να τους πλησιάσεις, με συναισθήματα αγνά και πραγματικά και μόνο έτσι θα τους κάνεις να σου παραδοθούν, όταν μπορέσεις να τους θυμίσεις πως υπάρχει εκεί έξω ακόμα αλήθεια την οποία μπορούν να πιστέψουν.
Είναι απ’ τα άτομα που έχουν να σου δώσουν ένα, αλλά όταν το πιστέψουν θα σου το δώσουν δίχως να ζητήσουν αντάλλαγμα, που όταν αγαπήσουν θα το κάνουν πραγματικά και θα δοθούν ολοκληρωτικά χωρίς να κρατήσουν κάτι για καβάτζα, τίποτα για αυτούς.
Άτομα που κοίταξαν τον πόνο κατάματα και τον ξεπέρασαν. Οπότε έχε το νου σου κι αναλογίσου πριν ξυπνήσεις έναν άνθρωπο σαν κι αυτούς -τους όμορφους και τους ιδιαίτερους, τους κλειστούς. Αναλογίσου πως γκρεμίζουν τα τείχη τους μια φορά στο τόσο σαν τα ηφαίστεια και πως αν τα ξυπνήσεις άδικα, θα είναι σαν να παίζεις με τη φύση.

Θα τους έχεις δει σίγουρα χαμένους στον κόσμο τους. Θα τους έχεις συναντήσει σε παρέες δίχως να μιλάνε, παρά μόνο αν τους απευθύνουν το λόγο. Δε θα γελάσουν με τ’ αστεία σου και δε θα χαμογελάσουν τόσο εύκολα όσο εσύ. Είναι αυτοί οι κλειστοί άνθρωποι που μέσα σε μια κουβέντα θ’ απαντήσουν μετά βίας στις ερωτήσεις σου και κανένα ενδιαφέρον δε θα έχουν να επιδείξουν για σένα. Θα φανούν αγενείς στα μάτια σου, ίσως και μονόχνοτοι. Θα θεωρήσεις πως κάτι δεν πάει καλά μ’ αυτούς κι εγώ θα σε προλάβω και θα σου πως πως δεν είναι αντικοινωνικοί. Κάποτε ήταν κι αυτοί σαν εσένα, μιλούσαν, χαμογελούσαν, φλέρταραν, όμως όχι πια.
Ξέρεις, ανοίχτηκαν κι αυτοί κάποτε δίνοντας πολύ απ’ την καρδιά και την ψυχή τους σε άλλους ανθρώπους. Όμως οι άνθρωποι πληγώνουν κι οι ανθρώπινες σχέσεις πονάνε. Ίσως να σου έχει τύχει κι εσένα να πληγωθείς από έρωτα, από φιλία, ποιος ξέρει. Ίσως να το ξεπέρασες, ίσως να το άφησες πίσω σου μια και καλή και καθόλου να μη σε άγγιξε. Μπράβο θα σου πω, μα δεν είμαστε όλοι το ίδιο.
Υπάρχουν οι άνθρωποι οι δυνατοί, κάτι τέρατα λογικής και ψυχραιμίας που ξέρουν πως δε χρειάζεται να πληγώνονται για τους λάθος λόγους, που κανέναν δεν αφήνουν να τους μεταχειριστεί σαν χταπόδια. Φεύγουν τη σωστή στιγμή γνωρίζοντας πως ο εαυτός τους και μια αξιοπρέπεια είναι τα σημαντικότερα όλων. Στο μυαλό τους υπάρχουν μόνο αυτοί που αξίζουν κι αυτοί που δεν αξίζουν κι όλα τ’ άλλα είναι κομμένες σκηνές.
Τα λογικά κι εύλογα όμως δεν είναι για όλους τους χαρακτήρες. Υπάρχουν κι οι ευαίσθητοι, ρομαντικοί, αυτοκαταστροφικοί τύποι που πάντα πληγώνονται, σε οποιαδήποτε ανθρώπινη συναναστροφή που έληξε άδοξα. Μια πληγή, δύο πληγές, όσες είναι τέλος πάντων, που μένουν ανοιχτές και δεν κλείνουν. Όταν οι άνθρωποι τους φέρονται σκάρτα τους ενδιαφέρει το πώς. Πώς γίνεται να φέρεσαι τόσο εγωιστικά, πώς γίνεται να μην υπολογίζεις τους γύρω σου. Δεν μπορούν να δεχτούν τα γεγονότα κι αυτό τους κρατάει πίσω.
Δε δέχονται πως ορισμένες συμπεριφορές δε σηκώνουν εξήγηση, δεν αντέχουν στην ιδέα πως υπάρχουν πολλοί ανήθικοι άνθρωποι εκεί έξω. Κλείνονται λοιπόν στον εαυτό τους προσπαθώντας να τον προστατεύσουν. Φοβούνται γιατί δεν μπορούν να ψυχολογήσουν τους άλλους, γίνονται καχύποπτοι και υψώνουν τοίχους μπροστά τους, γιατί δε θέλουν ν’ αποκτήσουν κι άλλες πληγές.
Η εμπειρία τους έχει δείξει πως το συναισθηματικό δέσιμο με ανθρώπους και το να στηρίζεσαι σε κάποιους απ’ αυτούς δεν κάνει καλό στον οργανισμό. Έχουν τόσο ψηλά τις λέξεις «έρωτα» και «φιλία» που τους είναι αδιανόητο να τις προσβάλλουν και να τις αντικαταστήσουν με κάτι επιφανειακό. Καλύτερα καθόλου, καλύτερα να μην εμπιστεύονται, καλύτερα να μην αγαπήσουν ξανά. Έτσι πορεύονται, τραβώντας το δικό τους κουπί κι έρχεσαι τώρα εσύ να τους απορρίψεις δίχως δεύτερη σκέψη χαρακτηρίζοντάς τους αλλοπρόσαλλους. Δε σου έχουν μάθει πως δεν είναι όλα όπως φαίνονται;
Εκτίμησε επιτέλους τους αληθινούς ανθρώπους, ρώτα να μάθεις τι φταίει που αυτοί έγιναν έτσι και δώσε τους δίκιο. Ούτε να τους λυπηθείς ούτε να τους βοηθήσεις, κατανόηση να δείξεις και σεβασμό στις πληγές τους. Σταμάτα να τους επιβεβαιώνεις συνεχώς πως ο κόσμος αυτός είναι αδιάφορος και σκληρός με τη στάση σου, γιατί οι πληγές τους δε θα κλείσουν ποτέ. Στάσου εκεί δίπλα τους, βουβά κι αθόρυβα, δείχνοντάς τους την ανθρωπιά σου. Μη βιαστείς κι έχε υπομονή γιατί δε θα φανεί αυτή σε μία ώρα ενός απογευματινού καφέ. Όσο πιο μεγάλες και βαθιές οι πληγές, τόσο περισσότερος χρόνος θα χρειαστεί για να πειστούν πως ο κόσμος δεν είναι τόσο άδικος όσο έχουν δει κι έχουν βιώσει ως τώρα.
Αν πάλι δεν έχεις όρεξη ν’ ασχοληθείς κι αν όλο αυτό σου φαίνεται υπερβολικά βαρύ και μελό, παράτα τους στην ησυχία τους. Είναι μια κανονικότητα που εσύ δεν μπορείς να καταλάβεις. Οι κλειστοί άνθρωποι έχουν ανοιχτές πληγές κι αυτό είναι το δεδομένο, είναι το φυσιολογικό, είναι αυτό που δείχνει πως υπάρχει ακόμη μια φάρα ανθρώπων που έχει ψυχή κι αισθήματα δυνατά.

www.tokatafigiomou.com